[FanFic] ..Tokiya x Otoya >[]< : Love Idol

posted on 09 Apr 2013 13:13 by hatayamahana
 
 
 
 
 
 
 
แรกเริ่ม......Laughing
 
     .........วันนี้ไม่ใช่เช้าอันสดใสเอาซะเลย ไม่สิเรียกว่าสายแล้วก็ได้เพราะมันร้อนจนแทบจะละลายเลยทีเดียว ทั้งที่เป็นวันแรก........ของวงการมืออาชีพแท้ๆ ใช่แล้วพวกเรา Starish เป็นไอดอลกันแล้ว ผม อิโตคิ โอโตยะ ได้ฟันฝ่าอุปสรรคกับเพื่อนๆมาจนถึงจุดนี้ได้ มันเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายจริงๆ..........แต่ตอนนี้...........ผมหลงทาง-0-....!!!!!!!....QAQ
.
.
.
.
บรรยากาศรอบๆตัวผมมันวังเวงไปหมด ....ป่าทั้งนั้นเลย......T^T .......จะมีตัวอะไรโผล่ออกมาจับผมกินรึเปล่าเนี่ย!!!
 
"โอโตยะ"มือใหญ่ๆจับเข้าที่ไหล่ของผม
"ว้ากกกกก!!!......พระเจ้าช่วยกล้วยชุบแป้งทอด!!!!!"ผมแหกปากลั่นด้วยความตกใจ
"โอโตยะนี่ฉันเอง - - "อิจิโนเสะ โทคิยะ บอกผม ด้วยสีหน้าที่บอกได้ว่าแสบแก้วหูกับเสียงแหกปากเมื่อครู่ของผม...... เมื่่อผมได้สติและเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครผมก็ถึงกลับโผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น พลางปล่อยโฮเหมือนเด็กๆที่ได้เจอที่ปลอดภัย........ทำไมก็ไม่รู้ผมถึงได้รู้สึกว่าอ้อมกอดของโทคิยะนั้นช่างอบอุ่นและปลอภัยที่สุด////////
 
"....- -.....หลงทางสินะนาย.....มากับฉันนี่"โทคิยะบอกพลางลากผมให้เดินตามเขาไป ถึงใบหน้าจะบึ้งตึงและคำพูดจะดูเย็นชา.......ผมก็รู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่โทคิยะมีให้........ถ้าผมไม่ได้คิดไปเองน่ะนะ
 
 
     เมื่อมาถึงคอร์สมาสเตอร์ พวกผมก็พบว่าต้องร่วมห้องกับ โคโตบูกิ เรย์จิ รุ่นพี่ที่จะมาเทรนนิ่งให้ผมกับโทคิยะ.......แต่แลดูโทคิยะจะหงุดหงิดเอามากๆกับมุมห้องส่วนของผมกับเค้า มันมีเตียงเล็กๆสองชั้น ในขณะที่รุ่นพี่ได้ส่วนหนึ่งของห้องมากกว่า3 ใน 4 ซะอีก แถมเตียงก็ใหญ่ด้วย-0-............โทคิยะดูจะเบื่อหน่ายจนทนไม่ไหวเขาเดินหนีหายลับไปตรงทางเดิน ปล่อยให้ผมยืนรับกำอยู่กับเรย์ซัง
 
"ทคกี้เป็นอะไรไปน่ะโอโตยัง"เรย์ซังถามด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแบบมีเล่ห์เหมือนเดิม............ยังจะมาถามอีกนะ-3-.........ผมนึกในใจ
 
     "ผมขอออกไปสำรวจรอบๆ คอร์สมาสเตอร์ก่อนนะครับ เรย์ซัง"ผมบอกพลางเดินออกมาซึ่งเรย์ซังก็ไม่ว่าอะไร โดยกะว่าตอนเย็นๆค่อยกลับมาจัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทางอีกที.........
 
