[FanFic] ..Tokiya x Otoya >[]< : Love and reliance (1)

posted on 17 Feb 2012 12:02 by hatayamahana
...........
 
            "โอโตยะ...ๆ.....ๆ..."เสียงเรียกคุ้นหูดังแว่วเข้ามาในหัวของหนุ่มน้อยผมแดง ที่บัดนี้ร่างกายของเขากำลังร้อนเร่าด้วยบทเพลงแห่งรักที่ชายหนุ่มผมสีดำแซมนํ้าเงินกำลังมอบให้ ร่างกายของเขาที่ยามนี่นั่งอยู่บนตักของอีกคนนั้นได้เสียดสีซึ่งกันและกัน....มันช่างแสนวิเศษเหลือเกิน
            "โทคิยะ...อะ...อื้อออออ..../////...ออ....อาา...ฉ....ฉัน...ม....ไม่..//////...ไหวแล้ว......อื้้อออออ....อาาาาาา..."โอโตยะร้องสุดเสียงเมื่อบทเพลงแห่งรักจบลงและทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกปลดปล่อยออกมา.....
 
            "เลอะหมดแล้ว.....หมาน้อย"โทคิยะพูดพลางยิ้มมองหมาน้อยที่นอนหอบอยู่บนเตียง 
            "ฉันไม่ใช่หมาน้อยนะ......"-//จ้อง//...//////////....โอโตยะบอกพลางหอบด้วยความเหนื่อย
            โทคิยะได้แต่ส่ายหน้าพลางหัวเราะนิดๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้ามาเช็ดคลาบนํ้ารักออกให้ก่อนก้มลงไปจูบอีกคนอย่างรักและหวงแหน ซึ่งโอโตยะก็จูบตอบด้วยความรักอย่างสุดหัวใจเช่นกัน  
 
            "ใกล้เวลาต้องเข้าเรียนแล้วนะ....ไปอาบนํ้าเถอะ"โทคิยะบอกอีกคน ในขณะที่่อีกคนนอนจับสะโพกตัวเองอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ
            "นายนี่แรงเยอะจังนะ....."โอโตยะบอกยังคงไม่ยอมลุกขึ้นมา
            "นายจะลุกขึ้นมาไหม........"-//มอง//......เจ้าหมาอืดดด....เอ้ย.....โทคิยะคิด
             "งืออ...ออ...ออ"โอโตยะเอาแต่คราง ง๊องแง๊ง
             -//  - -* โทคิยะทนไม่ไหวตัดสินใจอุ้มอีกคนขึ้นมา
             "งั้นก็มาต่ออีกยกแล้วกันนะ"โทคิยะบอกพลางอุ้มอีกคนเข้าห้องนํ้าไป
             "ฮะ....ดะ.....เดี๋ยวก่อน......ม่าายยยยยยย.....เ๊อาาาาาาา....."โอโตยะร้องลั่นก่อนโดนอีกคนลากเข้าห้องนํ้าไป
 
 
 
              - -iii โอโตยะนั่งหมดสภาพ เหมือนร่างไร้วินญาณอยู่ในโรงอาหารของโรงเรียน จนสาวน้อยผมบ็อบนามว่านานามิต้องเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
              "อิโตคิซัง...เป็นอะไรไปคะ......เห็นไม่ร่าเริงตั้งแต่เช้าแล้ว....."ถามพลางมองหน้าอีกคนด้วยความเป็นห่วง
              "เมื่อคืนฉันกับโทคิยะหนักไปหน่อยน่ะ...แล้วเมื่อเช้าอีก"โอโตยะบอกอย่างลืมตัว
              0-0....-0-...///////"หาาาาาาาาาาาา!!"นานามิอุทานอย่างตกใจ(จิ้นไปไกล...แต่ก็จรริงนิ..อิอิ)
              "ฮะ....อะไร....ก็แค่แต่งเพลงนะ่แต่งเพลง.......คิดอะไรของเธอน่ะนานามิ"โอโตยะรีบแก้สถานะการณ์ทันทีเมื่อนึกได้ ก่อนที่สาวเจ้าจะคิดไปไกล(ก็จริงนี่นาโอโตยะจะปฎิเสธทำไม...วร้ายยยยย....-//โดนเตะออกจากฟิค)
               "เปล่านี๊....(เสียงสูง-0-)......แล้วแต่งเสร็จไหมคะ"นานามิถามด้วยแววตาใสซื่อ
               "อื้ม....ไม่เสร็จให้มันรู้ไปสิ"โอโตยะบอกพลางจับสะโพกตัวเอง
               "นานามิฉันขอตัวก่อนนะ พอดีนัดโทคิยะเอาไว้น่ะ"โอโตยะบอกพลางลุกขึ้นและพยายามเดินออกไปให้เป็นปกติที่สุด
               "เห.....เดินแปลกๆจังเลยนะคะ..."นานามิบอกพลางยิ้มอย่างไร้เดียงสา ทำเอาอีกคนเสียวสันหลังวาบก่อนรีบเดินออกไป....ยัยนี่น่ากลัวเหมือนกันแฮะ.......โอโตยะคิด
 
