[FanFic] .. Ren x Tokiya >[]< : Love briefly

posted on 08 Jan 2012 13:54 by hatayamahana
          ......."ฮัลโหล ๆ ๆ!!!!......นายอยู่ไหนน่ะมาซะ"
.ตู๊ด.....ๆ
.
.(ตัดสายทิ้ง)
.
. ตู๊ด....ๆ
         ......"บ้า...เอ้ย!...โกรธอะไรของนายกันนะมาซะ" เรนตะโกนรั่นห้องพัก เขวี้ยงโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างแรง ด้วยความหงุดหงิด เมื่อฝั่งตรงข้ามไม่ยอมรับสายตน 
 
         เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องไปที่สวนริมสระของโรงเรียนเพื่อผ่อนคลายจิตใจ แต่ก็ต้องเห็นภาพที่น่าอิจฉาเข้าให้
 
         "โทคิยะ.....ดูนี่สิเพลงที่ฉันแต่ง นานามิน่าจะโอเคไหม"โอโตยะอ้อนถามโทคิยะพลางโอบที่คอของโทคิยะแล้วเอาเนื้อเพลงให้ดูท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใส......ช่างผิดกับมาซะที่บึ้งตึงใส่เขาตลอดเวลา.......
         "ยังไม่ดีเท่าไรนะ......โอโตยะ......แก้ตรงนี้อีกนิดก็ใช้ได้แล้ว จะได้เข้ากับทำนองของนานามิ"โทคิยะบอกพลางยิ้มให้โอโตยะ
         "ขอบใจนะ....ฉันนึกออกแล้วล่ะว่าจะแก้ยังไง ขอไปหานานามิก่อนนะ......นายไม่ว่าใช่ไหม"โอโตยะถามกลัวอีกคนโกรธ
         "ไม่หรอก ไปเถอะ......แค่นายอย่ารักคนอื่นมากกว่าฉันก็พอ"โทคิยะบอกพลางมองโอโตยะ
         "ขอบใจนะ.....ฉันรักนายที่สุดอยู่แล้ว.....ไปล่ะ"โอโตยะบอก พลางหอมแก้มโทคิยะฟอดนึง โดยที่โทคิยะยังไม่ได้ตั้งหลัก ทำให้โทคิยะอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่โอโตยะจะวิ่งจากไป
 
         "หวานกันจังเลยนะ!"เรนเดินเข้ามาพูดกับโทคิยะด้วยความอิจฉา เขารู้สึกหงุดหงิดที่เห็นสองคนนี้หวานกันในขณะที่เขากับมาซะตรงกันข้ามเลย 
         "อะไรของนายจินกูจิ"โทคิยะถามมองน่าอีกคนที่ดูจะเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
         "เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน....."เรนถามด้วยนํ้าเสียงกวนอารมณ์
         "ฉันกับโอโตยะจะเป็นอะไรกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย......เอาเวลาที่หาเรื่องคนอื่นแบบนี้ไปตามหาคนของนายดีกว่าไหม......"โทคิยะมองหน้าเรนอย่างไม่เกรงกลัว
 
         เรนมองโทคิยะอย่างหงุดหงิด เขาเกียดเวลาที่หมอนี่ทำสีหน้าเหย่อหยิ่ง อวดดี ทั้งนํ้าเสียงก็เย็นชาจนน่าเบื่อ ทั้งๆที่เวลาหมอนี่หัวเราะหรือยิ้ม ก็ดูน่ารักดีแท้ๆ เขาคิดถูกหรือผิดนี่ที่มาระบายอารมณ์หงุดหงิด หรือจะเรียกว่าพาลก็ได้ใส่หมอนี่ เพราะมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น
 
        "ไม่ต้องมายุ่งเรื่องฉันกับโอโตยะ....เอาเวลาไปสะสางปัญหาของนายซะเถอะ"โทคิยะพูดจาเย็นชาใส่ คล้ายกับรู้ว่าเขากับมาซะมีปัญหาอะไรกัน 
 
        ด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่โทคิยะกำลังจะปลีกตัวหนีออกไป เรนก็คว้าแขนของโทคิยะจับล็อคเอาไว้แน่นและดันโทคิยะหลังติดต้นไม้ทันที
        "มาซะบอกอะไรนาย....."เรนถามเสียงแข็งพลางจ้องหน้าโทคิยะเขม็ง คนถูกจ้องเองก็กล้ามากพอที่จะไม่หลบสายตา
       "ไม่ต้องบอกฉันก็ดูออก......เลิกยุ่งกับฉันซะที ไปตามหามาซะเถอะ ก่อนที่นายจะต้องเสีย คนๆนั้นไป ..... ปล่อย!"โทคิยะบอกพลางสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ของเรน ก่อนมองหน้าเรนชั่วครู่แล้วเดินจากไป ปล่อยให้เรนยืนอยู่คนเดียวและหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม........
 
