[FanFic] ..Tokiya x Otoya 2 >[]< : Love Forever

posted on 09 Nov 2011 11:57 by hatayamahana
          "ห.....หายใจไม่ออก.....ไม่สิ.....อึดอัด" โทคิยะพึมพัมก่อนลืมตาขึ้น และก็พบว่าร่างบางของเจ้าหมาน้อยโอโตยะกำลังนอนก่ายอยู่บนตัวเขาพลางกรนเสียงดังบวกนํ้าลายยืดอีกต่างหาก โทคิยะจับร่างเจ้าหมาน้อยขี้เทราออกไปทันทีพลางจ้องมองคนที่กำลังหลับสบายอยู่นั้น อย่างเหนื่อยใจ.....เจ้าหมอนี่มัน ลูกหมาจริงๆ.....เขาคิด
 
          "โอโตยะนายนี่น่ารักจริงๆ....." โทคิยะพึมพัมพลางก้มลงเพื่อประทับรอยจูบอรุณสวัสดิ์กับโอโตยะ.....แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อคำพูดและคำสัญญาเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาในหัวเขา.....
           
             "นายรังเกลียดเหรอโอโตยะ.....ท่านายรังเกลียด.....ฉันก็จะไม่ทำอีก.....เพราะฉันไม่อยากถูกนายเกลียด......"
           "ขอโทษนะ.....โอโตยะ.....ฉันสัญญา.....ฉันจะไม่ทำอีก.....ขอโทษ.....นะ......"
 
           "โท....คิยะ.....งือออ" โอโตยะพึมพมแต่ตายังคงหลับสนิท
           "ตื่นแล้วหรอ.....อ้าวละเมอนี่" โทคิยะพึมพัม พลางจ้องมองใบหน้าใสซื่อนั้นอีกครั้ง มันช่างเชิญชวนเขาจริงๆ
           "ไม่.....ฉันไม่อยากถูกนายเกลียด" โทคิยะพึมพัมกับตัวเอง
           "โทคิยะ....." โอโตยะยังคงละเมอเรียกชื่อเขา พลางกระเทิบเข้ามาเกาะที่ตัวเขาไว้
           โทคิยะแทบจะทนไม่ไหวแล้ว เขาตัดสินใจก้มลงจูบโอโตยะ.....แต่ก็ต้องชะงักอีกเมื่อเสียงแห่งคำสัญญาลอยเข้ามาในหัวของเขาอีกรอบ.....-//จ้อง//โทคิยะได้แต่จ้องมองโอโตยะที่หลับปุ๋ยอยู่แบบนั้นแต่แล้วก็ค่อยๆเผลอตัวก้มลงไปจูบโอโตยะอีก
          "ไม่!....." โทคิยะตะโกนพลางผลักอีกคนตกเตียงไป
 
ตึ้ง!!!.....
 
         "โอ้ย!....." โอโตยะร้องลั่นด้วยความเจ็บ พลางลุกขึ้นมานั่งมองหน้าโทคิยะอย่างไม่พอใจ
         "เจ็บนะ!" โอโตยะบอก พลางลุกขึ้นยืน
         "แล้วนายมานอนเตียงฉันได้ยังไง....." โทคิยะถาม พลางจ้องหน้าโอโตยะเขม็งจนอีกคนหันหน้าหนี
         "ฉัน.....ก็แค่เฝ้าไข้นายน่ะ.....แล้วก็เผลอหลับไป" โอโตยะไม่ได้โกหก เมื่อคืนไข้ของโทคิยะขึ้นๆลงๆจนเขาแทบไม่ได้นอนเลยแล้วตอนนี้เขาก็ง่วงมาก จึงหันหลังเดินกลับไปที่เตียงของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอน
         "ขอบใจนะ.....ที่เป็นห่วงฉัน" โทคิยะูพูดไล่หลัง พลางยิ้ม
        -//////////////- "ไม่เป็นไรหรอก.....วันนี้วันหยุดขอนอนล่ะ" โอโตยะบอกพลางคลุมโปรงหนี.....อะไรกันก็แค่คำพูดธรรมดาเท่านั้นเองนี่ ทำไมใจเรามันถึงสั่นแรงขนาดนี้นะ......โอโตยะคิด
 