 
 
               โทคิยะนั่งรอโอโตยะอยู่ที่สวนในตอนที่พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าจนมืดแล้วโอโตยะก็ยังไม่มา  วันนี้เป็นวันพิเศษของโอโตยะเขามีบางอย่างที่อยากจะเซอไพร์ให้เจ้าหมาน้อยตกใจเล่นซะหน่อย เพราะนี่ก็หลายเดือนแล้วที่เขาคบกับเจ้านี่มา ขอทำอะไรเพื่อเจ้านี่ม่างเถอะเพราะเวลาที่เขาอยู่กับเจ้านี่จริงๆ ก็น้อยนิดเหลือเกิน นอกนั้นก็ทุ่มให้กับงานจนหมด เจ้าหมอนี่คงเหงามากสินะแต่แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้นเอง...............
 
                "ฮะ........อื้อออ"ในขณะที่โทคิยะกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเขาก็ถูกจูบเข้าให้โดยไม่รู้ตัว แต่นั่นไม่ใช่โอโตยะ แต่เป็นใครสักคนที่มีแรงเยอะกว่าเขา............เขาพยายามผลักร่างนั้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล จนร่างนั้นยอมผละออกไปเอง........
               "ฮร่ะ......เรน"โทคิยะจ้องใบหน้านั้นด้วยความตกใจ
               "ใช่.....ฉันเองโทคิยะ"เรนมองด้วยสายตาโหยหาพลางกดโทคิยะหลังติดเสาซุ้มนั่งพักริมสระ....ก่อนจะเริ่มไซร้ซอกคอของเขา
               "อะ.....อย่า.....ฮร่ะ ....ๆๆ ไหนนายบอกว่าจะไม่ยุ่งกับฉันแล้วไง...เรน!" โทคิยะตะวาดจนเรนหยุดชะงัก......
               "ฉัน...ฉันไม่รู้....ฉันสับสน...ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องการนาย.....นายเป็นของฉันแล้วนะโทคิยะ"เรนบอกนํ้าเสียงดูสับสนวกวนก่อนที่จะเริ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่ายและลูบไล้แผ่นอกและหน้าท้องก่อนที่จะค่อยๆลดมือตํ่าลงเรื่อยๆจนถึงขอบหัวกางเกง
               "อื้อออ...อา......หยุดนะ...เรน!...มาซะจะคิดยังไงท่ารู้ว่านายทำแบบนี้.......นายรักเขาบ้างไหม!"
               "ฉัน....0-0....ฉันไม่รู้..มันสับสนไปหมด .... ฉันรู้แค่ว่านายเป็นของฉันและฉันก็ชอบนาย....."เรนบอกพลางค่อยๆปลดเข็มขัดของอีกคนออก
              "เรน...นายอย่าเอาอารมณ์เพียงชั่ววูบคืนนั้นมาวัดสิ...ฉันไม่ใช่ของนาย...ฉันไม่ได้รักนาย!"โทคิยะร้องบอก นํ้าตาเริ่มไหลออกมา เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ ไม่อยากผิดต่อเพื่อนไม่ต้องการผิดต่อโอโตยะโดยเฉพาะวันที่สำคัญที่สุดของชีวิตเจ้าหมาน้อยหัวแดงวันนี้
              "ฉันไม่สน....ฉันรู้แค่ว่านายเป็นของฉัน และจะต้องเป็นของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น...เข้าใจไหมโทคิยะ!"เรนบอกนํ้าเสียงดูขุ่นเคืองและสับสนก่อนที่จะจับแขนอีคนกดไว้แน่น แล้วประกบจูบอย่างเร่าร้อน จนอีกคนร้องประท้วงในลำคอ แล้วลูบไล้มือลงไปจับแกนชายของอีกคน.......
             "อื้ออออ.....ออ"โทคิยะร้องและสะดุ้งเมื่อของรักของเขาถูกลุกลํ้า......
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
.
 