       "นายมันอวดดีที่สุด โทคิยะ......"เรนพูดพึมพัมก่อนมองตามโทคิยะที่ค่อยๆเดินหายไปจากสวน
 
       ที่บาร์แห่งหนึ่งเรนนั่งกระดกเหล้าอยู่คนเดียวเพื่อผ่อนคลายความเครียดท้ังหมดที่สุมอยู่ในอก เจ้าบ้าเบอร์หนึ่งทำให้เขาเครียดยังไม่พอยังมีเจ้าบ้าเบอร์สองมาทำให้เขาหงุดหงิดอีก......โทคิยะนายต้องหงุดหงิดจนแทบดิ้นตายบ้าง.......เรนคิดเขาอยากเอาคืนโทคิยะให้รู้ซึ้งบ้าง พลางกระดกเหล้าเข้าไปอีกแก้ว....ก่อนต้องตกใจกับเสียงที่คุ้นหู
 
         "ขอนํ้ามะนาวแก้ว......"โทคิยะสั่งบาร์เทนเดอร์ ก่อนหันมามองเรนด้วยความแปลกใจ เขาไม่คิดว่าต้องมาเจอหมอนี่ที่นี่ เขาแค่อยากหลบมาพักจากปัญหางานที่รุมเร้าเท่านั้นเอง  
         "เหอะ....ให้ตายนี่ตามฉันมาถึงนี่เลยหรอโทคิยะ"เรนกวนอารมณ์
         "ใครตามนายมา......หลงตัวเองไม่เลิกนะจินกูจิ"โทคิยะยังคงตอบด้วยนํ้าเสียงเย็นชา ไร้อารมณ์เหมือนเดิม
         "นายนี่มันไร้อารมณ์สิ้นดีเลยนะ โทคิยะ เวลาอยู่กับโอโตยะ นายเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ"เรนถามจงใจยั่วอารมณ์โทคิยะ แต่ก็ดูเหมือนเขาจะต้องหงุดหงิดเอง เมื่ออีกคนยังคงนิ่งเฉย จนน่ารำคาญ.....อะไรของมันนะหมอนี่ โมโหใครเป็นบ้างไหม ไม่สนุกเอาซะเลย มีความรู้สึก มีอารมณ์อะไรบ้างไหม โธ่เว้ย!.......เรนคิดพลางมองอีกคน ที่กำลังดื่มนํามะนาวสบายอารมณ์........
          "นั่นมันเรื่องของฉัน....."โทคิยะวางแก้วนํ้ามะนาวแล้วตอบกลับพลางมองหน้าอีกคน.....หมอนี่มันอะไรกันนักหนา......โทคิยะคิด
          "นํ้ามะนาว....เข้าบาร์แต่ดันดื่มแค่นํ้ามะนาว"เรนยังคงพยายามกวนประสาทไม่เลิก
          "นายจะมายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน เอาเวลาไปยุ่งเรื่องของตัวเองเถอะ.....เรน- -*"โทคิยะเริ่มหงุดหงิด เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเรน
          "หงุดหงิดหรือไง โทคิยะ...."เรนมอง.....แบบนี้ค่อยหน้าสนุกหน่อย.....เรนคิด
          "นี่นาย....."โทคิยะพูดยังไม่ทันจบโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นซะก่อน เขาลุกจากเก้าอี้ปลีกตัวไปรับโทรศัพท์ทันที
          "ไง.....โอโตยะ.....เดี๋ยวก็กลับแล้วน่า....."โทคิยะพูดขณะที่เดินออกไปยังมุมหนึ่งของร้าน เรนมองตามรู้สึกอิจฉาและหงุดหงิดขึ้นมาในใจ....ท่ามาซะเป็นแบบโอโตยะบ้างก็ดี ไม่เคยแสดงออกสักนิดเลยว่าเป็นห่วงเรา ทำไมนายถึงได้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิตนะ โทคิยะ ทำไมโอโตยะถึงได้รักนายมากขนาดนั้น ฉันออกจะเสน่ห์ท่วมท้น แต่ทำไมคนที่ฉันรักถึงไม่รักฉัน มันน่าโมโหชะมัด นายเคยทุกข์เพราะรักบ้างไหมนะโทคิยะ......เรนคิดพลางมองโทคิยะที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
         "จะเป็นยังไงนะท่าโอโตยะไม่รักนาย......"เรนพึมพัมกับตนเองด้วยความอิจฉาและหงุดหงิดบวกหน้ามืดลืมตัวเขากำลังจะทำสิ่งที่ผิดบาปที่สุดในชีวิต
 
