[FanFic] ..Tokiya x Otoya 1 >[]< : Love Forever

posted on 05 Nov 2011 19:59 by hatayamahana

          ท่ามกลางความล้มเหลวของคอนเสริตที่พังลงอย่างไม่เป็นท่า ด้วยความเสียใจโทคิยะจึงหนีออกมา เขาเดินฝ่าสายฝนโดยไมแยแสเลยว่าพายุนั้นจะกระหนํ่าแรงสักเพียงใด..............
          ในยามนี้จิตใจของโทคิยะเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ เขาไม่สามารถร้องเพลงได้อีกต่อไปแล้ว เขาต้องการกำลังใจซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่จะสามารถฉุดรั้งให้เขากลับมาร้องเพลงได้อีกครั้ง............

แวบแรก!!!

          ใบหน้าของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นมาในหัวเขา

          "โทคิย๊าาาา............" เสียงเรียกชื่อของเขาด้วยความร่าเริงสดใสของเจ้าของเรือนผมสีแดงในตาเหมือนกับลูกหมาน้อย คล้ายกับว่ากำลังเรียกหาให้เขากลับไป
          "โอโตยะ............" โทคิยะพึมพัมออกมา พลางคิดไปว่า.....ทำไมเขาต้องนึกถึงหมอนี่ด้วยนะ.....ว่าแล้วโทคิยะก็เรียกรถแท็กซี่ กระโดดขึ้นไปนั่ง แล้วบอกที่หมายทันที

แกร๊ก!...
.
.
.
.
.
เมื่อมาถึงห้องพัก โทคิยะก็เปิดประตูเข้าไป เขารู้สึกอ่อนเพลียทั้งกายและใจ เนื้อตัวก็เปียกปอนจากการฝ่าสายฝนมา
          โทคิยะเดินเข้าไปในห้องไฟยังคงสว่างจ้าาาา.....แต่เงียบผิดปกติ เพราะปกติแล้ว โอโตยะเพื่อนร่วมห้องของเขาจะต้องโผล่มา แล้วส่งเสียงแจ้วๆ ถามนั่นถามนี่เขาเป็นชุด
          โทคิยะกวาดสายตาไปทั่วห้องก็เห็นว่าโอโตยะกำลังหลับอยู่ท่ามกลางกองโน้ตเพลงและกีต้าตัวเก่งของเขาแลดูจะกำลังหลับสบาย .....เจ้าหมอนี่เวลาหลับก็ยังเหมือนลูกหมาน้อยจริงๆ.....เขานึกและอมยิ้มนิดๆ.....

          "หนาวจัง....." โทคิยะเดินไปที่โต๊ะที่ตั้งกระติกนํ้าร้อนไว้ ซึ่งยังเสียบปลั๊กอยู่แล้วจัดการหยิบแก้วขึ้นมาเพื่อกดนํ้าร้อนใส่ ชั่วขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกวูบขึ้นมาทำให้แก้วหลุดจากมือกระแทกกับสันโต๊ะและแตกเป็นเสี่ยงๆ

จนโอโตยะที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่สะดุ้งตื่นทันที

          "่่อะไรน่ะ!!!....." โอโตยะร้องถามด้วยความตกใจทันทีที่ตื่น
          "ขอโทษนะที่ทำนายตื่น" โทคิยะบอก พลางก้มลงไปเก็บเศษแก้วที่แตกทิ้ง
          "ไม่เป็นไร นายกลับมาเมื่อไหร่น่ะ งานพิเศษเลิกดึกจังเลยนะ ฉันเผลอหลับไปหรอเนี่ยฉันต้องแต่งเพลง ต่อให้เสร็จน่ะจะเอาไปให้นานามิดูพรุ่งนี้" โอโตยะพูดพลางหยิบกีต้าขึ้นมาดีดแล้วร้องเพลงอะไรที่จับใจความไม่ได้ แต่ถึงยังไงใบหน้าของหมอนี่ก็ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขอยู่เสมอ...........

