[FanFic] ..Ren x Masato >[]< : Love and reliance (2)

posted on 22 Feb 2012 12:59 by hatayamahana
 
.............
             "เลิกพูดเถอะเรน พูดไปไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"มาซาโตะบอกตอบเรนผ่านทางโทรศัพท์ด้วยนํ้าเสียงแสนเย็นชา
             "ไม่นะมาสะ.....ฉันรักนายที่สุด......นายก็รู้"เรนบอกด้วยนํ้าเสียงร้อนใจผ่านกลับมา
             "เลิกโกหกฉันได้แล้วเรน......ขอให้มันจบแค่นี้......นายไม่เคยรักฉันเลย"พูดจบมาซาโตะก็กดวางสายทันที แม้อีกฝ่ายจะทักท้วงก็ไม่ฟัง ก่อนจะเขวี้ยงโทรศัพท์ไปที่ผนังห้องอย่างแรง เพื่อระบายอารมณ์ จนมันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แล้วก็นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงเพียงลำพัง
 
ปึ้ง!!!ๆๆ
.
.
.
.
.
           "มาสะ!...มาสะ...ๆ....ๆ"เรนตะโกนเรียกมาซาโตะพลางทุบประตูห้องอย่างแรงเพราะมาซาโตะไม่ยอมเปิดประตูให้ จนห้องข้างๆ ตกใจออกมามอง แต่เรนก็ไม่สนใจ.......
           "มาสะเปิดเดี๋ยวนี้นะ!......ท่าไม่เปิดฉันจะพังเข้าไป!"เรนขู่
           "ไม่!....ไปให้พ้น!"มาซาโตะตะโกนตอบกลับมาพลางเอาหมอนอุดหูตัวเอง ไม่ยอมเปิดประตูให้เรน
 
           เรนเหลืออดด้วยความหงุดหงิดเขาจึงถีบประตูเข้าไปอย่างแรง จนประตูเปิดออกส่งเสียงดัง....ปัง!....เล่นเอาผู้คนที่ผ่านไปมาและห้องข้างๆตกใจ
           "มองอะไร...อย่ายุ่ง!"เรนตะวาดว่าผู้คนแถวนั้น  ก่อนปิดประตูหนีอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ
 
           มาซาโตะที่กำลังตกใจรีบลุกพรวดขึ้นจากเตียงและเดินมาประจันหน้ากับเรนอย่างไม่กลัวเกรงก่อนที่จะ.....
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
          ประทับรอยฝ่ามือเข้าที่หน้าหล่อๆของเรนอย่างแรง จนขึ้นรอยห้านิ้ว 
           "นายจะบ้ามากไปแล้วนะเรน อยากให้คนอื่นเขารู้เรื่องของเรานักใช่ไหม"มาซาโตะต่อว่า
           "ก็ดีสิ...จะได้รู้ไงว่านายเป็นของฉัน...นายจะหนีฉันไปถึงไหนฮะมาสะ....นายเอาแต่หนีๆๆ....อยากจะเป็นพ่อพระผู้เสียสละนักรึไงฮะ.....ยังไงนายก็เป็นของฉัน...นายหนีความจริงไม่พ้นหรอกมาสะ"เรนบอกก่อนดึงอีกคนเข้ามาโอบรัดจนแน่น
           "ปล่อย!"มาสะตะวาดลั่นด้วยความไม่พอใจ พยายามผลักอีกคนออกไปแต่ร่างนั้นก็โอบรัดร่างบางของเขาจนแน่น
           "นายอย่ามาทวงความเป็นเจ้าของในตัวฉันนะ...เรน!...นับแต่วินาทีที่ฉันไม่สามารถเชื่อมั่นในตัวนายได้....หัวใจของฉันก็ไม่ได้อยู่กับนายอีกต่อไป!"มาซาโตะบอกเสียงแข็งในขณะที่เรนโอบรัดร่างบางของเขาแน่นมากขึ้น จนแทบแหลกละเอียดในอ้อมแขนใหญ่นั้นคล้ายกับว่า ไม่ว่าอย่างไร เรนก็จะไม่มีวันยอมสูญเสียเขาไป
 