            "อย่ามายุ่งกับโทคิยะนะ...เรน!"โอโตยะที่เพิ่งปล่อยหมัดเสยใส่เรนไป ตวาดลั่นด้วยความโมโห ก่อนหันมาจ้องหน้าโทคิยะเขม็ง เล่นเอาอีกคนอึ้งจนพูดอะไรไม่ถูก
            "อะ.....โอโตยะ"โทคิยะเรียกโอโตยะที่ดูเหมือนจะโกรธจัด
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
.
             โอโตยะตบผลัะเข้าให้ที่ใบหน้าของโทคิยะก่อนที่จะเงียบไปพักใหญ่แล้วค่อยระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนลูกระเบิดที่ถูกถอดสลัก
              "ไหน....นายบอกว่ารักฉันคนเดียวไง......โทคิยะใจร้าย"โอโตยะปล่อยโฮออกมาเหมือนบ่อนํ้าตาแตก ก่อนวิ่งหนีไป
              "โอโตยะ!"โทคิยะร้องเรียกตามไปแต่โอโตยะก็วิ่งตะเลิดไม่ยอมหยุด
              "เรน...นายกลับไปซะเถอะ...ฉันไม่อยากเกียดนายไปมากกว่านี้......นายทำฉันผิดหวังมาก......เมื่อไหร่ที่นายตอบใจตัวเองได้แล้วเราค่อยมาคุยกัน"โทคิยะบอกพลางเดินจากไปปล่อยให้เรนนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
 
               "ทำไม...ๆ....ๆ...มันต้องเป็นแบบนี้ด้วย....โธ่...เว้ยยยยยยยยย!!!!"เรนตะโกนกรีดร้องก้องสวนในยามคํ่าคืน...เขารู้สึกสับสนวุ่นวายใจไปหมด...สรุปแล้วความรู้สึกกระอักกระอ่วน.....ความรู้สึกบ้าบอคอแตก...ความรู้สึกระหว่างเขากับมาซะและโทคิยะมันคืออะไรกันแน่......ใครก็ได้ช่วยตอบเขาที.........เขาคิด...คิดจนแทบบ้าตาย
 
 
               "โอโตยะ...นี่...โอโตยะ...เดี๋ยวสิ"โทคิยะเรียกโอโตยะที่โกรธจัดและกำลังวิ่งนี้เข้าห้องไป แต่ก่อนที่จะได้ทันปิดประตูห้องได้สนิท ก็ถูกโทคิยะดึงและคํ้าประตูเอาไว้ จนเขาต้องพยายามสุดฤทธิ์แต่ก็ไม่เป็นผล โทคิยะเปิดประตูเข้ามาในห้องได้ในที่สุด.....แต่โอโตยะยังคงไม่ยอมแพ้...ด้วยความโมโหเขาคว้าเอาแก้วนํ้ามาปาใส่โทคิยะ และโดยที่โทคิยะไม่ทันได้ระวังตัวแก้วนํ้านั้นก็ลอยมาโดนหัวเขาเต็มๆ...จนเขาล้มลงไปนอนกับพื้นห้องทันที..........
 