         เมื่อจัดการกับเศษแก้วที่แตกจนหมด โทคิยะก็เดินไปที่เตียงของตนแล้วล้มตัวลงนอนทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกออก เขาหมดอาลัยตายอยากจนเกินกว่าจะทำอะไรแล้วในตอนนี้ 
         โอโตยะที่กำลังเล่นกีต้าร้องเพลงอยู่นั้น ก็ถึงกับชะงักหยุดเล่นทันทีเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องของตนดูแปลกไปแถมยังนอนทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าหรืออาบนํ้าอีก เขาจึงลุกเดินไปที่เตียงของเพื่อนร่วมห้องทันที

          "โทคิยะใจคอนายจะนอนทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้านี่น่ะหรอ........." โอโตยะจ้องอีกคนที่หลับตาสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตอบกลับมา เขาเลยใช้นิ้วจิ้มที่แก้มของโทคิยะดูสองสามที แล้วก็ต้องตกใจเมื่อโทคิยะลืมตาอย่างรวดเร็วและลุกพรวดวิ่งตรงไปที่ห้องนํ้าทันที

          "โทคิยะ!!!" โอโตยะร้องด้วยความตกใจ เขาได้ยินเสียงโทคิยะกำลังอ้วกไม่หยุด เขาจึงรีบวิ่งไปที่ห้องนํ้าทันที 

          ทันทีที่โอโตยะไปถึงโทคิยะก็ทรุดฮวบลง แต่ดีที่โอโตยะรับเอาไว้ได้ทัน
          "ฉันไม่เป็นไร" โทคิยะบอกเสียงหอบ พลางสะบัดแขนออกจากโอโตยะและเดินออกมาจากห้องนํ้า

ตึ้ง!!!.....

          โทคิยะล้มลงกับพื้นห้องหายใจหอบ โอโตยะตกใจรีบวิ่งไปดูอาการทันที เขาใช้ฝ่ามือสัมผัสที่หน้าผากของโทคิยะ ซึ่งรู้สึกได้ทันทีว่ามันร้อนมาก 

          "นายตัวร้อนมากเลย คงไม่สบายแล้วแน่ๆ...มาฉัน...จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้" โอโตยะบอกมองดูอีกคนที่นอนซมอยู่บนพื้นห้อง แล้ววิ่งไปหยิบเสื้อผ้าของโทคิยะมาและจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
          โอโตยะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของโทคิยะออกทีละเม็ดใบหน้าอันสดใสดูจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลย ในขณะที่อีกฝ่ายนั้นรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวยิ่งกว่าอุณภูมิไข้ที่ขึ้นสูงซะอีก.....เจ้าบ้านี่เข้ามาใกล้เขามากจนเกินไปแล้ว.....โทคิยะคิดพลางมองใบหน้าอันสดใสที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

          "ฉันทำให้นายลำบากหรือเปล่า....." โทคิยะถามเสียงหอบพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มของโอโตยะ เขาเกินกว่าจะอดทนได้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งหมอนี่เข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องการหมอนี่มากยิ่งขึ้น.....บ้าน่า นี่เราเป็นอะไรเนี่ย.....โทคิยะคิดแต่ยังคงยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มของโอโตยะมากขึ้น.....เขาอยากประทับรอยจูบบนแก้มของเจ้าหมาน้อยน่ารักนี่เหลือเกิน.......... 

          "เอ้า!.....เสร็จแล้ว" โอโตยะพูดขึ้นเล่นเอาโทคิยะถึงกับชะงัก เขายังไม่ทันได้ทำอะไรเลยสักนี๊ด.....แล้วทำไมต้องเสียดายด้วยล่ะ.....โทคิยะคิด
          "ฉันจะพานายไปที่เตียงนะ" โอโตยะบอกและก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ดี

          โทคิยะพยักหน้ารับแล้วยอมให้โอโตยะพาไปนอนที่เตียงแต่โดยดี

           "เอ้านี่ยา.....กินสิจะได้หาย.....พักนี้ดูเหมือนนายจะเหนื่อยกับงานพิเศษมากไปแล้วนะโทคิยะ" พูดพลางยื่นยากลับแก้วนํ้าให้โทคิยะ