         เรนหันไปหาบาร์เทนเดอร์และกระซิบบอกอะไรบางอย่างก่อนที่บาร์เทนเดอร์จะหยิบขวดเล็กๆที่บรรจุเกล็ดสีขาวออกมาและส่งให้เขา เขาตอบแทนบาร์เทนเดอร์คนนั้นด้วยเงินที่พอจะทำให้บาร์เทนเดอร์คนนั้นปิดปากเงียบได้........เขาหันไปมองโทคิยะที่กำลังคุยโทรศัพท์อย่างมีความสุขและไม่ได้มองมาทางเขาเลย..........
 
         เรนตัดสินใจเทเกล็ดสีขาวเข้าไปในแก้วนํ้ามะนาวของโทคิยะและคนให้เข้ากัน ก่อนที่โทคิยะจะกลับมา แล้วคืนขวดเปล่าให้บาร์เทนเดอร์เอาไปทิ้ง ไม่ให้เหลือหลักฐาน
 
         โทคิยะเดินกลับมาและนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนมองมาที่เรนที่กำลังจ้องเขาอยู่
          "นายเป็นอะไรฮะ เรน วันนี้ทั้งวันเจอหน้าฉันเป็นหาเรื่อง"โทคิยะถามออกมา พลางหยิบแก้วนํ้ามะนาวขึ้นมาดื่มโดยไม่รู้เลยว่าความซวยกำลังจะมาเยือน 
          "ก็แค่หงุดหงิดที่นาย......มีความสุขกับความรักมากกว่าฉันน่ะสิ......"เรนบอกพลางยมองโทคิยะที่ดื่มนํ้ามะนาวจนหมดแก้ว
 
           โทคิยะทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยใส่เรน ก่อนที่จะวางเงินและเดินออกไปนอกร้าน เรนรีบจ่ายเงินและเดินตามไปทันที
            "ไม่กลับด้วยกันเหรอโทคิยะ"เรนออกปากชวน
            "ไม่ล่ะฉันจะกลับแท็กซี่.....เลิกยุ่งกับฉันสักที....เรน!"โทคิยะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและพยายามเดินหนี เขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองแปลกๆ มันมึนๆงงๆไปหมด
            "เป็นอะไรไปโทคิยะทำไมนายหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ"เรนถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ 
 
            โทคิยะพยายามเดินหนีเรน แต่ก็เหมือนกับว่าขาของเขาจะไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะทรงตัวยังไม่ไหวเขาเซถลาจะล้มแต่เรนรับเอาไว้ได้ทัน
             โทคิยะหน้าแดงจัดและเริ่มหายใจหอบรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองผิดปกติไป เขามองหน้าเรนที่มองตนเองแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
            "ฮร่ะ.....นายใส่อะไร......ฮร่ะ.......ในแก้วนํ้า......ของฉัน.....ฮร่ะ...ๆ...ๆ ...ๆ"โทคิยะถามตรงๆ เสียงนั้นฟังดูกระเส่าเต็มทน
            "เก่งนี่โทคิยะ.....รู้ด้วยว่าตัวเองถูกมอมยา"เรนตอบตรงๆแล้วยิ้มอย่างสะใจ เมื่อเห็นคนอวดดีเริ่มหมดฤทธิ์
           "นาย.....ฮร่ะ...ๆ....ๆ"โทคิยะพยายามจะต่อว่าเรนแต่ก็ทำได้แค่หายใจหอบเลยถูกเรนลากขึ้นรถคู่ใจของเขาโดยง่ายดาย โดยที่คนขับรถประจำตัวของเขามองดูอย่างงงๆ
           "เพื่อนฉันไม่สบายนิดหน่อยน่ะ เอากุญแจรถมา เดี๋ยวฉันขับเอง"เรนสั่ง 
           "แต่ว่า....."คนขับอิดออด
           "บอกให้เอามาไง เดี๋ยวแม่ไล่ออก!"เรนขู่ทำให้คนขับรถยอมให้กุญแจเขาแต่โดยดี
 