        "กลิ่นอะไรน่ะ......หอมจัง" โอโตยะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นพลางทำจมูกฟุตฟิตเมื่อถูกกลิ่นหอม ชวนยั่วนํ้าลายปลุกขึ้นมา
         "ตื่นแล้วหรอ......" โทคิยะก้มลงมองหน้าเล่นเอาอีกคนสะดุ้งลุกถอยหนี โทคิยะมองท่าทางแบบนั้นอย่างไม่แปลกใจ......กับเรื่องที่เขาทำเมื่อคืนก็ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะกลัวเขาขนาดนั้น......
          "ไปอาบนํ้าแล้วมากินข้าวสิ" โทคิยะพูดพลางเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าว โอโตยะมองตาม.....นั่นเองสาเหตุของกลิ่นหอมๆชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน......มันคือบรรดาอาหารเช้าที่โทคิยะทำเสร็จใหม่ๆนั่นเอง.....โอโตยะลืมความกลัวไปชั่วขณะ เขารีบลุกไปอาบนํ้าและมานั่งที่โต๊ะเตรียมทำสงครามกับอาหารมื้อแรกของวันทันที
           "ทานแล้วนะคร้าาบบบบ...." โอโตยะพูดพลางโกยอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย.....ในขณะที่โทคิยะค่อยๆทานแล้วเอาแต่จ้องท่าทางการกินของโอโตยะ......เจ้าลูกหมาหิวเอ้ย.....โทคิยะคิดพลางยิ้ม
           "ยิ้มอะไรของนายน่ะ โทคิยะ ไม่กินฉันกินหมดนะ" ว่าแล้วโอโตยะก็โกยอาหารเข้าปากไม่หยุด
           "ไม่เป็นไร.....ฉันไม่ค่อยหิวนะ" โทคิยะบอก 
           "ไม่ได้นะนายยังต้องกินยาอีก.....กินเข้าไปเยอะๆ" โอโยะบอกเสียงดุนิดๆ
            "เป็นห่วงเหรอ....." โทคิยะถามพลางจ้องหน้าโอโตยะจนอีกคนต้องหันหนี
            "ป...เปล่าซะหน่อย" โอโตยะตอบ พลางค่อยๆโซ้ยข้าวช้าลง
 
            โทคิยะมองหน้าโอโตยะแล้วยิ้ม......อีกแล้ว นี่เขาเผลอยิ้มอีกแล้ว ทำไมกันนะอยู่กับหมอนี่ทีไรเขามักจะยิ้มได้เสมอ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลย......
 
             "ไม่ต้องห่วง.....ฉันไม่เป็น......" โทคิยะหยุดพูดกระทันหัน เขาได้กลิ่นเลือดติดอยู่ที่ปลายจมูก
 
             "อะไรน่ะ.....เลือดนี่โทคิยะ.......มีเลือดไหลออกมาจากจมูกนาย" โอโตยะถึงกับวางจานข้าวแล้ววิ่งไปที่ตู้เย็น และกลับมาพร้อมกับผ้าสะอาดห่อนํ้าแข็งไว้
 
             โทคิยะใช้นิ้วแตะที่จมูกของตัวเองดู และก็มีเลือดติดนิ้วเขาออกมาจริงๆ และดูเหมือนมันจะเริ่มไหลไม่หยุดแล้ว คงเพราะช่วงนี้อากาศแปรปรวนบ่อยและเขาก็มีเรื่องให้เครียดมากมายอีกด้วย
 
              "เอ้ารีบไปนอนที่เตียงสิ นอนลง.......ๆ......เร็วเข้า เดี๋ยวเลือดนายก็ไหลหมดตัวหรอก" โอโตยะบอกพลางผลักอีกคนไปที่เตียง
              "ให้ตายเถอะฉันต้องรีบไปแล้ว" โทคิยะบอกอย่างหงุดหงิด เพราะร่างกายแบบนี้มันทำให้เขาเสียเวลาในการทำงานมาก
              "จะไปไหนอีก นอนลงก่อน" โอโตยะทำเสียงดุ โทคิยะจึงยอมนอนลงแต่โดยดี โดยที่มีโอโตยะคอยเอานํ้าแข็งประคบให้
              "เอ้าหยุดแล้วเดี๋ยวนายกินยาแล้วก็นอนซะ" โอโตยะสั่ง มองดูอีกคนที่กำลังหงุดหงิด
              "ไม่ได้หรอก ฉันต้องไปแล้ว" โทคิยะพูดพลางลุกพรวดไปที่ประตูห้อง โอโตยะรีบวิ่งมาขวางเอาไว้ทันที
              "ไม่!....ห้ามไปไหนทั้งนั้น พักบ้างเถอะโทคิยะนายดูแย่มากเลยนะ" พูดพลางขวางทางออกไว้แบบสุดชีวิต 
              "ถอยไปโอโตยะฉันต้องรีบไปแล้ว" โทคิยะบอกเสียงแข็ง พลางดึงอีกคนออกจากประตูและเดินไป
 