          โทคิยะรับยามากินแต่โดยดี และปล่อยให้โอโตยะเช็ดตัวให้เขาจนเสร็จ

          "นายนี่ร่าเริงเสมอเลยนะโอโตยะ" โทคิยะบอกมองอีกคน
          "ก็.....ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องทุกข์ร้อนนี่" โอโตยะบอกพลางยิ้มร่า

          ในตอนนั้นเองที่โทคิยะเกินกว่าจะอดทนต่อรอยยิ้มและสัมผัสจากโอโตยะได้อีกต่อไป เขา.....ตัดสินใจคว้าโอโตยะลงมานอนกอดทันที

          "โอโดยะนายรู้ไหม.....ว่านายน่ารักมากแค่ไหน" โทคิยะบอกพลางพ่นลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอของ

อีกผ่ายเล่นเอาโอโตยะถึงกับสะท้านไปทั้งตัว.....เจ้าลูกหมาเริ่มตระหนก

          -/////////////////-"อะไรของนายน่ะโทคิยะ......เพ้อเพราะไข้รึเปล่า" โอโตยะบอกพลางพยายามจะลุกหนีแต่กับถูกโทคิยะกอดแน่นมากขึ้น 

         "คอนาย....เล็กจัง" โทคิยะกระซิบเสียงแผ่วแล้วประทับรอยจูบลงไปที่ซอกคอเรียวบางนั้น
         "อึก....อืออ....ม.....ท......โทคิยะ.....อย่า!" โอโตยะร้อง และพยายามผลักอีกคนออกไปแต่ก็ถูกโทคิยะจับกดเอาไว้แน่น

                         

         โทคิยะไม่สนเสียงร้องประท้วง เขายังคงดูดเม้มและไซร้ซอกคอบางนั้นเล่นอย่างซุกซนจนอีกคนกัดฟันแน่น เพราะไม่อยากให้เสียงครางหลุดออกมา ซึ่งนั่นคือสิ่งที่โทคิยะต้องการ เขาอยากได้ยินเสียงน่ารักๆของเจ้าหมอนี่จนทนไม่ไหวแล้ว

        "นายจะเก็บไว้ทำไมล่ะโอโตยะ.....ขอฉันฟังเสียงของนายหน่อยได้ไหม" โทคิยะกระซิบแผ่วพลางเลื่อนริมฝีปากมาที่เรียวปากบางที่กำลังร้องประท้วงอยู่นั้น
        "ไม่....หยุดนะ.....โท......อึก!" โทคิยะจัดการประกบริมฝีปากลงไปและมอบจูบที่แสนอ่อนโยนให้กับโอโตยะก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมาอีก โทคิยะไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกแล้ว เขาต้องการหมอนี่มากเหลือเกิน

        โทคิยะค่อยๆไล้มือใหญ่ของเขาไปตามร่างบางของโอโตยะ แล้วล้วงมือเข้าไปในเสื้อ ลูบไล้น่าท้องและแผ่นอกเล่นเพื่อเล้าอารมณ์ของอีกฝ่าย โอโตยะเริ่มตระหนกมากขึ้นนํ้าใสๆเริ่มคลอในดวงตา แต่ยังคงร้องประท้วงทั้งที่ถูกจูบอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะเผลอครางออกมาเมื่อมือใหญ่ของโทคิยะกำลังจับและบีบเค้นเนินถันตรงแผ่นอกของเขาเล่นโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว โทคิยะถอนริมฝีปากออกและยิ้มอย่างพอใจ.....ถึงเขาจะต้องการเจ้าลูกหมาน้อยน่ารักนี่มากสักเพียงใด แต่เขาก็ยังอยากจะเล่นกับร่างกายนี้ไปเรื่อยๆ เขาอยากจะรู้ว่าหมอนี่จะทำอะไรน่ารักๆได้อีกไหม.....