              0-0.....โอโตยะตกใจแต่ก็ยังคงทำใจแข็ง งอนต่อไป
 
              เลือดสีแดงเริ่มไหลออกมาจากแผลบนหัวของโทคิยะ ตอนนี้เขารู้สึกมึนตึบไปหมดแต่ก็ยังทำใจแข็งลุกขึ้นมายืนอย่างทุลักทุเล....เขายอมไม่ได้จริงๆที่โอโตยะจะโกรธเขา
 
             โทคิยะเดินเข้าไปใกล้โอโตยะแต่ก็ถูกผลักออกมา พยายามที่จะจับแขนโอโตยะแต่ก็ถูกสะบัดออก เขาเลยต้องถอยไปยืนเกาะโต๊ะตัวหนึ่งแทนเพราะรู้สึกมึนมากๆ
 
             "โอโตยะ ฉัน...รัก นายคนเดียวนะ"โทคิยะบอกพลางมองหน้าเจ้าหมาขี้งอน
             "รักเหรอ....แล้วที่....กับเรนนั่นล่ะ"โอโตยะถามโวยวาย
             "นั่นไม่สำคัญนี่ ที่สำคัญคือฉันรักนาย"โทคิยะพยายามง้อแต่เลี่ยงที่จะพูดถึงเรนเขาไม่อยากให้เรนถูกมองว่าร้ายกาจ ที่เขาทำไปก็เพราะความสับสนในใจเท่านั้นเอง
             "นายอย่าพูดแต่ปากโทคิยะ ที่นายทำน่ะมันตรงกันข้ามเลยนะ"โอโตยะยังคงโวยวายปล่อยนํ้าตาไหลไม่หยุด
             "ก็ได้ฉันจะเล่าทุกอย่างให้นายฟัง นายอยากรู้นักใช่ไหม....ฮะ...โอโตยะ!"โทคิยะบอกเสียงเขียวขึ้นมา และเดินเข้าไปใกล้โอโตยะขึ้นเรื่อยๆ จนอีกคนตกใจ.....อึ้บนํ้าตาไว้ทันที
             "นายอยากรู้นักใช่ไหมฮะ....ไอ้เรื่องที่มันอัปยศที่สุดในชีวิตฉัน เรื่องที่ฉันอยากจะลืม   นายอยากจะตรอกยํ้ามันนักใช่ไหม...ฮะ....โอโตยะ!"โทคิยะตะวาดลั่น เล่นเอาโอโตยะตกใจหนักกว่าเดิมเขาเดินเข้าไปกอดโอโตยะเอาไ้ว้ในขณะที่โอโตยะปล่อยนํ้าตาไหลรินออกมาอย่างหยุดไม่ได้ 
              โทคิยะค่อยๆกระซิบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดระหว่างเรนกับเขาจนจบ ในขณะที่โอโตยะค่อยๆเงียบเสียงโฮลง แววตาเริ่มนิ่งเฉยแต่นํ้าตายังคงไหลไม่หยุด โทคิยะค่อยๆผละออกจากโอโตยะ ในขณะที่โอโตยะยืนจ้องเขาเขม็งและนิ่งเฉยมีเพียงนํ้าตาเท่านั้นที่ยังคงไหลอยู่
 
               "นายคงเกียดฉันสินะ ที่ปล่อยตัวกับอารมณ์เพียงชั่ววูบ......แต่ถึงยังไง.....ฉันก็รักนาย.....ฉันรักนาย... ๆ ๆ...ฉันรักนาย!....ฉันรักนายเพียงคนเดียวเท่านั้นโอโตยะ......ได้ยินไหม.......ฉันรักนาย........โอโตยะ!.............."โทคิยะตะโกนลั่นด้วยความอัดอั้นตันใจ...........แต่โอโตยะก็ยังคงยืนนิ่ง
                "นั่นสินะ....ฉันผิดที่ไม่ซื่อสัตย์กับนาย....ฉันจะไป...ไม่อยู่ให้นายเห็นหน้าอีก.....ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาทั้งหมด....นายจะลืมฉันก็ได้นะ....ท่าอยากลืม.....ลาก่อน....โอโตยะ......หมาน้อยของฉัน"โทคิยะพูดพลางเดินไปที่ประตูห้อง
                "เดี๋ยว!....นายจะไปไหนน่ะโทคิยะ......"โอโตยะพูดออกมาในที่สุด
                "ลาออก"โทคิยะบอกเสียงเย็นชา
                "ไม่.....ไม่เอา!....นายห้ามไปไหนทั้งนั้น.....อยู่กับฉัน ได้โปรด ฉันไม่ได้เกียดนาย...ฉันขอโทษที่โกรธนาย ที่ไม่รู้ว่านายผ่านเรื่องร้ายๆอะไรมาบ้าง ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อมั่นในตัวนาย ....ฉันรักนายนะ เพราะงั้นอย่าไปนะโทคิยะ"โอโตยะบอกพลางวิ่งเข้าไปกอดโทคิยะทั้งนํ้าตา
                 "ท่านายไปใครจะเรียกฉันว่าหมาน้อยล่ะ"โอโตยะทำเสียงอ้อน
                 -//ยิ้ม//.....โทคิยะยิ้มแล้วกอดตอบโอโตยะ
 