          เรนขับรถออกไปทันที ปล่อยให้คนขับรถยืนงงอยู่ที่ลานจอดรถของบาร์โดยไม่แยแส ตอนนี้เขากำลังลิงโลด เมื่อกำลังจะได้มีโอกาสแก้เผ็ดเจ้าคนอวดดี ไร้ความรู้สึกคนนี้ 
 
         "นายมีความรู้สึกบ้างไหมนะโทคิยะ"เรนพึมพัมและจอดรถที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เขามองหน้าโทคิยะ ก่อนที่จะจูบลงไปที่ปากเรียวบางของคนที่กำลังหน้าแดงจัดและร้อนไปทั้งตัว 
         "อื้อ..ออ.......อย่า...มา....ยุ่ง...ฮร่ะ ......กับฉัน"โทคิยะประท้วงและใช้แรงทั้งหมดที่เหลือผลักหน้าเรนออกไป
        "นายนี่อวดดีจนวินาทีสุดท้ายเลยนะ"เรนบอกพลางมองโทคิยะที่กำลังร้อนรนด้วยริษยา ก่อนจะอุ้มอีกคนออกจากรถไปทิ้งลงบนเตียงในห้องที่เปิดจองไว้
 
        โทคิยะใช้แรงฮึด วิ่งไปที่ประตูและเปิดมันออก เขาไม่มีวันยอมให้ใครทำแบบนี้กับเขาแน่ แต่เรนก็วิ่งมาทันและปิดล็อคประตู ก่อนผลักเขาหลังชนประตูห้องและบีบคางเขาแน่น
 
         "นายนี่ดื้อจังเลยนะโทคิยะ.....เคยแต่รุกล่ะสิลองมารับดูหน่อยไหม เพื่อว่านายจะติดใจ"เรนบอกอย่างยั่วประสาท
         "นายมันบ้า......ฮร่ะ...ๆ...ๆ...เรนนาย....ฮร่ะ เป็นอะไรไป......"โทคิยะถามมองหน้าเรนที่ดูสะใจที่เอาชนะเขาได้
         "นายอยากมายั่วอารมณ์ฉันทำไมล่ะ โทคิยะ"เรนตอบ พลางต้องหงุดหงิดขึ้นมาอีกเมื่อเสียงโทรศัพท์ของโทรคิยะดังขึ้นอีก .........ก่อนที่โทคิยะจะรับสายได้ทันเรนก็แย่งเอามือถือของโทคิยะมาซะก่อน
.
.
.
โอโตยะ 08XXXXXXXX
.
.
.
         "ชิ......ที่รักนายโทรมาแหนะ"เรนบอกพลางกดปิดเครื่อง
         "โอโตยะ!.....นาย"โทคิยะมองพยายามแย่งโทรศัพท์คืนแต่เรนก็เขวี้ยงทิ้งไปซะก่อนและหันมาประจันหน้ากับโทคิยะอีกครั้ง
         "นายมันเลวที่สุด!.....ฮร่ะ....ๆ...ๆ...."โทคิยะต่อว่าก่อนที่จะหมดแรงและยืนไม่อยู่อีกรอบแต่เขาจะไม่ยอมล้มลงถ้าเขาล้มก็คือเขาแพ้....ไม่มีทาง เขาเกาะคอเสื้อของเรนไว้แน่น
       "ใช่ฉันเลว.....แต่ฉันมีอะไรที่เลวยิ่งกว่านี้อีกนะ นายอยากรู้ไหม"เรนจงใจกวนประสาทโทคิยะเล่น
        "ไม่!...ออกไป....อย่ามายุ่งกับฉัน"โทคิยะพยายามผลักเรนออกไป แต่ก็ไม่มีแรงมากพอ เขาถูกดันติดผนังห้องโดยง่ายดาย ทั้งที่ใจเขาต่อต้าน แต่ร่างกายมันกับตอบรับสัมผัสของเรน อย่างน่าโมโหสิ้นดี
 
 
        "อยากรู้จังว่านายจะจูบเก่งสักแค่ไหน....ฮะ...โทคิยะ.......จูบแบบไหนที่ทำให้โอโตยะติดใจนายได้"พูดจบเรนก็จัดการประกบจูบอันเร่าร้อนลงไปบดขยี้ปากบางของอีกคนจนชํ้า 
        "อื้อ....อออ..อ.อ.ออ...."โทคิยะร้องประท้วงด้วยความเจ็บ 
        "โอ้ย!....."เรนรีบดึงลิ้นออกมาจากปากของโทคิยะทันที ก่อนที่จะถูกกัดขาด เขาเอามือป้องปากตัวเองด้วยความเจ็บ คราบเลือดเล็กๆติดอยู่ที่มุมปากของโทคิยะ 
 