              โอโตยะยังคงไม่ยอมแพ้ เขารีบคว้าแขนของโทคิยะทันทีและรั้งไว้สุดแรงจนโทคิยะหันกับมามองหน้าเขา เล่นเอาโอโตยะสะดุ้ง
              "อะไรของนายน่ะโอโตยะ ที่ทำอยู่เนี่ยเป็นห่วงฉันรึไง!" โทคิยะถามเสียงดุ จนคนถูกถามตัวสั่นด้วยความตกใจแต่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ นํ้าใสๆคลออยู่ในดวงตาเล่นเอาโทคิยะถึงกับอึ้ง............
               "ก.....ก็.....เป็นห่วง" โอโตยะอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอพลางก้มหน้าหลบสายตาของโทคิยะที่กำลังมองเขาอยู่
                "อะไรนะ......" โทคิยะถามให้แน่ใจอีกครั้ง เพราะได้ยินไม่ค่อยชัด สายตาที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆอ่อนโยนลงเมื่อเห็นนํ้าตาของอีกฝ่าย......นี่เขาทำให้หมอนี่ร้องไห้้อีกแล้ว......
                "เป็นห่วง......ฉัน.....เป็นห่วงนาย" โอโตยะบอกพลางปล่อยโฮออกมา......เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเสียนํ้าตาให้กับคนๆนี้ด้วยนะ........แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ เรียวปากอันแข็งแรงและอบอุ่นของโทคิยะก็ประกบลงบนริมฝีปากเรียวบางของเขาและค่อยๆสอดลิ้นเข้ามา จูบอันแสนอ่อนโยนและอบอุ่นได้ถูกมอบแก่เขาอีกครั้งแต่น่าแปลกที่ตอนนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธมันเลยแม้แต่น้อย...........
 
               โอโตยะกำลังจะถอนริมฝีปากออกแต่โทคิยะก็ดันตัวเขาเข้าไปอีก.......จนอีกคนร้องประท้วง......
               โทคิยะ ถอนริมฝีปากออกมองหน้าโอโตยะซึ่งยามนี้แดงระเรื่อ และดูจะไม่ขัดขืนมากเหมือนเมื่อคืน.....น่ารักจริงๆ......โทคิยะคิด
               "อือ......อือออออ......ม....โทคิยะ...ฉันไม่ได้รังเกลียดนายนะ" โอโตยะบอกเสียงหอบ ซึ่งเป็นเสียงที่ยั่วยวนโทคิยะเหลือเกิน
              "จริงเหรอ" โทคิยะถามพลางมองหน้าอีกคน ซึ่งโอโตยะก็พยักหน้าเป็นเชิงตอบ โทคิยะจึงยิ้มให้และประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง คราวนี้หนุ่มนวลและเนิ่นนานกว่าเดิม.......ซึ่งโอโตยะก็รับเอาไว้ด้วยความเต็มใจ
 
เสียงเพลงโทรศัพท์ดังขึ้น......
 
             "ครับ....ครับจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ" โทคิยะรับสายแล้วรีบออกไปทันที แต่จู่ๆก็วกกลับมา....จุ๊บลงที่น่าผากของโอโตยะ....ตอนที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว
             "ชอบนะ.......โอโตยะ" โทคิยะกระซิบแผ่วแล้วเดินออกจากห้องไปปล่อยอีกคนยืนเป็นลูกหมางง ทำอะไรไม่ถูก
            -///////////////////////////-โอโตยะหน้าแดงจัด และยืนอึ้งอยู่อย่างนั้นไปพักหนึ่ง..............................
 