                 "เรนนี่แย่ที่สุด...ท่าเจออีกรอบฉันไม่แค่ต่อยหน้าเขาแน่"โอโตยะบอกพลางทำหน้าหงุดหงิด
                 โทคิยะเห็นท่าทางแล้วก็อดหมันไส้ไม่ได้เขาจึงยีหัวเจ้าหมาน้อยนี่จนผมสีแดงๆยุ่งไปหมด
                  "โทคิยะอะ"โอโตยะร้องประท้วง
                  "อย่าไปเกียดเรนเลยนะโอโตยะ...ตอนนี้เขาก็คงทุกข์ไม่เบากับปัญหาที่ตัวเองก่อ......เขาคงกำลังสับสนน่ะโอโตยะ.....เขื่อว่าสักวันเขาคงหาคำตอบให้กับใจของตัวเองได้ในที่สุด"โทคิยะบอกยังคงรับบทคนดีเสมอ(อร้ายยยย...เรน...มันเลว....เจ้าชู้...-//โดนเอฟซี เรน เตะปลิว)
                 "อื้อ...ก็ได้...ฉันจะไม่เกียดเรน"โอโตยะพยักหน้ารับคำพลางซุกหน้าเข้าไปในอ้อมกอดของโทคิยะ
 
                 "โอโตยะ....."โทคิยะกระซิบเรียก
                 "หือ....."โอโตยะเปล่งเสียงเป็นเชิงถามพลางทำหน้าสงสัย
                 "สุขสันต์วันเกิดนะ"โทคิยะกระซิบบอกพลางสวมแหวนเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของโอโตยะ จนอีกคนตกใจกับเซอไพร์ครั้งใหญ่และผละออกจากอ้อมกอดทันที
                 "อะไรอะ....โทคิยะ"โอโตยะมองแหวนที่นิ้วตัวเองสลับกับมองหน้าชายผู้เป็นที่รักที่กำลังยิ้มแป้น...เขาไม่เคยเห็นโทคิยะยิ้มแฉ่งขนาดนี้มาก่อนเลย...คงเพราะหมอนี่ำกำลังมีควาสุขจริงๆ
                 "นี่ไม่ใช่แค่ของขวัญวันเกิดนะ โอโตยะ.......แต่มันเป็นเครื่องหมายว่านายเป็นของฉันคนเดียวไงโอโตยะ......"โทคิยะบอกด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนแต่แผ่วเบา
                 ////////////////////////////////////////โอโตยะหน้าแดงจัดด้วยความเขินแต่ก็วิ่งเข้าไปกอดโทคิยะทันทีด้วยความซึ้งใจโดยที่ไม่ต้องรอให้โทคิยะเดินเข้ามากอดเลย
                  "ขอบใจนะโทคิยะ"โอโตยะบอกพลางซุกหน้าแนบอกโทคิยะ
                  "ไม่เป็นไร......"โทคิยะบอกก่อนที่จะค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อมอบจูบอันแสนอ่อนโยนให้แก่โอโตยะ........
                  @_@//โทคิยะรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนติ้ว ก่อนล้มลงไปนอนหงายกับพื้นอย่างหมดสภาพ เขาลืมไปสนิทเลยว่าหัวตัวเองหัวแตก(อันที่จริงอีคนเขียนนี่แหละลืม55+-//โดนโต้ยโบก)โลกเหมือนกำลังหมุนติ้วๆแล้วเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลยจนกระทั่งตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว
 
