[FanFic] ..Tokiya x Otoya >[]< : Love and reliance (1)

posted on 17 Feb 2012 12:02 by hatayamahana
...........
 
            "โอโตยะ...ๆ.....ๆ..."เสียงเรียกคุ้นหูดังแว่วเข้ามาในหัวของหนุ่มน้อยผมแดง ที่บัดนี้ร่างกายของเขากำลังร้อนเร่าด้วยบทเพลงแห่งรักที่ชายหนุ่มผมสีดำแซมนํ้าเงินกำลังมอบให้ ร่างกายของเขาที่ยามนี่นั่งอยู่บนตักของอีกคนนั้นได้เสียดสีซึ่งกันและกัน....มันช่างแสนวิเศษเหลือเกิน
            "โทคิยะ...อะ...อื้อออออ..../////...ออ....อาา...ฉ....ฉัน...ม....ไม่..//////...ไหวแล้ว......อื้้อออออ....อาาาาาา..."โอโตยะร้องสุดเสียงเมื่อบทเพลงแห่งรักจบลงและทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกปลดปล่อยออกมา.....
 
            "เลอะหมดแล้ว.....หมาน้อย"โทคิยะพูดพลางยิ้มมองหมาน้อยที่นอนหอบอยู่บนเตียง 
            "ฉันไม่ใช่หมาน้อยนะ......"-//จ้อง//...//////////....โอโตยะบอกพลางหอบด้วยความเหนื่อย
            โทคิยะได้แต่ส่ายหน้าพลางหัวเราะนิดๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้ามาเช็ดคลาบนํ้ารักออกให้ก่อนก้มลงไปจูบอีกคนอย่างรักและหวงแหน ซึ่งโอโตยะก็จูบตอบด้วยความรักอย่างสุดหัวใจเช่นกัน  
 
            "ใกล้เวลาต้องเข้าเรียนแล้วนะ....ไปอาบนํ้าเถอะ"โทคิยะบอกอีกคน ในขณะที่่อีกคนนอนจับสะโพกตัวเองอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ
            "นายนี่แรงเยอะจังนะ....."โอโตยะบอกยังคงไม่ยอมลุกขึ้นมา
            "นายจะลุกขึ้นมาไหม........"-//มอง//......เจ้าหมาอืดดด....เอ้ย.....โทคิยะคิด
             "งืออ...ออ...ออ"โอโตยะเอาแต่คราง ง๊องแง๊ง
             -//  - -* โทคิยะทนไม่ไหวตัดสินใจอุ้มอีกคนขึ้นมา
             "งั้นก็มาต่ออีกยกแล้วกันนะ"โทคิยะบอกพลางอุ้มอีกคนเข้าห้องนํ้าไป
             "ฮะ....ดะ.....เดี๋ยวก่อน......ม่าายยยยยยย.....เ๊อาาาาาาา....."โอโตยะร้องลั่นก่อนโดนอีกคนลากเข้าห้องนํ้าไป
 
 
 
              - -iii โอโตยะนั่งหมดสภาพ เหมือนร่างไร้วินญาณอยู่ในโรงอาหารของโรงเรียน จนสาวน้อยผมบ็อบนามว่านานามิต้องเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
              "อิโตคิซัง...เป็นอะไรไปคะ......เห็นไม่ร่าเริงตั้งแต่เช้าแล้ว....."ถามพลางมองหน้าอีกคนด้วยความเป็นห่วง
              "เมื่อคืนฉันกับโทคิยะหนักไปหน่อยน่ะ...แล้วเมื่อเช้าอีก"โอโตยะบอกอย่างลืมตัว
              0-0....-0-...///////"หาาาาาาาาาาาา!!"นานามิอุทานอย่างตกใจ(จิ้นไปไกล...แต่ก็จรริงนิ..อิอิ)
              "ฮะ....อะไร....ก็แค่แต่งเพลงนะ่แต่งเพลง.......คิดอะไรของเธอน่ะนานามิ"โอโตยะรีบแก้สถานะการณ์ทันทีเมื่อนึกได้ ก่อนที่สาวเจ้าจะคิดไปไกล(ก็จริงนี่นาโอโตยะจะปฎิเสธทำไม...วร้ายยยยย....-//โดนเตะออกจากฟิค)
               "เปล่านี๊....(เสียงสูง-0-)......แล้วแต่งเสร็จไหมคะ"นานามิถามด้วยแววตาใสซื่อ
               "อื้ม....ไม่เสร็จให้มันรู้ไปสิ"โอโตยะบอกพลางจับสะโพกตัวเอง
               "นานามิฉันขอตัวก่อนนะ พอดีนัดโทคิยะเอาไว้น่ะ"โอโตยะบอกพลางลุกขึ้นและพยายามเดินออกไปให้เป็นปกติที่สุด
               "เห.....เดินแปลกๆจังเลยนะคะ..."นานามิบอกพลางยิ้มอย่างไร้เดียงสา ทำเอาอีกคนเสียวสันหลังวาบก่อนรีบเดินออกไป....ยัยนี่น่ากลัวเหมือนกันแฮะ.......โอโตยะคิด
 