        "อึก.....อืออ....ม....หยุดนะ.....โทคิ.....ยะ" โอโตยะร้องประท้วงด้วยนํ้าเสียงที่สั่นเครือในขณะที่โทคิยะค่อยไล้มือของเขาลงไปที่กางเกงของโอโตยะพลางประกบริมฝีปากนั้นอีกครั้งโดยไม่แยแสว่าอีกฝ่ายเริ่มตระหนกสักเพียงใด

         .....ทำไมเพราะอะไรกัน ทำไมเขาถึงได้ต้องการหมอนี่มากถึงขนาดนี้ ทำไมถึงได้อยากกอดอยากจูบอยากสัมผัส อยากหลอมรวมร่างกายของเขาให้เป็นหนึ่งเดียวกับกับหมอนี่มากขนาดนี้นะ.....ยิ่งคิดจูบของโทคิยะก็ยิ่งเร่าร้อนและรุนแรงมากขึ้น จนอีกฝ่ายร้องประท้วงในลำคอด้วยความเจ็บปวดเมื่อริมฝีปากถูกบดขยี้จนชํ้า

        "อือ....!!!" โอโตยะร้องเครืออยู่ในลำคอด้วยความตกใจเมื่อมือใหญ่ของโทคิยะสอดเข้าไปในกางเกงของเขาและกำลังเข้าใกล้แกนชายสุดรักเต็มที.....นํ้าใสๆเริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาอย่างหยุดไม่ได้

        "โทคิยะ!!!" โอโตยะตะโกนลั่นทันทีที่ริมฝีปากของเขาหลุดรอดออกมาจากจูบอันหนักหน่วงของโทคิยะได้ จนโทคิยะถึงกับชะงัก.....ได้สติ.....และหยุดการกระทำทุกอย่าง

        โทคิยะมองดูโอโตยะที่ตอนนี้สั่นเทาเหมือนกับลูกหมาที่กำลังหวาดกลัว ดวงตาใสซื่อบัดนี้คลอไปด้วยนํ้าตาที่กำลังไหลลงมาอาบแก้ม.....โทคิยะจึงหยุดการกระทำทุกอย่างและก้มลงกอดโอโตยะเพื่อปลอบประโลม

          "โอโตยะ.....ฉันขอโทษ" โทคิยะกระซิบแผ่วข้างหูของโอโตยะ เขารู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ
          "นายมันบ้า!.....โทคิยะ.....ออกไปจากตัวฉัน!" โอโตยะตะโกนลั่น ดวงตายังคงรื้นไปด้วยนํ้าตา
          "นายรังเกลียดเหรอโอโตยะ.....ท่านายรังเกลียด.....ฉันก็จะไม่ทำอีก.....เพราะฉันไม่อยากถูกนายเกลียด......"
โทคิยะกระซิบบอกข้างหูโอโตยะอย่างเหนื่อยหอบ.....เขาเริ่มรู้สึกอ่อนแออีกแล้วสิ ท่าหากโอโตยะเกลียดเขา เขาจะทำยังไง.....ความคิดของโทคิยะเริ่มสับสนวกวนจนเขารู้สึกปวดหัวไปหมด
          "ขอโทษนะ.....โอโตยะ.....ฉันสัญญา.....ฉันจะไม่ทำอีก.....ขอโทษ.....นะ......" โทคิยะบอกและยังคงกอดโอโตยะแน่นในขณะที่สติค่อยๆดับวูบลง.....

           โอโตยะค่อยๆผลักร่างที่หมดสติออกไป แล้วลุกขึ้นนั่งมองเจ้าคนบ้าเมื่อครู่ที่ตอนนี้หลับสนิทเพราะพิษไข้ ช่างดูสงบนิ่งไร้พิษสงใดๆเหมือนลูกแมวเชื่องๆที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่......