                   "โทคิยะ....ๆ.....เฮ้.....นายฟื้นแล้ว"เสียงคุ้นหูดังแว่วเข้ามาในโสทประสาทไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงใคร 
                   "โอโตยะ...ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย...."โทคิยะถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆสถานที่ไม่คุ้นตา และเสื้อผ้าของเขาก็ถูกเปลี่ยน มีผ้าพันแผลอยู่รอบหัว มีสายนํ้าเกลือโยงมาที่ข้อมือ......เขารู้สึกมึนหัวไปหมด......
                   "โรงพยาบาลน่ะ......ให้ตายขอบคุณพระเจ้าฉันนึกว่าฉันจะฆ่านายซะแล้ว......หมอบอกนายช็อคเพราะเสียเลือดน่ะ แผลบนหัวนายลึกน่าดู-0-"โอโตยะส่งเสียงแจ้วๆ
                   "นายพาฉันมาส่งเหรอ......"โทคิยะถามแบบมึนๆ
                   "55...ฉันอุ้มนายไม่ไหวหรอก......"โอโตยะบอกพลางยิ้มแป้น
                   ..............//โทคิยะมองหน้าอีกคนแบบงงๆ
                   "โอโตยะมาเคาะห้องบอกน่ะ เรนก็เลยรีบอุ้มนายขึ้นรถมาส่งโรงบาลน่ะ"มาซาโตะพูดพลางวางตระกร้าดอกไม้ลงที่โต๊ะวางของเยี่ยม
                   "ฮิจิริคาวะ"โทคิยะพึมพัมชื่ออีกคนด้วยความตกใจก่อนกวาดสายตาไปทั่วห้องพักฟื้นแล้วก็พบว่า คนๆนั้นนั่งอยู่ที่โซฟา และมองเขาด้วยสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย .....อย่ามองฉันแบบนั้นขอร้อง.....โทคิยะคิด
                   "ขอบใจนะจินกูจิ"โทคิยะบอกพลางหันหน้าหนี
                   "ไม่เป็นไร...มันหน้าที่ฉัน......"เรนยังคงแสดงความเป็นเจ้าของ จนมาซาโตะแอบชำเลืองมองท่าทางทางของเรนและมองมาทางโทคิยะอย่างสงสัย
 
                   โอโตยะเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกๆจึงพยายามชวนโทคิยะคุยเรื่องอื่นที่สนุกสนานชวนหัวเราะแทน....นั่นมันยิ่งทำให้เรนรู้สึกว้าวุ่นใจและเดินหนีออกไปจากห้อง ในขณะที่มาซาโตะหันมามองและมองมาที่โทคิยะอีกที
                    "ฟังนะโทคิยะ ไม่ว่านายคิดอะไร เรนก็คือเรนของฉันเขาเป็นของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น"มาซาโตะพูดออกมาในที่สุดทำเอาคนนั่งอยู่ด้วยอย่างโอโตยะหน้าเสีย(อัยยะเมียหลวงหึง....-0-)
                    "เอ่อ...ง้านฉันไปรอข้างนอกนะ....."โอโตยะพูดพลางกำลังจะเดินออกไปแต่ถูกโทคิยะคว้าข้อมือและดึงไว้
                    "ไม่ต้องโอโตยะ....ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังนาย"โทคิยะบอกก่อนหันมามองหน้า มาซาโตะอย่างไม่กลัวเกรง(เป็นน้อยก็สู้เว้ย...-//โดนถีบ)
                    "ฮิจิริคาวะ....ฉันน่ะมีคนที่รักอยู่แล้ว...คือหมอนี่ เพราะงั้นฉันไม่มีวันมองคนอื่นแน่....นายน่ะไปคุยกับจินกูจิให้รู้ใจตัวเองจะดีกว่านะ ฉันน่ะต่อให้ต้องตายก็ไม่มีวันนอกใจหมอนี่หรอก"โทคิยะบอกพลางดึงโอโตยะเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่เล่นเอาคนไมได้ตั้งหลักแดงไปทั้งตัวด้วยความเขินอาย
                   /////////////////////////โอโตยะแดงแป้ดทั้งตัว(น็อคเอ้าท์-0-)
                   -//ยิ้ม//มาซาโตะหัวเราะนิดๆก่อนจะยิ้มออกมา
                   "ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะ......โอโตยะ นายมีรักที่ดี เชื่อมั่นในตัวเขาให้มากๆล่ะ ฉันขอตัวล่ะ"มาซาโตะบอกก่อนเดินออกไปจากห้อง
                   "ขอบคุณนะโทคิยะที่รักฉัน ฉันจะเชื่อมั่นในตัวนาย ขอบคุณนะ รักนะโทคิยะ"โอโตยะบอกพลางกอดอีกคนแน่นอย่างมีความสุข...........
 