 
             เสียงหัวเราะระคนกับเสียงกีต้าและเสียงร้องเพลงลั่นอย่างมีความสุขของโอโตยะกับนานามิดังลั่นสวนริมสระนํ้า ในยามเย็น จนใครๆเห็นก็ต้องคิดว่าสองคนนี้คบกันแน่ๆ
            "เป็นไง นานามิเพลงที่ฉันแต่ง" โอโตยะถามเด็กสาวแววตาน่ารัก พลางยิ้มร่า
            "เนื้อหาสนุกมากเลยฟังแล้วอบอุ่นดีนะ.....ฉันชอบ โอโตยะ" นานามิบอกพลางวิ่งไปหาโอโตยะที่อยู่อีกมุม แต่ด้วยความซุ่มซ่ามกับสะดุดล้มไปชนกับโอโตยะอย่างแรง เลยทำให้ทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่
            นาทีนั้นเองที่โอโตยะเหลือบไปเห็นใครอีกคนกำลังยืนจ้องอยู่ ด้วยแววตาที่ไม่พอใจเอามากๆ
            "....โทคิยะ.....!" โอโตยะพึมพัมพลางพยุงตัวเองกับนานามิลุกขึ้นยืน และมองกับไปที่จุดที่โทคิยะยืนอยู่ก่อนน่านี้แต่ว่าเขาไม่อยู่แล้ว......จะโกรธรึเปล่านะ......โอโตยะคิด......แล้วทำไมต้องไปแคร์ด้วย......
           "นานามิ....ฉันว่ามันเย็นมากแล้วเรากลับกันเถอะ" โอโตยะบอก ในใจเริ่มว้าวุ่น ในขณะที่นานามิงงเต็ก ว่าอยู่ๆ ทำไมโอโตยะถึงหยุดหัวเราะเอาซะดื้อๆ แต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงตกลงให้โอโตยะ แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับหอพักของตัวเอง
 
แกร็ก.....!!!
 
          โอโตยะค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้อง ก็พบว่าโทคิยะกำลังยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างแววตาของเขานั้นช่างดูเฉยชา......โอโตยะรู้สึกไม่ชอบเลยเวลาที่โทคิยะเป็นแบบนี้ เพราะโทคิยะมักจะปิดกั้นตัวเอง จนเขาเข้าไม่ถึงความคิดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย......
           "โทคิยะ......." โอโตยะเรียก แต่ไร้เสียงตอบกลับมาโดยสิ้นเชิงโทคิยะยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม 
           โอโตยะเดินเข้าไปทางด้านหน้าของโทคิยะและเรียก พลางโบกไม้โบกมือ ให้ผ่านตาโทคิยะ แต่แล้วก็ถูกโทคิยะคว้าข้อมือเอาไว้
           "นายชอบ นานามิเหรอ" โทคิยะถามออกมา ซึ่งตอนแรกโอโตยะก็งงๆกับคำถามนั้น แต่เขาก็ตอบโทคิยะกลับไปด้วยความใสซื่อ...... 
          "ใช่....ฉันชอบเธอนะ.....เธอน่ะน่ารัก......" โอโตยะหยุดพูดกระทันหันเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของโทคิยะ .......ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย.......โอโตยะคิด
 
          "นายจะปั่นหัวฉันไปถึงไหนโอโตยะ........นายสนุกมากใช่ไหม.......นายกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่" โทคิยะถามเสียงกร้าว และจับแขนอีกข้างของโอโตยะไว้แน่น จนอีกคนตกใจ
          "โทคิยะ.......นายเป็นอะไร......" โอโตยะถามมองอีกคนที่กำลังโกรธ
          "ฉันถามนายว่านายสนุกมากใช่ไหม ฮะโอโตยะ!" โทคิยะตะวาด เล่นเอาโอโตยะสะดุ้ง 
          "ฉัน.....ไม่เข้าใจ....นายกำลังพูดถึงอะไร......" โอโตยะถามพลางถอยหนีอีกคนที่กำลังเขยิบเข้ามาใกล้
          "ทำไมนายถึงไม่เข้าใจสักทีนะ โอโตยะ......ก็ได้ท่านายต้องการอย่างนั้น.......ฉันจะทำให้นายเข้าใจเอง" โทคิยะบอกพลางก้าวเข้าไปใกล้อีกคนที่ดูจะไม่เข้าใจอะไรเลย เขารู้สึกหงุดหงิดที่เจ้าหมาน้อยนี่ยังคงซื่อไม่เลิก
 