      เรนมองโทคิยะที่ยิ้มอย่างสะใจ ก่อนที่เจ้าแมวบ้านั่นจะพยายามลากสังขารตัวเองไปที่ประตูห้องอย่างทุลักทุเล  
 
       เรนยังคงไม่ยอมแพ้เขาวิ่งไปล็อกตัวโทคิยะไว้และจับโยนลงไปบนเตียงทันที 
 
      โทคิยะรู้สึกว่าตัวเองอ่อแรงมากแม้จะสู้ทุกวิถีทางแล้วก็ตาม แต่ริษยามันทำให้เขาแย่ ร่างกายของเขาต้องการมากเหลือเกินแต่ใจเขาจะต้องไม่แพ้ ทั้งที่คิดอย่างนั้น เขาก็ทำได้แค่นอนหอบกระเส่าอยู่บนเตียง ท่าทางแบบนี้เขารู้ดีว่ามันยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
 
        "นายนี่ฤทธิ์เยอะนะ ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่หมดแรงอีก.....เพราะไม่เคยหรือเปล่า เคยแต่รุกสินะ...ไม่ต้องกลัวฉันจะสอนนายเอง"เรนบอกพลางจัดการเอากุญแจมือที่เอาออกมาจากไหนไม่รู้ล็อกแขนของโทคิยะติดกับหัวเตียงไว้  สร้างความตกใจให้โทคิยะไม่น้อย
        "ออกไปนะ ไอ้โรคจิต!...ฮร่ะ...ๆ...ๆ...ๆ...ๆ"โทคิยะบอกพลางหายใจกระเส่า เมื่อเรนเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอใบหน้าและร่างกายของเขาก่อนจะหยุดอยู่ที่เนินยอดอกเพียงชั่วครู่แล้วจัดการพลิกตัวเขาให้นอนควํ่า เขารู้ทันทีเลยว่าเรนต้องการอะไร เขาพยายามจะหนีแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อมือของเขาถูกล็อคติดกับเตียงแบบนี้
        "อย่านะเรน!......อึก......อื้อออ.ออออ...ออ..อ"โทคิยะร้องครางเมื่อแกนชายสุดรักของเขาถูกลูบไล้เล่นด้วยมือใหญ่ของเรน
        "ฮร่ะ.....นายก็มีความรู้สึกสินะโทคิยะแต่แค่นี้ยังไม่พอหรอก"เรนบอกพลางเร่งจังหวะมือ จนโทคิยะเกร็งตัวขึ้นเสียงของกุญแจมือกระทบกับเตียงทุกครั้งที่โทคิยะขยับตัวเพื่อให้หลุดจากพันธนาการนี้เขาแทบทนไม่ไหวแล้ว...........
        "นายจะทำอะไร.....อย่านะ....ได้โปรด......อื้ออ.ออ......อ"โทคิยะขอร้อง แม้ในตอนนี้ร่างกายของเขาจะต้องการเกินทน แต่เขาก็ไม่อยากทำผิดต่อโอโตยะ ไม่อยากจะรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดนี้ที่เขาไม่ได้เต็มใจรับ
        "จะปฎิเสธทำไม ในเมื่อร่างกายนายมันฟ้องว่าต้องการมากขนาดนี้ ให้ฉันได้ปลดปล่อยให้นายเถอะนะโทคิยะ"เรนบอกพลางจุ๊บที่แก้มของเขา ก่อนค่อยๆสอดนิ้วมือเข้าไปในช่องทางของเขา มันช่างเจ็บปวดเกินทน นี่หรือคือความรู้สึกเจ็บปวดที่เขาไม่เคยเข้าใจ มันทั้งเจ็บปวดทั้งรู้สึกดี แต่ถึงยังไง........
      "ได้โปรด มันเจ็บ อย่า.......อื้อ....ออออ.ออออ"โทคิยะถึงกับกลั้นนํ้าตาเอาไว้ไม่อยู่เขากลัวความเจ็บปวดนี้ แต่เขาก็กลัวที่จะต้องผิดต่อโอโตยะมากกว่า  
        "นั่นนํ้าตาของนายเหรอโทคิยะ....นายมีความรู้สึกสินะ......หึ"เรนรู้สึกพอใจมากที่รู้ว่าเจ้าคนเย็นชาคนนี้ก็มีความรู้สึกบ้างไม่ได้มีแค่ตอนที่อยู่กับโอโตยะเท่านั้น แต่เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้วล่ะตอนนี้เขาต้องต่อให้เสร็จ
 