                   "ว้าาาา...ให้ตายเถอะรถติดชะมัดกว่าจะมาถึง"สาวผมสีแดงชมพูบ่นอุบเมื่อมาถึง
                   0-0........!เธอมองมาด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นโทคิยะกับโอโตยะกอดกันอยู่
                   "เอ่อโทคิยะ เขาหนาวน่ะ ใช่ไหม....แฮ่....ๆ....."โอโตยะรีบแถ ในขณะทีโทคิยะยังงงอยู่ เลยโดนหยิกเข้าให้
                   "โอ้ย!...... อะเอ่อใช่ๆหนาวน่ะ...หนาว"โทคิยะรีบรับมุก(แหมไม่ทันไรก็กลัวเมียซะและโทคิ-//โดนคิเตะเสย....แอ็ก)
                   "โทโมะจัง นานามิจัง โชวจัง นัตจัง มาช้านิดเดียวเอง มาสะกับเรนเพิ่งกับไปตะกี้เอง"โอโตยะรีบเปลี่ยนเรื่องคุย
                   "นี่ของเยี่ยมค่ะ...เป็นไงบ้างคะไอชิโนะเสะซัง.....นี่แอปเปิ้ลหั่นมาให้แล้วเดี๋ยวป้อนให้นะคะ"นาๆมิบอกพลางกำลังจะป้อนแอปเปิ้ลเข้าปากโทคิยะ แต่....
                  "เอ้า...จะรบกวนสาวน้อยทำไม กินเองสิโทคิยะหัวนายแตกนะไม่ได้มือหัก"พูดจบโอโตยะก็เอาแอปเปิ้ลยัดปากอีกคน เล่นเอาอีกคนสำลัก  นานามิได้แต่ยืนมอง ตาปริบๆด้วยความงง
                  "อ้าว...ติดคอหรอ..นํ้าๆ...."พูดพลางเอานํ้าให้กินแล้วทุบหลังอีกคนอย่างแรงจนโทคิยะเริ่มรู้สึกอ่วม
                  "พวกนายนี่สนิทกันดีนะ....ไม่เหมือนคู่นู้นเลย"นัตสึกิบอกพลางยิ้มร่า  
                   "อะไรเหรอ......."โอโตยะถามอย่างงงๆ
                   "ก็เรนกับมาสะน่ะสิเมื่อกี้เดินสวนกัน ทะเลาะกันใหญ่เลย ไม่สนใจพวกเราด้วยซํ้า"โชวบอกพลางนั่งผิวปากฮัมเพลงสบายอารมณ์
                   "ใครจะกล้าเข้าไปทักมีหวังได้ถูกพายุลูกหลงแหงๆ"โทโมะจังบอกพลางทำสีหน้าขยาด
                  "โทโมะจังนี่ล่ะก็"นานามิติติงเพื่อน
 
 
                   .......ทะเลาะกันเรื่องนั้นหรือเปล่านะ......หวังว่าพวกนั้นคงเข้าใจกันได้นะ......โทคิยะคิด พลางทำหน้าอมทุกข์....แต่เมื่อเห็นว่าใครกำลังมองด้วยความเป็นห่วงเขาก็ส่งยิ้มให้ทันที 
                 "โทคิยะอย่าคิดมากนะ..."โอโตยะกระซิบปลอบและส่งยิ้มให้ช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้้เ้้ข้้้้้้้ามีความสุขได้เสมอจริงๆ.................
.
.
.
.
.
.
.
 