 
 
               โทคิยะนั่งรอโอโตยะอยู่ที่สวนในตอนที่พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าจนมืดแล้วโอโตยะก็ยังไม่มา  วันนี้เป็นวันพิเศษของโอโตยะเขามีบางอย่างที่อยากจะเซอไพร์ให้เจ้าหมาน้อยตกใจเล่นซะหน่อย เพราะนี่ก็หลายเดือนแล้วที่เขาคบกับเจ้านี่มา ขอทำอะไรเพื่อเจ้านี่ม่างเถอะเพราะเวลาที่เขาอยู่กับเจ้านี่จริงๆ ก็น้อยนิดเหลือเกิน นอกนั้นก็ทุ่มให้กับงานจนหมด เจ้าหมอนี่คงเหงามากสินะแต่แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้นเอง...............
 
                "ฮะ........อื้อออ"ในขณะที่โทคิยะกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเขาก็ถูกจูบเข้าให้โดยไม่รู้ตัว แต่นั่นไม่ใช่โอโตยะ แต่เป็นใครสักคนที่มีแรงเยอะกว่าเขา............เขาพยายามผลักร่างนั้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล จนร่างนั้นยอมผละออกไปเอง........
               "ฮร่ะ......เรน"โทคิยะจ้องใบหน้านั้นด้วยความตกใจ
               "ใช่.....ฉันเองโทคิยะ"เรนมองด้วยสายตาโหยหาพลางกดโทคิยะหลังติดเสาซุ้มนั่งพักริมสระ....ก่อนจะเริ่มไซร้ซอกคอของเขา
               "อะ.....อย่า.....ฮร่ะ ....ๆๆ ไหนนายบอกว่าจะไม่ยุ่งกับฉันแล้วไง...เรน!" โทคิยะตะวาดจนเรนหยุดชะงัก......
               "ฉัน...ฉันไม่รู้....ฉันสับสน...ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องการนาย.....นายเป็นของฉันแล้วนะโทคิยะ"เรนบอกนํ้าเสียงดูสับสนวกวนก่อนที่จะเริ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่ายและลูบไล้แผ่นอกและหน้าท้องก่อนที่จะค่อยๆลดมือตํ่าลงเรื่อยๆจนถึงขอบหัวกางเกง
               "อื้อออ...อา......หยุดนะ...เรน!...มาซะจะคิดยังไงท่ารู้ว่านายทำแบบนี้.......นายรักเขาบ้างไหม!"
               "ฉัน....0-0....ฉันไม่รู้..มันสับสนไปหมด .... ฉันรู้แค่ว่านายเป็นของฉันและฉันก็ชอบนาย....."เรนบอกพลางค่อยๆปลดเข็มขัดของอีกคนออก
              "เรน...นายอย่าเอาอารมณ์เพียงชั่ววูบคืนนั้นมาวัดสิ...ฉันไม่ใช่ของนาย...ฉันไม่ได้รักนาย!"โทคิยะร้องบอก นํ้าตาเริ่มไหลออกมา เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ ไม่อยากผิดต่อเพื่อนไม่ต้องการผิดต่อโอโตยะโดยเฉพาะวันที่สำคัญที่สุดของชีวิตเจ้าหมาน้อยหัวแดงวันนี้
              "ฉันไม่สน....ฉันรู้แค่ว่านายเป็นของฉัน และจะต้องเป็นของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น...เข้าใจไหมโทคิยะ!"เรนบอกนํ้าเสียงดูขุ่นเคืองและสับสนก่อนที่จะจับแขนอีคนกดไว้แน่น แล้วประกบจูบอย่างเร่าร้อน จนอีกคนร้องประท้วงในลำคอ แล้วลูบไล้มือลงไปจับแกนชายของอีกคน.......
             "อื้ออออ.....ออ"โทคิยะร้องและสะดุ้งเมื่อของรักของเขาถูกลุกลํ้า......
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
.
 