            -//จ้อง//"นายอยู่สงบๆแบบนี้ล่ะดีแล้วโทคิยะ.....อย่าให้ฉันต้องเกลียดนายไปมากกว่านี้เลย....."
โอโตยะพูดพลางมองใบหน้าที่สงบนิ่งของโทคิยะ......มันชวนให้เขานักถึงรอยจูบและสัมผัสที่ได้รับจากโทคิยะร่างกายนั้นช่างอบอุ่น.....
           -//////////////////-"บ้าน่า!.....แล้วทำไมเราต้องไปนึกถึงเรื่องบ้าๆแบบนั้นด้วย.....บ้าที่สุดเลยยยยยยย...........!!!!!!" โอโตยะตะโกนลั่น ก่อนที่จะเอามืออุดปากตัวเอง เพราะกลัวว่าอีกคนจะตื่นขึ้นมา

          โทคิยะที่กำลังหลับสนิทขยับตัวนิดนึง ไม่ใช่เพราะเสียงของโอโตยะแต่เพราะเขารู้สึกหนาว
          โอโตยะมองคนตรงหน้า แล้วเอาผ้าห่ม ห่มให้ แล้วจ้องมองใบหน้าในยามหลับของโทคิยะอีกครั้ง.....ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชอบจ้องมองใบหน้าที่แสนสงบนิ่งนี้นักนะ.....โอโตยะคิด พลางเผลอตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มของโทคิยะและค่อยๆประทับรอยจูบลงไป......

          โอโตยะนอนลงข้างๆโทคิยะ และเหมือนจะลืมไปว่านี่ไม่ใช่เตียงของตัวเอง เขาจ้องมองใบหน้าอันแสนสงบนิ่งนั้นอยู่นาน ก่อนที่จะผลอยหลับไปข้างๆกายของโทคิยะ.....โทคิยะเองก็เอื้อมมือมาโอบกอดโอโตยะเอาไว้แนบกาย......ประหนึ่งว่าทั้งสองรับรู้ซึ่งสำผัสของกันและกันได้ แม้แต่ในยามหลับก็ตาม...............................

 
(โปรดติดตามตอนต่อไปเจ้าค่ะ>[]<) 

 

 

นี่เป็นการเขียนฟิคครั้งแรกในชีวิตเลยนะเจ้าคะ ดีไม่ดียังไงก็ขออภัยไว้ ณ โอกาสนี้ด้วยเจ้าค่ะ

ในตอนที่1นี้ขอเอาแบบซอฟๆ.....พอหอมปากหอมคอก่อนนะเจ้าคะ แล้วเดี๋ยวจะมาลงใหม่ เพราะตอนนี้ คอมอิฉัน.....มันไม่ค่อยดี เรียกว่าจะแฮงค์แล้วก็ได้ 

ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะเจ้าคะ แล้วอย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะเจ้าคะ.....ฝากเนื้อฝากตัวด้วยคร่าาาาาา................

ป.ล.ขอบใจน้อง อาคิมากที่มาช่วยจิ้นวายเรื่องนี้และคอยให้คำปรึกษามาตลอด.....ขอบใจจร้าาาาา

          

           



edit @ 7 Nov 2011 19:55:41 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 19:12:43 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 23:45:42 by Hana Yuikai

Comment

Comment:

Tweet

โทคิย้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ไม่น่าสลบไปเพราะพิษไข้เลยอ้าาาา
โอจังหลงรักโทคี่แล้วสิน้าาาา

#9 By SaMe Chan on 2013-05-01 22:00

ฮื่อออ ดราม่า cry

#8 By monster zis on 2012-08-23 20:43

ชอบอ่ะไรเตอร์ สนุกมากๆ  ๆ

#7 By T.Be PiKaJuN on 2012-06-17 20:21

ใจเต้นตึกๆ ' ๕๕๕

#6 By :k.jenista?- on 2012-01-12 11:06

ดีใจที่ชอบค่ะ

#5 By Hana Yuikai on 2011-11-26 08:28

อ่านแล้วกรี๊ดมากค่ะ > < โทคิโต้ย บันซาย!!

#4 By Reiven on 2011-11-24 21:56

คู่ในดวงใจ ><

#3 By Leo_Knight on 2011-11-23 16:12

ดราม่าไปไหมเนี่ย

#2 By Hana Yuikai on 2011-11-07 21:57

โต้ยไม่กล้าเกลียดทคกี้หรอกน่า ♥~
(กลิ้งกลับบ้านตัวเอง)

#1 By Kae on 2011-11-07 20:13