                   "ไปให้พ้นเรน!"มาซาโตะตวาดลั่นลานจอดรถโรงพยาบาล
                   "มากไปแล้วนะมาสะ นายจะเดินหนีฉันแบบนี้ไม่ได้"เรนบอกเสียงแข็ง
                   "กี่ครั้งกี่หนแล้ว...ฮะ!เรน...กี่ครั้ง....กี่หนแล้ว......ฉันเชื่อใจนายไม่ได้เลยใช่ไหม....จะมีสักครั้งไหมที่ฉันจะเชื่อมั่นในตัวนายได้บ้าง"........มาซะบอกนํ้าตาเริ่มไหลอาบแก้มนวล ก่อนที่จะหนีขึ้นรถปิดประตูและขับออกไปทิ้งให้เรนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง.........
 
 
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
 
 
แอรียยยยยย.....กลับมาอีกครั้งเจ้าค่ะ......อยู่ดีๆก็เกิดอาการเวิ่นเว้อ.......อยากจะเขียนคู่นี้ขึ้นมาอีกรอบคราวนี้เน้นดราม่ามากไปหน่อยเลยไม่ได้เขียนเรท...ต้องขออภัยคนที่เตรียมทิชชู่ไว้ซับเลือดนะเจ้าคะ คงไม่ได้ใช้55+-//โดนโบก
และแล้วจนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้เขียนนัตสึกิกับโชวจังอีกจนได้ทั้งที่สัญญาเอาไว้แล้ว-0-//โดนตื้บซํ้า//ขออภัยเจ้าค่าสมองอิฉันมันไม่จิ้นคู่นี้เอาซะเลยกวงสุดๆ....-//หลบทีน
 
ตอนต่อไปชื่อตอนเหมือนกันเจ้าค่ะแ่เป็นคู่ของเรนซังกับมาสะ โหะๆ  Love and reliance (2)อย่าลืมติดตามนะเจ้าคะ
และสุดท้ายนี้ขอบพระคุณที่แวะมาอ่านฟิคของอิฉันนะเจ้าคะ ช่วยกันเม้นเยอะๆจะได้มีกำลังใจเขียนต่อไปนะเจ้าคะ...ไม่เช่นนั้นจะไปนั่งเก็บเห็ด-0- 
ขอบพระคุณอีกครั้งเจ้าค่ะ-//คำนับงามๆ
 
 
(มีความสุขกันมากๆนะเจ้าคะ555+)
 
 

edit @ 17 Feb 2012 23:47:57 by Hana Yuikai

edit @ 17 Feb 2012 23:52:03 by Hana Yuikai

edit @ 22 Feb 2012 13:14:35 by Hana Yuikai

edit @ 26 Aug 2014 22:11:30 by Hana Yuikai

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ายยยยยยยยยยยย ><
ยาวมากค่ะ .. แต่สนุกอ่ะ

#9 By T.Be PiKaJuN on 2012-06-17 20:31

เร็น! นายใจร้ายอ่ะ U_U ทำแบบนี้ได้ไง

#8 By monster zis on 2012-06-07 22:27

พี่ฮานะอ๊า!!!

ให้เร็นเลวอีกแล้ว เคืองงงงงงงงง!!! > * <

#7 By ✖.:Venusza-iiz:.✖ on 2012-04-25 05:12

เร็นเอาอีกแล้ว -o-

#6 By Umeki on 2012-02-18 20:02

-0- เรนเคะมันเป็นไงอะ ต้องไปถามนัตสึกิ-//อัยยะไม่จิ้น...โดนเตะ

#5 By Hana Yuikai on 2012-02-17 22:29

อยากได้เรนเคะ //ผิด-0-

#4 By akira (10.0.1.248, 115.87.202.233) on 2012-02-17 21:48

ขอบคุณมากเลนค่ะ สำหรับฟิค ที่มีผิคอุตะเยอะขนาดนี้เพิ่งเคยเจอนี่แหละ ชอบมากเลย ^ ^

#3 By baruda on 2012-02-17 20:45

ยาวสวดๆ =..=
เรนโทคิ เรนโทคิ เรนโทคิ #ผิด !

โต้ยหึงออกนอกหน้าสินะ เลยจับแอปเปิ้ลยัดปากทกกี้ 555+

#2 By Fr'me Kawaii on 2012-02-17 20:25

-0-รู้สึกรอบนี้จะเขียนยาวเวอร์

#1 By Hana Yuikai on 2012-02-17 18:57