         เรนค่อยๆดึงนิ้วมือออกและแทนที่ด้วยแกนชายอันแข็งแกร่งที่สอดเข้าไปแทนที่
         "อื้อ....ออออ....ออออ ....เจ็บ......อื้ออออ......พอได้แล้วเรน.....นึกมาซะบ้างสิ.......อื้อ"โทคิยะร้องบอกพลางสะอื้น ทำให้เรนหยุดไปชั่วครู่ .......มาซะ...... เขาคิดถึงหมอนั่น หมอนั่นไม่ใช่เหรอที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ไว้จะสั่งสอนให้สำนึกเลย......
         "หึ......โทคิยะมาถึงขั้นนี้แล้วฉันหยุดไม่ไหวแล้วล่ะ....ขอโทษนะ......"พูดจบเรนกระเริ่มขยับตัวทันทีและค่อยๆเพิ่มจังหวะแรงขึ้นเรื่อยๆ....นํ้าตาของโทคิยะไหลริน ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดแต่เพราะเขารู้สึกพ่ายแพ้สุดท้ายแล้วเขาก็แพ้........ขอโทษนะโอโตยะ.....ขอโทษนะมาซะ.......แต่นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย.......
         "อื้อออ...ออออ......อออออออออออ"โทคิยะปล่อยเสียงครางกระเส่าออกมา มือที่ถูกพันธนาการเอาไว้กวัดแกว่งไปมาเสียงกุญแจมือกระทบกับเสาบนหัวเตียงดังลั่น เมื่อจุดสูงสุดของอารมณ์ได้ถูกปลดปล่อยออกมา........
 
         "ขอโทษนะ......โทคิยะ....."เรนบอกหายใจหอบพลางมองหน้าอีกคนที่แดงกลํ่าและกำลังหายใจหอบเช่นกัน
         "นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก.....เปลี่ยนคำขอโทษ เป็นความจริงใจดีกว่า......ไม่ใช่จริงใจกับฉัน แต่จริงใจกับคนที่นายรัก ถามใจตัวเองสิว่านายรักใคร....."โทคิยะบอกอย่างเย็นชา
         "ฉัน......."เรนถึงกับพูดไม่ออก
         "อย่าแก้ตัวอะไรเลยเรน......ฉันไม่อยากฟัง มันจะยิ่งทำให้ฉันเกียดนาย สำหรับฉัน คำตอบเดียวเท่านั้นโอโตยะ........ ฉันรักหมอนั่นที่สุด"โทคิยะบอกนํ้าเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เล่นเอาเรนพูดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่
 
          "นี่...ฉัน....ทำอะไรลงไปเนี่ย!"เรนสบถกับตัวเอง
          "ถึงจะโกรธและอยากจะเกียดนายมากสักแค่ไหน......แต่ฉันจะให้โอกาสนาย.....เรน......ให้นี่เป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้ายของเราได้ไหมเรน......."โทคิยะเอ่ยถามพลางมองหน้าเรน
         "ฉ....ฉัน.......ต่อไปฉันควรจะมั่นคงมากกว่านี้สินะ ฉันควรจะจริงใจกับคนที่ฉันรักและจะไม่ทำแบบนี้กับใครอีกสินะ ขอโทษนะโทคิยะ......ฉันรู้แล้วล่ะว่าถึงฉันจะเที่ยวไปชอบใครต่อๆ แต่สุดท้ายคนที่ฉันรักก็คือ มาซะ ไม่ใช่ใครอื่น.....สิ่งที่ทำกับนายมันยากที่จะให้อภัย......และฉันจะไม่ร้องขอให้นายยกโทษ...... ขอบใจนะที่ทำให้ฉันคนที่ขาดสติไปได้สติอีกครั้ง........ขอโทษจริงๆโทคิยะ"เรนบอกรู้สึกซึ้งใจที่โทคิยะยอมให้โอกาสคนเลวๆอย่างเขาอีกครั้ง
        "นายเข้าใจแล้วสินะ.....เรน"โทคิยะถาม
        "อื้ม"เรนตอบมองหน้าโทคิยะ
        "ท่าเข้าใจแล้ว ช่วยเอ่อ....ถอดกุญแจมือออกให้หน่อยได้ไหม...."โทคิยะถาม
        "......เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม....."เรนถามพลางถอดกุญแจมือออกให้โทคิยะ 
 
 
 
ผลัวะ!!!
 