    "อิโตคิซัง~~^^"นานามิ เรียกผมเอาไว้เมื่อเธอพบผมเดินเตร่อยู่บริเวณโถงทางเดินของหอพัก เธอยื่่นกระดาษโน๊ตเพลงแผ่นหนึ่งให้ผม และอธิบายเกี่ยวกับท่วงทำนองที่เธอแต่ง......
    "มันเป็นเพลงคู่นะคะ อิโตคิซัง คุณต้องร้องคู่กับ อิจิโนเสะซังนะ//////ฉันอยากเห็นเนื้อเพลงที่พวกคุณแต่งจัง.....อุ๊ย!!!"จู่ๆ นานามิ ก็อุทานแล้วหลับตาปี๋.......!!!
    "นานามิเป็นอะไรไปน่ะ.......!!!"ผมถามเธอ
    "สงสัยฝุ่นมันเข้าตานะค่ะ......เคืองจัง"พูดพลางนํ้าตาเธอก็ไหลด้วยอาการแสบและเคืองตา
    "เดี๋ยวผมเอาออกให้นะ^^"ผมบอกเธอแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดที่พกติดตัวมา เช็ดฝุ่นออกจากตาให้เธอ เมื่อฝุ่นเจ้ากำหลุดออกจากดวงตาคู่สวย นานามิก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม.......และแทนคำขอบคุณเธอก็จุ๊บผมที่แก้มทีนึง.........หะเดี๋ยวนะ จุ๊บเหรอ-0-!!!! 
     "ขอบคุณนะคะ//////"เธอบอกผมพลางวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็วก่อนผมจะได้สติเสียอีก0-0
 
     "โอโตยะ.......... + +"เสียงเรียกชื่อที่แสนจะคุ้นเคย เสียงที่เย็นเหยียบราวนํ้าแข็ง อิจิโนเสะ โทคิยะ กำลังเรียกผมอยู่ ผมหันควับกลับไปแทบจะทันที และก็ต้องผะงะ เมื่อดวงตาสีนํ้าทะเล กำลังจ้องเขม็งมาที่ผม ห้วงอารมณ์ยากเกินจะคาดเดา ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
     "ทะ.....โทคิยะ"ผมเอ่ยชื่อเขาอย่างยากลำบาก พลางกลืนนํ้าลายลงคอ.......ทำไมผมถึงต้องแคร์ขนาดนี้ด้วยว่าเขาจะเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่หรือเปล่า......แล้วอีกอย่างทำไมนานามิถึงทำแบบนั้นด้วย.........ทุกอย่างมันสับสนไปหมดในห้วงความรู้สึกของผม..........
 
  โทคิยะยืนจ้องผมเขม็ง และนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะพูดประโยคหนึ่งออกมา
    "เผื่อนายจะยังไม่รู้นะ โอโตยะ ความรักสำหรับไอดอลน่ะมันเป็นเรื่องต้องห้าม"พูดจบ โทคิยะก็เดินจากผมไป ปล่อยให้ผมยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ยืนทบทวนความรู้สึกของตัวเอง ...........ทำไมเพียงแค่คำพูดประโยคสั้นๆ มันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ .......เพราะมันเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหมอนั่นน่ะเหรอ........เจ็บ เจ็บปวดอะไรอย่างนี้ นี่เราบ้าไปแล้วแน่ๆ........ไม่จริงหน่า ..........ความรู้สึกแบบนี้........บ้าหน่า........นี่เรา........ชอบหมอนั่นอย่างนั้นเหรอ............คิดพลางนํ้าตาก็ไหลอาบแก้ม.........คนเย็นชาพันนั้น......ไม่มีทาง..........บ้าที่สุด.............................
 
สานสัมพันธ์...........Cool     
 
      ผมตั้งสติและเดินกับมาที่ห้องเพื่อจัดข้าวของให้เข้าที่ เรย์ซังไม่ได้อยู่ที่ห้องแล้ว แต่คนที่ผมพบภายในห้องนั้น คือคนๆเดียวที่ทำให้ใจของผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ทุกครั้งที่สายตาคู่นั้นจ้องมองมา
     โทคิยะกำลังจัดข้าวของๆตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอยู่ เขาหันมามองผมทันทีเมื่อผมเก้าเท้าเข้าไปในห้อง และค่อยๆนั่งลงข้างๆเขาแล้วเริ่มจัดข้าวของของตัวเอง........ผมส่งยิ้มแหยๆให้โทคิยะ เหมือนกับลูกหมาเชื่องๆ......ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าคนๆนี้ผมต้องทำตัวบ้องแบ๋วไปโดยอัตโนมัติ......คงอาจจะเพราะผมชอบ คนตรงหน้านี่มากซะจนบางครั้งก็แอบหวังให้เขา หันมามองผมบ้างหันมาสนใจผมบ้าง แม้แค่นิดเดียวก็ยังดี.......ผมคิดพลางเผลอจ้องหน้าโทคิยะอย่างไม่ละสายตา........จนโทคิยะหันมาสบตากับผมพอดี......เขานิ่งอยู่อย่างนั้น จนผมแอบกลัวว่าเขาจะจับได้ว่าผมคิดอะไรบ้าๆกับเขาอยู่..............
 