            "ไม่!...มาสะ....นายเป็นของฉัน!"เรนร้องบอกพลางประกบจูบอีกคนจนอีกคนร้องประท้วง
 
            มาซาโตะเริ่มอ่อนระทวยกับรสจูบอันเร่าร้อนของเรน....มันทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านได้....เขาเกียดตัวเองที่เป็นแบบนี้...แต่เขาจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว......
            "อะ........ออกไปให้พ้น!"มาซาโตะใช้แรงเฮือกสุดท้ายบวกกับเสี้ยววินาทีที่เรนเริ่มคลายอ้อมกอดออก ผลักเรนออกไปสุดแรงจนติดผนังห้อง...แล้วคว้าเอามีดปลอกผลไม้มาปักลงไปที่ผนังเฉี่ยวหน้าเรนไปวืบนึง......
           "อย่ามายุ่งกับฉันอีกเรน.....ผู้ชายใจไม่มั่นคงอย่างนาย ระวังท่าทำให้ฉันหงุดหงิดมากๆเข้า ฉันจะเฉือนน้องชายนายทิ้งซะ"มาซาโตะทำเสียงขู่ รู้สึกสะใจที่ได้เห็นท่าทางอึ้งกิมกี่ของเรน(-0-อัยยะเรนจะโดนเฉือนน้องชาย...มาสะโหดไปแล้ว-//โดนโบก)
 
            พูดจบมาซาโตะก็ไม่วายเตะเข้าที่เป้าของเรนจนเรนหน้าเขียวลงไปนอนกองกับพื้นห้อง มาซาโตะยิ้มด้วยความสะใจก่อนที่จะเดินจากไป ปล่อยให้เรนนอนขุ่นเคืองอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกเสียศักคิ์ศรี
            "จำไว้นะ มาสะ...ฉันจะเอาคืนนายให้เจ็บแสบเลย...คอยดู"เรนพึมพัมไล่หลังคนที่เดินออกจากห้องไปแล้วด้วยนํ้าเสียงที่เจ็บปวดสุดชีวิต(เอาให้สูญพันธุ์เลย มาสะ เจ้าชู้ดีนัก-//โดนเอฟซีเรนลุมตื้บ)
 
 
            ที่โรงพยาบาล มาซาโตะนั่งอยู่ข้างเตียงของโทคิยะ เฝ้ามองโอโตยะกับโทคิยะจู๋จี๋กันอย่างรู้สึกอิจฉา .....ท่าเรนดีได้สักครึ่งหนึ่งของโทคิยะก็ดีสินะ.....เขาคิด
            "มาสะ....นายดูเศร้าๆนะ"โอโตยะถาม พลางมองดูสีหน้าเรียบเฉยแต่หมองเศร้านั้น
            "พวกนายก็รู้เหตุผลดีนี่.....ใช่ไหมโทคิยะ"มาซาโตะบอกพลางจ้องหน้าโทคิยะ
 
.............
 
            "นายรัก เรน หรือเปล่ามาสะ....."โทคิยะถามด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉยพลางจ้องหน้าอีกคนกลับ
 
.
.
.
.
.
 
          "อะไรกันโทคิยะ....นายเพิ่งออกจากโรงบาลแท้ๆ จะไปทำงานอีกแล้วเหรอ.....พักบ้างเถอะนะ"โอโตยะบอกพลางทำตาอ้อนวอน แต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล
          "เฮ้อ.....ก็มันเป็นงานนี่นาโอโตยะ.....ฉันอยากให้นายเข้าใจนะ"โทคิยะบอกพลางลูบหัวโอโตยะเบาๆอย่างรักใคร่
          "ก็ฉันเหงานิ"โอโตยะยังคงอ้อนไม่เลิก
          "นายก็อยู่กับมาสะไง แค่นี้ก็ไม่เหงาแล้ว.....ฉันต้องรีบไปแล้วล่ะ.....แล้วจะโทรหานะ"โทคิยะบอกพลางยิ้มก่อนเดินออกไปจากห้อง
 