          โทคิยะเดินเข้าไปชิดจนอีกคนติดกำแพงห้อง ในขณะที่โอโตยะพยายามหนีจากมือใหญ่ของโทคิยะที่จับแขนเขาไว้แน่น
          "นายจะทำอะไรน่ะ......." โอโตยะถาม พลางหลบสายตาขึงขังของอีกคน 
          "ก็ทำให้นายเข้าใจอะไรมากขึ้นน่ะสิโอโตยะ" โทคิยะบอกพลางประกบริมฝีปากอันแข็งแรงลงไปบดขยี้ริมฝีปากเรียวบางนั้นเพื่อสั่งสอนเจ้าคนซื่อบื้อ จนโอโตยะร้องประท้วงในลำคอและพยายาผลักโทคิยะออกไป 
 
          โอโตยะดิ้นรนสุดแรงพยายามถอนริมฝีปากออกจากจูบที่รุนแรงของโทคิยะ
           "อย่านะโทคิยะ......หยุด......ออกไป" โอโตยะร้องประท้วงเมื่อหลุดออกมาได้เพียงชั่วครู่ แต่ก็ถูกโทคิยะประกบปากกลับไปอีก
           "อืออ......ออ.อ.....อย่า...." โอโตยะยังคงร้องประท้วงในลำคอ 
 
           โทคิยะยอมถอนริมฝีปากออกแต่เขาก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขายังคงซุกไซร้และดูดเม้มขบกัดซอกคอเรียวบางของโอโตยะเล่นจนอีกฝ่ายร้องครางระคนเสียงประท้วงที่โทคิยะไม่ได้ใส่ใจ......เพราะตอนนี้เขาอยากสั่งสอนหมอนี่ให้รู้สึกอะไรซะบ้าง.......... 
 
           โอโตยะค่อยๆอ่อนระทวยจนทรุดลงกลับพื้น เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรงเมื่อถูกโทคิยะสัมผัสมากเข้า วินาทีนั้นเองที่โทคิยะได้โอกาสจับโอโตยะกดเอาไว้แน่นและเริ่มไล้ลิ้นเลียไปตามซอกคอและใบหน้าของโอโตยะในขณะที่โอโตยะยังคงไม่ยอมแพ้และดิ้นไม่หยุด
           "อือออ...อ..ม...หยุดนะโทคิ.....อึก!" โอโตยะร้องประท้วงไม่ทันเสร็จก็ถูกโทคิยะประกบจูบอีกครั้ง
 
 
          โทคิยะค่อยๆใช้มือของเขาปลดกระดุมเสื้อของโอโตยะออกทีละเม็ดจนหมดและเริ่มตรวจสอบร่างเรียวบางนั้นอย่างอยากรู้.......เขาลูบไล้ไปตามหน้าท้องและแผ่นอกของโอโตยะ......และจับเค้นบีบยอดเนินอกนั้นเล่นจนโอโตยะร้องคราง  เขาถอนริมฝีปากออกแล้วไล้ลิ้นเลียยอดอกนั้นเล่นอีกจนเจ้าลูกหมาน้อยกัดฟันแน่นด้วยความเสียวซ่าน.......
 
          "อีกแล้วนะโอโตยะ.....เสียงนายน่ะน่ารักจะตาย อย่าเก็บไว้สิ....... " โทคิยะบอกเสียงแผ่วพลางไล้ลิ้นเลียยอดอกเล่นต่อไป ในขณะที่มือใหญ่ของเขาไล่ลงไปปลดกางกางของอีกฝ่ายออก จนอีกฝ่ายตกใจและเริ่มดื้นหนี
         "อือออ....ออ...อ....ท......โทคิยะ......อย่านะ.......อึก!!! " โอโตยะร้องประท้วงพยายามปัดมือของอีกฝ่ายออก แต่ก็ทำไม่ได้แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือใหญ่นั้นจับเข้าที่แกนชายสุดรักของเขา และเริ่มลูบไล้จนเขาทนไม่ไหวเผลอปล่อยเสียงร้องครางออกมา.........ซึ่งนั่นยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของโทคิยะมากขึ้น
 
          โทคิยะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปที่โพรงชมพูของโอโตยะ จนอีกคนเริ่มสะดุ้งและเกร็ง โอโตยะเริ่มจิกนิ้วมือไปบนแผ่นหลังของเขา นํ้าใสๆเริ่มคลอในดวงตา แต่เขาต้องเตรียมช่องทางนี้ให้พร้อมเพื่อให้อีกฝ่ายเจ็บปวดน้อยที่สุด.....
          "อือ...ออ....ท....โทคิยะ......ไม่เอา......เจ็บ.....อึก!......หยุดเถอะ....." โอโตยะร้องอ้อนวอนเมื่อความเจ็บปวดเริ่มกัดกินร่างกายเขาระคนไปกับความเสียวซ่าน เขาจิกเล็บลงไปที่หลังของอีกคนที่ดูจะไม่สนใจเสียงร้องของเขาเลย
 