     "โอโตยะ......."โทคิยะเรียกชื่อผมด้วยเสียงที่แผ่วเบา พลางเขยิบเข้ามาใกล้........ฮะอะไรน่ะ-0-.......ใกล้เกินไปแล้ว เขาเบียดตัวเข้ามาใกล้ผมจนชิด .......จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของโทคิยะ......ให้ตายเถอะใบหน้าได้รูปนี้มันใกล้หน้าของเขาเกินไปแล้ว//////////..........หัวใจของผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
 
     "โอโตยะ....."โทคิยะเรียกผมอีกครั้งแล้วมองใบหน้าที่กำลังแดงกลํ่าของผม มือของเขาค่อยๆเลื่อนมาแตะที่ที่หัวของผม.............แล้วหยิบฝุ่นออก..............ฮะเดี๋ยวนะ หยิบฝุ่นออกเหรอ...........!!!????
     "ฝุ่นติดผมนายน่ะ ไปคลุกอะไรมาโอโตยะ"โทคิยะบอก ทำเอาผมเงิบ........นี่ผมแอบหวังอะไรอยู่เนี่ย......แต่นี่มัน.....บ้าที่สุดเล้ยยยยย!!!......ผมกรีดร้องในใจ......
 
      .....แล้วคืนนั้นทั้งคืนผมก็นอนแทบไม่หลับเลยจนฟ้าสางพวกเราทั้งหมดก็ออกมาเดินสูดอากาศยามเช้ากัน.......นี่คือวันที่แสนจะสดใส อากาศก็เย็นสบายแต่แล้ววันนั้นทั้งวันก็มีแต่เรื่องให้เราประหลาดใจหลังจากการปรากฎตัวของ ไอจิมะ เซซิล .......หนุ่มผิวสี ผู้มีเสียงอันไฟเราะแต่ดันเป็นโรคกัวปลาขึ้นสมอง..........ผมว่าเค้าก็น่ารักและตลกดีนะ ต่อไปน่าจะสร้างสีสันให้กับ Starish ได้ไม่น้อย.....ที่แน่ๆเซซิลกะสร้างเรื่องปวดหัวจนรุ่นพี่คามิว โมโหได้ตลอดเวลาล่ะนะคนๆนี้.......ผมนึกพลางยิ้มเมื่อนอนอยู่คนเดียวในสวนยามเย็นเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน..........แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อภาพที่ผมเพิ่งบังเอิญไปเห็นมามันดันแวบเข้ามาในหัวของผมทั้งๆที่ผมอยากจะลืม....โทคิยะกำลังกอดนานามิที่กำลังร้องไห้ไว้ในอ้อมกอด ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนานามิถึงร้องไห้ผมอยู่ห่างมากเกินกว่าที่จะได้ยินพวกเขาคุยกัน แต่แลดูโทคิยะจะห่วงใยเธอมาก.......ความรักนี่มันช่างเจ็บปวดจริงๆ.......ความรักที่ไม่อาจเป็นไปได้
.
.
.
ต็อก.....ๆ......ๆ
.
.
.
    เสียงเหมือนรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกำลังเดินเข้ามาใกล้ผม........
    "อิโตคิซัง....."นานามิเรียกผม พลางก้มลงมองแล้วทำตาปริบๆ ผมลุกพรวดขึ้นทันที
    "นานามิ....มีอะไรเหรอ?"ผมถามเธอในขณะที่เธอนั่งลงข้างๆผม
    "คือ....ฉันอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อวานน่ะค่ะ....ที่......"เธอบอกพลางก้มน่าอย่างเขินอาย////.........เธอคงจะหมายถึงเรื่องที่จุ๊บแก้มผมไปเมื่อวานสินะ......โดยปกติถ้าเป็นหนุ่มๆคงพากันคลั่งหน้าดูที่มีสาวสวยน่ารักอย่างนานามิมาจุ๊บแก้มคงถึงขั้นขอเป็นแฟน .......โทคิยะเองก็คงชื่นชมเธอไม่น้อย และถ้าเป็นเธอคนนี้ผมก็ยอมถอยให้
 
    "ฉันขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ กับเรื่องเมื่อวาน........^^ วางใจเถอะค่ะฉันทำแบบนั้นฉันไม่ได้หวังอะไรจากคุณหรอกค่ะ อีกอย่างฉันรู้อยู่แล้วล่ะค่ะว่า อิจิโนเสะซังอยู่แถวนั้น ฉันแค่อยากแน่ใจอะไรบางอย่าง.......ว่าสิ่งที่ฉันคิดมันไม่ผิดจริงๆ.......สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ชอบฉันสินะคะ........ดูแลหัวใจดวงนี้ดีๆนะคะ ถึงภายนอกจะเข้มแข็งแต่่จริงๆแล้วเปราะบางมากเลยล่ะ^^"เธอพูดพลางยิ้มให้ผมก่อนขอตัวแล้วเดินจากไป.........ปล่อยให้ผมนั่งงงอยู่ตรงนั้น........เธอหมายถึงใครกัน.......ผมเหรอ???
 