           โอโตยะได้แต่ยืนมองโทคิยะเดินจากไปแล้วก็หันมามองมาซาโตะ ที่มาขออาศัยร่วมห้องเพื่อหลบหน้าเรนสักระยะหนึ่ง อย่างนิ่งเงียบ เพราะฝ่ายนั้นเงียบและนิ่งเฉยจนเขานึกว่าตัวเองอยู่กับรูปปั้นซะอีก
 
           -//ย่อง....ๆ.....ๆ......ยืนจ้องจากด้านหลัง........เงียบกริบ........จิ้ม.....ๆ
           -// -  - * "ทำอะไรของนายน่ะโอโตยะ"มาสะถามเสียงเรียบแต่แลดูจะหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาดื่มชา
           "แค่เช็คดูน่ะว่านายยังมีวิณญานอยู่ไหม?"โอโตยะตอบด้วยใบหน้าใสซื่อ
           -//- - * "โทคิยะหายไปแบบนี้บ่อยๆเหรอ"มาซาโตะถามอย่างสงสัย เพราะสังเกตมาหลายวันแล้ว บางทีโทคิยะก็ไม่กลับมา.....เจ้าหมอนี่คงเหงาแย่......เขาคิด พลางมองหน้า เจ้าบื้อที่อยู่ตรงหน้าพลางถอนหายใจ
           "อะไร...ก็เป้นปกติของเขานะ...โทคิยะน่ะนะ...บางทีก็เหมือนจะมีเรื่องในใจมากมายแต่ก็ชอบเก็บไว้คนเดียว ถึงต่อหน้าฉันเขาจะยิ้มก็เถอะ..."โอโตะบอกพลางทำตาลอยเริ่มเพ้อฝันถึงอีกคน
           "แล้วนายก็ไม่เคยถามเลยสินะ.....นอกจากรอให้หมอนั่นพูดออกมาเอง.....ใช่ไหม?"มาซาโตะถามและยังคงพิจารณารสชาดของชาต่อไป
           "เพราะฉันรู้ว่าถ้าเขาอยากบอกเขาก็จะบอกเอง"โอโตยะตอบอย่างไม่ต้องคิดมากอะไร
           "แม้แต่เรื่องของเรนอย่างนั้นเหรอ...โอโตยะ!"มาซาโตะถามเสียงแข็ง อยู่ดีๆเขาก็รู้สึกเดือดปุด...ขึ้นมา เขารู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางซื่อบื้อใสซื่อของหมอนี่เต็มทน
           "นายเป็นอะไรน่ะ มาสะ"โอโตยะรู้สึกตกใจกับท่าทีของอีกคน
           "พวกนายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ....จะเสแสร้งแกล้งไม่รับรู้เรื่องของเรนไปถึงไหนกัน...ฮะ!..."มาซาโตะตวาดรั่นก่อนจับโอโตยะโยนลงไปที่เตียง(-0-อัยยะคนเขียนจิ้นมันไปหน่อย...แฮ่..ๆ...)
            "ฮะ.....จะทำอะไรน่ะ...มาสะ"โอโตยะเริ่มตระหนก
            "อยากจรู้จริงๆว่าถ้านายเป็นของคนอื่น หมอนั่นยังจะรักนายอยู่ไหม"พูดพลางกดโอโตยะไว้และเริ่มไซร้ซอกคอ(เฮ้ย #ผิดคู่ XD)
             ///////...."หยุดนะ..อย่า...โทคิยะกับฉันรักกันด้วยความจริงใจ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"โอโตยตะโกนลั่นนํ้าตาไหลออกมาไม่หยุด จนมาซาโตะหยุดชะงักและได้สติรีบลุกออกไปจากโอโตยะทันที
            "ฉันขอโทษ.....นี่ฉันเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย..........รักกันอย่างจริงใจงั้นเหรอแล้วฉันจะรอดูนะ...โอโตยะ"มาซาโตะบอกพลางยิ้มก่อนเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้โอโตยะนอนร้องไห้อยู่บนเตียง เพราะแม้ว่าเขาจะตะโกนบอกมาซาโตะไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังไม่เชื่อมั่นในตัวโทคิยะได้ทั้ง 100 % สักที
 
.
.
.
.
.
 