 
 
         โทคิยะตบเข้าที่หน้าเรน ด้วยหลังมือและตามด้วยหน้ามือสองครั้งอย่างแรง......เขายอมรับว่าโกรธมาก  แต่ให้มันจบลงแต่เพียงเท่านี้เถอะ เขาไม่อยากจดจำเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอีกแล้ว.......ถ้าเลือกได้เขาจะลืมมันซะให้หมด.........เขาคิดก่อนที่จะค่อยๆเอนตัวนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า โดยที่มีเรนที่นั่งอึ้งรอฟังคำตอบจากเขาอยู่.......เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ก่อนที่โทคิยะจะตอบกลับมา......
 
          "ได้สิ.....ท่านายสัญญาว่าจะจริงใจกับคนที่นายรักอยู่เสมอ"โทคิยะบอก
          "สัญญาสิ.....ถ้าผิดสัญญานายฆ่าฉันได้ทุกข์เมื่อเลย"เรนบอกแล้วยิ้มให้โทคิยะอย่างโล่งใจเขาคิดว่าโทคิยะจะเกียดเขาซะแล้ว...แม้ท่าทีในตอนนี้จะดูเฉยชาแต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าถูกเกียดล่ะนะ
 
         "คนที่จะฆ่านายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นมาสะต่างหากล่ะ"โทคิยะบอกด้วยนํ้าเสียงเรียบและนิ่งอย่างไร้อารมณ์ใดๆ
          ด้วยความหมันไส้ เรนไม่วายเผลอแกล้งโทคิยะ  เขาทำท่าจะจุ๊บลงที่หน้าผากของโทคิยะจนโทคิยะทำหน้ามุ่ยใส่....เขาจึงหยุดชะงัก
          "ฉันล้อเล่นหรอกน่า....."เลนบอกพลางยิ้ม
          "นายนี่จริงๆเลยนะจินกูจิ"โทคิยะบอกพลางจ้องหน้าเรนเขม็ง
 
          ......หมอนี่มันน่ารักจริงๆ ท่าไม่ติดว่าเขารักมาซะมากอยู่แล้ว หมอนี่คงทำให้เขารักหัวปักหัวปัมเลยทีเดียว ......แต่ถึงยังไง มาซะก็คือหนึ่งเดียวในหัวใจของเขาเท่านั้นและจะเป็นแบบนั้นตลอดไป........ขอบใจนะโทคิยะที่ทำให้ฉันได้เข้าใจ.........เรนคิด ก่อนจะหลับตาลงนอนให้เหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเขากับโทคิยะเพียงแค่ฝันไปไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น....โทคิยะเองก็คงต้องการอย่างนั้น ............
 
 
          "ไปแล้ว!......อะไรกัน แล้วจินกูจิซังก็ปล่อยฮิจิริคาวะซังไปง่ายๆอย่างงั้นหรอ.....เอ๋?!....."นานามิถามอย่างอยากรู้ 
          "ใช่หมอนั่นโกรธจนเป็นบ้าไปแล้วมั้ง"เรนบอกพลางชี้ให้หญิงสาวดูรอยฝ่ามือที่ถูกประทับไว้บนหน้าหล่อๆของตัวเอง(อันที่จริงโดนโทคิยะตบซํ้ามานี่55)
           "เอ๋......-0-......ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าจินกูจิซังกับฮิจิริคาวะซังโกรธอะไรกัน แต่สู้เครียให้จบไปเลยไม่ดีกว่าหรอคะ......ปล่อยคาราคาซังแบบนี้ไม่ดีหรอกนะ......ถึงยังไงทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนรักกันนี่...จริงไหมคะ"หญิงสาวบอกพลางยิ้มให้ด้วยความใสซื้อ
           "ใช่ฉันเห็นด้วยนะ เรน นายรีบไปเครียกับมาซะเร็วๆจะดีกว่านะ"โชว บอกพลางผลักนัตสึกิที่พยายามให้เขากินคุกกี้ที่ตนเองอบมาออกไป
            "อื้ม.....เห็นด้วยๆเพื่อนกันจะโกรธกันไปทำไม......เอ้าโชวจังคุกกี้แสนอร่อย"นัตสึกิบอกพลางพยายามยัดคุกกี้เข้าปากโชวจัง 
            "อร่อยกับผีอะสิโว้ย!!!........"โชวจังโวยวายไม่หยุดพลางผลักนัตสึกิออกไปแต่ดูเหมือนนัตสึกิเองก็ไม่ยอมลดละความพยายามง่ายๆ
 