   ................
..........
      .........................
      "โอโตยะ ......โอโตยะ..เจอตัวแล้ว....โอโตยะ......~~~"เสียงๆเรียกนี่คุ้นหูชะมัด...แลดูจะกระวนกระวาย...แล้วจะเรียกผมทำไมกัน.....ทำไมรู้สึกมึนๆหัวไปหมดเนี่ย.......เสียงนี่แว่วมาจากไหน
      ''โทคิยะ......ใช่ไหม......."ผมพึมพำเบาๆอย่างอ่อนแรง ทำไมเสียงโทคิยะมันถึงเหมือนดังมาจากที่ไกลๆ......ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกอุ้มให้ลอยขึ้นเหนือพื้น........ร่างกายมันร้อนผ่าวไปหมด.......หัวก็มึนๆ ตาก็พล่า.........สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้คือผมนอนคิดเรื่องที่นานามิพูดอยู่ที่สวนจนเผลอหลับไปแน่ๆ แต่ทำไมตอนนี้มันถึงเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลย
       "นายมานอน ทำบ้าอะไรตรงนี้โอโตยะ......ฉันหานายตั้งนาย..........ดึกป่านนี้ยังไม่ยอมกลับหอ............ตอนกลางคืนแบบนี้อากาศมันหนาวนะ.......ได้เรื่องจนได้....."ผมได้ยินเสียงต่อว่าของเขา เหมือนดังมาจากที่ไกลๆ และไม่นานผมก็รู้สึกว่าตัวเองถูกวางลงบนอะไรนุ่มๆอาจจะเป็นเตียงนอน ............ผมรู้ดีว่าร่างกายนี้เกิดอะไรขึ้น ร่างกายมันร้อนผ่าว หัวก็มึนไปหมด ผมกำลังเป็นไข้.......ผมหายใจหอบ มันเหนื่อยเหมือนผมกำลังจะจมนํ้า.........ผมไขว่คว้าใครบางคนซึ่งรู้ดีว่าเขาเป็นใครเข้ามาใกล้........
      "หะ....หายใจไม่ออก.......หะ......หะ.....///////"ผมบอกอย่างติดขัดก่อนลงมือดึงคนๆนั้นเข้ามาและประกบริมฝีปากกับเขาเพื่อขออากาศหายใจ........เริ่มแรกแลดูเขาจะตกใจแต่แล้วก็ยอมมอบลมหายใจอุ่นๆให้กับผม ผมหายใจได้คล่องขึ้นก่อนจะรับรู้ได้ว่ามันค่อยๆกลายเป็นการจูบที่แสนอ่อนโยนไปเสียแล้ว..........มันมาจากความรู้สึกของนายจริงๆรึเปล่านะ โทคิยะ........คิดพลางนํ้าตาไหลอาบแก้ม ก่อนที่สติของผมจะดับวูบไป..............
 
ความรู้สึก........Embarassed
 
     "วะ.........หว๋า.......ทะ......โทคิยะ////////-0-!!!"ผมตกใจสุดๆเมื่อพบว่าโทคิยะกำลังนอนกอดผมอยู่บนเตียงชั้นล่างที่ทั้งแออัดและเล็กไปสำหรับคนสองคน
     "แหกปากแต่เช้าเลยนะนาย-*-"โทคิยะค่อยๆลืมตาขึ้นพลางหาวเหมือนคนนอนไม่พอ
     "กะ....กะ.....ก็.......นะ....นาย.....กะ...กอด...ฉันอยู่///////////"ผมพูดอย่างตะกุกตะกักใจเต้นตุบตับ
     "เมื่อคืนนายทำฉันแทบไม่ได้นอนนะรู้ไหม......เพ้ออะไรไปทั่ว......แถมบอกว่าหนาว ฉันก็เลยต้องกอดนายยันเช้าเนี่ย.......อีกอย่างโวยวายเป็นสาวน้อยเชียวนาย"โทคิยะบอกผม..........ผมมองใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ของเขา มันยากนะที่จะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่..........ว่าแต่เมื่อคืนผมทำอะไรไปบ้างเนี่ยยย.......คงไม่ใช่อะไรแย่ๆหรอกนะQAQ
 