            "อย่ามายุ่งกับโทคิยะนะ...เรน!"โอโตยะที่เพิ่งปล่อยหมัดเสยใส่เรนไป ตวาดลั่นด้วยความโมโห ก่อนหันมาจ้องหน้าโทคิยะเขม็ง เล่นเอาอีกคนอึ้งจนพูดอะไรไม่ถูก
            "อะ.....โอโตยะ"โทคิยะเรียกโอโตยะที่ดูเหมือนจะโกรธจัด
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
.
             โอโตยะตบผลัะเข้าให้ที่ใบหน้าของโทคิยะก่อนที่จะเงียบไปพักใหญ่แล้วค่อยระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนลูกระเบิดที่ถูกถอดสลัก
              "ไหน....นายบอกว่ารักฉันคนเดียวไง......โทคิยะใจร้าย"โอโตยะปล่อยโฮออกมาเหมือนบ่อนํ้าตาแตก ก่อนวิ่งหนีไป
              "โอโตยะ!"โทคิยะร้องเรียกตามไปแต่โอโตยะก็วิ่งตะเลิดไม่ยอมหยุด
              "เรน...นายกลับไปซะเถอะ...ฉันไม่อยากเกียดนายไปมากกว่านี้......นายทำฉันผิดหวังมาก......เมื่อไหร่ที่นายตอบใจตัวเองได้แล้วเราค่อยมาคุยกัน"โทคิยะบอกพลางเดินจากไปปล่อยให้เรนนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
 
               "ทำไม...ๆ....ๆ...มันต้องเป็นแบบนี้ด้วย....โธ่...เว้ยยยยยยยยย!!!!"เรนตะโกนกรีดร้องก้องสวนในยามคํ่าคืน...เขารู้สึกสับสนวุ่นวายใจไปหมด...สรุปแล้วความรู้สึกกระอักกระอ่วน.....ความรู้สึกบ้าบอคอแตก...ความรู้สึกระหว่างเขากับมาซะและโทคิยะมันคืออะไรกันแน่......ใครก็ได้ช่วยตอบเขาที.........เขาคิด...คิดจนแทบบ้าตาย
 
 
               "โอโตยะ...นี่...โอโตยะ...เดี๋ยวสิ"โทคิยะเรียกโอโตยะที่โกรธจัดและกำลังวิ่งนี้เข้าห้องไป แต่ก่อนที่จะได้ทันปิดประตูห้องได้สนิท ก็ถูกโทคิยะดึงและคํ้าประตูเอาไว้ จนเขาต้องพยายามสุดฤทธิ์แต่ก็ไม่เป็นผล โทคิยะเปิดประตูเข้ามาในห้องได้ในที่สุด.....แต่โอโตยะยังคงไม่ยอมแพ้...ด้วยความโมโหเขาคว้าเอาแก้วนํ้ามาปาใส่โทคิยะ และโดยที่โทคิยะไม่ทันได้ระวังตัวแก้วนํ้านั้นก็ลอยมาโดนหัวเขาเต็มๆ...จนเขาล้มลงไปนอนกับพื้นห้องทันที..........
 
              0-0.....โอโตยะตกใจแต่ก็ยังคงทำใจแข็ง งอนต่อไป
 
              เลือดสี