             ..........จริงอยู่ว่าเขาควรจะเครียกับหมอนั่นให้จบๆไป บอกความรู้สึกที่แท้จริงกับหมอนั่น แต่ปัญหาก็คือ เขาไม่รู้ว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหนน่ะสิ.........เขาคิด
 
            "ฉันก็อยากจะไปคุยกับหมอนั่นให้รู้เรื่องอยู่หรอกนะ แต่ปัญหาคือ หมอนั่นอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้"เรนบอกพลางทำหน้าตาเมินเฉยซึ่งตัวเขาเองก็รู้ดีว่านั่นเป็นเพียงใบหน้าที่ตัวเขาเองแกล้งทำเพื่อปกปิดความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น
            "แล้วนายก็เลยนั่งเฉย สบายอารมณ์สินะจินกูจิ"โทคิยะต่อว่าด้วยสีหน้าเรียบเฉยในขณะโอโตยะรนรานกลัวเพื่อนจะโกรธ
            "โทคิยะ!...."โอโตยะร้องเตือน กลัวว่าเรนจะโกรธ แต่ผิดคาด......เมื่อเรนปล่อยเสียงหัวเราะออกมานิดๆ
            "ฮึ......นั่นสินะ แล้วพวกนายพอจะมีใครรู้บ้างไหมว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหน"เรนถามลอยๆ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา
            "มีที่ไหนที่ฮิจิริคาวะซัง ชอบเป็นพิเศษไหมคะ....."นานามิถามมองหน้าเรนด้วยแววตาใสซื่อ
 
            เรนลุกพรวดขึ้นเล่นเอาทุกคนตกใจ
            "ขอบใจมากนะทุกคน....โดยเฉพาะเธอนานามิ"ชายหนุ่มยิ้มให้หญิงสาวไม่วายออกลายเจ้าชู้ 
            "ฉันต้องไปที่นั่น......"เรนบอกแล้วรีบเดินจากไปทันที ทำเอาทุกคนงงไปตามๆกัน
 
          ....... หัวใจของนายเองนายย่อมรู้ดีที่สุด....ว่านายจะตามหามันได้ที่ไหน....เรน.....โทคิยะคิดพลางหันไปมองหน้าโอโตยะแล้วยิ้มให้ โอโตยะเองก็ยิ้มให้เขาเช่นกันทั้งที่ไม่เข้าใจเลยว่าเขาส่งยิ้มให้ทำไมแต่หมอนี่ก็ยิ้มตอบเขากลับมาซะงั้น น่ารักแบบนี้จะทิ้งไปมีอื่นได้ยังไงกัน........เขาคิดพลางยิ้ม
 
         ........หัวใจของฉัน.....ฉันจะตามหามันให้เจอ......เรนคิดพลางยิ้มและก้าวเดินจากไป
 
 
(จบบริบูรณ์)
 
***รู้สึกฟิคมันไม่ได้ดังใจก็เลยมาแก้ซะหน่อย อันที่จริงแค่แวะมาแปะรูปเฉยๆ แต่ดันยาวเลย55+
 
ฟิคนี้มีภาคเดียวเจ้าค่า......อาจจะไม่สนุกเท่าไรแต่ก็พยายามแล้วล่ะเจ้าค่ะ....เพราะเป็นคู่ใหม่ด้วยเลยไม่ค่อยถนัด ยิ่งพาตัวละครขึ้นเตียงแบบไม่ได้เกิดจากความรัก ยิ่งเป็นโจทย์ที่แก้ยากมั่กกกกก....-0- แต่ก็ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่สละเวลมาอ่านฟิคดราม่าอีกฟิคนะเจ้าคะ55-//โค้งๆๆๆ 
คู่ต่อไป เชิญเตรียมตัวพบกับ นัตจังXโชวจัง เจ้าค่ะ -//วิ้ววววววว
อย่าลืมติดตามอ่านนะเจ้าค่าาาาา.....ตอนนี้สมองตีบขอตัวไปนั่งจิ้นเนื้อเรื่องก่อน-//เผ่น
 
 
 
 
 

edit @ 8 Jan 2012 20:03:22 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 23:43:17 by Hana Yuikai

edit @ 28 Apr 2012 23:44:53 by Hana Yuikai

Comment

Comment:

Tweet