    จ๊อกกกกก~~~.............ท้องเจ้ากำของผมร้องลั่นบ่งบอกถึงความหิว.......ตั้งแต่เมื่อวานเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องผมเลย
    "หิวล่ะสิ..55"โทคิยะกำลังหัวเราะงั้นเหรอ หมอนี่ปกติยิ้มยากจะตาย
    "^^......เดี๋ยวหาอะไรอร่อยๆมาให้กินนะ"พูดพลางเอามือที่แสนอบอุ่นนั้นลูบหัวผม ///////// ........อีกแล้ว คนๆนี้ทั้งอบอุ่น และเย็นชา........พอทีเถอะอย่าทำแบบนี้อีกเลย ..........ฉันจะเก็บมันไม่ไหวแล้วนะ โทคิยะ........ความรู้สึกที่มีต่อนายน่ะ.........ผมคิดในขณะที่โทคิยะลุกออกไป........กำลังจะเดินไปที่ครัว........
.
.
.
ผลัวะ!!!
.
.
.
ประตูถูกเปิดออก เรย์ซังวิ่งเข้ามาพร้อมห่ออาหารที่มองดูก็รู้ว่าซื้อมาจากร้านอาหารหรู พร้อมๆชนโทคิยะซะกระเดน -*- .........หน้าโทคิยะตอนนี้บ่งบอกว่าเดือดสุดๆ..............แหะๆ- -lll
    "โอโตยัง....ได้ข่าวว่าไม่สบาย......นายเล่นไปนอนตากนํ้าค้างอย่างนั้นสมควรแล้ว^^......ฉันพึ่งกลับมาจากแสดงคอนเสริตโต้รุ่ง เลยแวะซื้ออาหารบำรุงมาฝาก........อ้าวทคกี้จัง^^....ทำไมลงไปนอนกับพื้นแบบนั้นล่ะ รึเตียงมันเล็กเกินไป.......(หาว~~~).......เอาเถอะๆแล้วแต่นายสะดวกละกัน ฝากดูแลเรื่องอาหารหน่อยนะ ฉันง่วงมากเลย.........พวกนายกินกันตามสบาย.......ฉันไปนอนล่ะ"..........พูดจบเรย์ซังก็กระโดดขึ้นเตียงตัวเอง และหลับอย่างง่ายดายสบายอารมณ์ ในขณะที่โทคิยะนั้นเดือดปุดๆ-*-............โทคิยะนายทำหน้าน่ากลัวเกินไปแล้ว.........ผมคิด- -lll...........
 
      "โคโตบูกิ เรย์จิ-*-"โทคิยะยืนเดือดปุดๆอยู่หน้าเตียงของเรย์ซัง ก่อนที่ผมจะส่งเสียงไอ คร่อกแคร่ก จนเขาต้องหันกลับมามองด้วยความเป็นห่วง.........
 
      "เราต้องไปซ้อมนะ......"ผมบอกโทคิยะหลังจากทานอาหารและยาเสร็จแต่ดูเหมือนว่าโทคิยะจะไม่ยอม
      "ได้ฉันจะไปซ้อม แต่นายต้องนอนพัก"ผมทำหน้าจ๋อยและยอมนอนลงแต่โดยดีในขณะที่โทคิยะเดินออกไปจากห้อง........ผมก็หลับไปเพราะริษยา
.
.
.
      ......ผมงัวเงียตื่นขึ้น........ก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว......ผมมองไปที่เตียงของเรย์ซัง รุ่นพี่ไม่อยู่แล้วได้ยินว่ามีคอนเสริตการกุศลโต้รุ่งของคนใหญ่คนโตติดกัน 3 วัน คงเหนื่อยแย่ ถ้าพวกเราเป็นไอดอลที่มีชื่อเสียงมากกว่านี้คงมีงานเข้ามาเยอะแบบนี้เหมือนกันสินะ.............เบื่อชะมัด ออกไปข้างนอกดีกว่า........ว่าแล้วผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและเผ่นออกมาข้างนอกพลางระแวงว่าโทคิยะจะมาเจอเข้ากลางทาง........บ้าไปแล้วเนี่ย ทำไมต้องกลัวหมอนั่นเจอด้วย เราไม่ได้หนีออกจากบ้านซะหน่