          "ใจเย็นโอโตยะ.....นี่แค่เริ่มต้นเอง" โทคิยะบอกพลางไล้ลิ้นเลียหยดนํ้าตาที่ไหลลงมา ก่อนจะประกบจูบอย่างอ่อนโยน และค่อยๆถอดนิ้วมือออก และแทนที่ด้วยแกนชายอันแข็งแกร่งนั้น จนโอโตยะสะดุ้งสุดตัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ 
          "อือ........ออออ....อ.......ได้โปรด......โทคิยะ.....เอาออกไป......เจ็บ.......อึก!" โอโตยะร้องลั่นหยาดนํ้าตาเริ่มไหลไม่หยุดด้วยความเจ็บปวดที่เกินบรรยายแต่ก็ปนไปด้วยความอบอุ่นที่โทคิยะได้มอบให้แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากจะหลุดพ้นไปจากความรู้สึกนี้เสียที..........
 
          "ใจเย็น โอโตยะเดี๋ยวก็จบแล้ว" โทคิยะบอกพลางประกบจูบโอโตยะเจ้าลูกหมาน้อยขี้แย และเริ่มบรรเลงบทเพลงรักอันแสนอ่อนโยนและหอมหวาน ช่างเป็นบทเพลงรักที่แสน.....เจ็บปวด......ทรมาน.....แต่ก็เต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น........เมื่อร่างกายนี้ถูกหล่อหลอมจนเป็นหนึ่งเดียว........ในท่อนสุดท้ายที่บทเพลงแห่งไฟรักนี้ได้จบลง..........
 
          โทคิยะนอนกอดโอโตยะบนพื้นห้องอันเย็นเหยียบในยามคํ่าคืนแต่ทั้งคู่ก็ไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อยเพราะร่างกายของทั้งคู่พึ่งผ่านการสัมผัสอันเร่าร้อนของกันและกันมา...........
           โอโตยะยังคงร้องไห้ไม่หยุดทั้งที่บทเพลงรักนั้นได้จบลงไปแล้ว......เจ้านี่มันน่ารักจริงๆ.......โทคิยะคิดพลางมองหน้าอีกคนแล้วยิ้ม
           "นายทำแบบนี้ทำไม....." โอโตยะถามอีกคนพลางมองหน้านํ้าตาคลอเบ้า
           "นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ.....นั่นสินะเพราะนายชอบนานามิสินะ....." โทคิยะบอกพลางมองหน้าอีกคนอย่างเศร้าๆ
           "ใช่ฉันชอบนานามิ เธอน่ารัก.....แต่ฉันชอบเธอแบบเพื่อน" โอโตยะบอกอีกคน
 
           ......นี่เขาทำอะไรไปเนี่ย เพราะความเข้าใจผิดแท้ๆ......โทคิยะคิดพลางอึ้งไปชั่วครู่
           "เพราะคนที่ฉันชอบ.....ไม่สิคนที่ฉันรักก็คือนาย.....โทคิยะ....." โอโตยะบอกพลางจุ๊บที่หน้าผากของอีกฝ่าย ที่กำลังอึ้งเป็นทวีคูณ เหมือนแมวเหมี๋ยวที่ไม่สามารถหาทางออกจากด้ายที่พันตัวอยู่ได้
           //////////////////////////////-โทคิยะหน้าแดงแป๊ด.....เขาไม่คิดว่าเจ้าหมาน้อยนี่จะจู่โจมเร็วขนาดนี้ จนเขาตั้งตัวแทบไม่ติด
           "ฉันรู้แล้วล่ะโทคิยะ.......ความรู้สึกของนายฉันรู้แล้วล่ะ.......ไม่ต้องพูดหรอก.......ฉันเข้าใจว่านายก็รักฉันมากเหมือนกัน" โอโตยะบอกพลางประกบริมฝีปากเรียวบางกับริมฝีปากอันแข็งแรงนั้น ซึ่งโทคิยะก็ตอบรับและมอบจูบอันแสนอ่อนโยนให้แก่เขา........
 
           พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรโทคิยะไม่อาจรู้แต่ที่แน่ๆนับจากคืนนี้เขาจะไม่เหงาอีกต่อไปเพราะว่าเขามีหมอนี่คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องเป็นทุกข์อีกต่อไปเพราะหมอนี่ทำให้เขายิ้มได้เสมอ และสิ่งที่เขาอยากบอกหมอนี่ในตอนนี้ก็คือ.........
          "รักนะ......โอโตยะ" โทคิยะกระซิบแผ่วข้างหู
          /////////////////////-โอโตยะรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว นํ้าตารื้นขึ้นมาด้วยความซึ้งใจที่โทคิยะมอบความรักให้ตนได้มากถึงขนาดนี้
          "รู้แล้วล่ะ......รู้มาตลอดเลย" โอโตยะยิ้มรับ และกอดโทคิยะไว้แน่น 
 
 
จบบริบูรณ์สำหรับฟิคดราม่านี้เจ้าค่ะ
 
 
เขียนเสร็จเอาตอนมืดๆ เขียนเสร็จไข้แด็กเลยสงสัยดราม่ามากไปหน่อย55+++
ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมาตั้งแต่ตอนที่หนึ่งนะเจ้าคะ ขอบพระคุณเจ้าคร่าาาา.......ต่อไปเป็นคู่ฮ็อตแห่งปี จกจ.กับมาคุงเจ้าคร่าาา คู่นี้แรงมากยังไงก็จะพยายามคร่าาาา...ขอฝากเนื้อฝากตัวอีกครั้งนะเจ้าคะ....อย่าลืมติดตามผลงานชิ้นต่อไปด้วยนะเจ้าคะ.....-//โค้งๆ//ขอบพระคุณมากเจ้าคร่าาาา........=W= 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 15 Nov 2011 20:53:49 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 19:25:03 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 19:32:51 by Hana Yuikai

Comment

Comment:

Tweet

พอดี URL รูปมาจากเฟสจ้า พอถูเปลี่ยนเป็นแบบทามไลน์ URL เลยเปลี่ยน55 รูปเลยหาย สุดท้ายกะขี้เกียดลงใหม่-0-//โดนเตะ-3-

#14 By Hana Yuikai on 2013-05-14 22:44

อั้ยยะ
โดนอ้าาา 
แต่ไท่เห็นรูปเลยอ่ะ
เสียดายจัง

#13 By SaMe Chan on 2013-05-01 22:09

อร๊ายยยยย พี่แมวขี้เก็ก กับน้องหมาบ๊องแบ๊ว น่าร้ากกก
ขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านนะค่ะ ชอบมาก คริคริ

#12 By Risune on 2013-04-06 22:29

อร๊ายยยยย พี่แมวขี้เก็ก กับน้องหมาบ๊องแบ๊ว น่าร้ากกก
ขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านนะค่ะ ชอบมาก คริคริ

#11 By Risune on 2013-04-06 22:29

อร๊ายยยยย พี่แมวขี้เก็ก กับน้องหมาบ๊องแบ๊ว น่าร้ากกก
ขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านนะค่ะ ชอบมาก คริคริ

#10 By Risune on 2013-04-06 22:28

นึกว่าจะไปกันไม่รอดซะแล้วนะ! sad smile

#9 By monster zis on 2012-08-23 20:40

ชอบภาพอ่ะ 55555 
สนุกมากอ่ะ อยากอ่านอีกอ่ะ

#8 By T.Be PiKaJuN on 2012-06-17 20:24

สะ....สุ...สุด.ยอดดดดด ค่ะ >.< !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

#7 By FocHo (115.87.4.48) on 2012-03-25 14:26

อุ๊กว้ากกกก เลือดเต็มจอ!!

#6 By ponoko on 2012-01-08 02:04

ช๊อกคาคอม

#5 By Reiven on 2011-11-24 22:41

/คิดภาพตาม แล้วเลือดกำเดาไหล
โอโต้ยน่ารักเว่อร์ รุกทุกทีสินะนิ55+

#4 By clover-saint on 2011-11-19 21:18

อยู่แว้วท่าไม่รุก.....ก็ไม่ใช่โต้ยละ55+

#3 By Hana Yuikai on 2011-11-16 11:20

โอยยยย-//นอนตาย
โอโต้ยมันก้รุกทุกทีสินะ หมาน้อยนิ-////////-
ฮว๊ากกกกก !

อ่านแล้วคิดภาพตาม.....

#1 By chocorun on 2011-11-15 21:26