            เรนยังคงแวะมาที่ผลับอยู่บ่อยๆเพื่อมาดื่มและหม้อสาวๆเพื่อย้อมใจตัวเอง เขาเหนื่อยกับความสับสนวุ่นวายในใจ......ความจริงแล้วคนที่เขาต้องการคือ มาซาโตะ หรือ โทคิยะกันแน่.....เขาคิดและเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง แต่ในขณะที่เขากำลังหงุุดหงิดอยู่นั่นเองใครคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นมาทำให้เขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ 
 
           ชายหนุ่มเจ้าของผมสีดำเหลือบนํ้าเงินนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆเขาและยังคงสั่งนํ้ามะนาวอยู่เหมือนเดิม
           "ไง...เรน...มาที่นี่ทุกวันเลยสิท่า.....นายไม่คิดจะตามง้อเค้าบ้างเลยรึไง"โทคิยะถามเสียงเรียบเฉยพลางจิบนํ้ามะนาวที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งยื่นให้
           "หุบปากซะโทคิยะ ถ้านายไม่อยากถูกฉันอุดปากนายล่ะก็นะ"เรนขู่เมื่อโดนอีกคนถาม แทงใจดำ   
           "ทั้งๆที่เค้าไม่ได้หนีไปไหนไกลแ่ต่นายก็ไม่คิดจะตาม......รู้ไหมคนๆนั้นน่ะเค้ารอนายอยู่เสมอนะ"โทคิยะบอกพลางกระดกนํ้ามะนาวหมดแก้ว แล้ววางเงิน
            "เดี๋ยวก่อนสิจะรีบกลับอะไรขนาดนั้น อย่าบอกว่ามาพูดแค่นี้แล้วก็กลับนะ"เรนถามเสียงกวนอารมณ์
            "แล้วนายจะทำไม"โทคิยะถามอย่างหงุดหงิด
            "ดื่มเป็นเพื่อนกันก่อนสิ"เรนบอก
             "ไม่ล่ะ ฉันไม่คิดจะดื่มอะไรที่นายยื่นให้หรอก"โทคิยะบอกภาพเก่าๆผุดเข้ามาในหัว
             ''กลัวเหรอ"เรนถามกวนๆพลางยิ้มเจ้าเล่ห์
             "ฉันเบื่อจะพูดกลับนายแล้ว"โทคิยะบอกพลางถอนหายใจก่อนเดินออกไป 
             "เดี๋ยวก่อนสิ......ฉันแค่มีเรื่องจะให้นายช่วย.....ช่วยอยู่ก่อนได้ไหม"เรนเอ่ยปากขอร้อง เขารู้สึกแย่จริงๆที่ต้องมาอ้อนวอนขอให้หมอนี่ช่วย
             "นี่...นายกำลังขอร้องฉันงั้นเหรอ..."โทคิยะรู้สึกอึ้งกับคนเหย่อหยิ่งที่ยอมพูดขอร้องเขาง่ายๆถึงขนาดนี้มันคงเป็นเรื่องสำคัยมากจริงๆ 
             "แล้วนายจะช่วยฟังคำขอร้องของฉันไหมล่ะ"เรนถามพลางมองหน้าโทคิยะอย่างจริงจัง จนอีกฝ่ายเริ่มใจอ่อน
             "ก็ได้.."โทคิยะบอกพลางถอนหายใจในขณะที่เรนส่งยิ้มให้อย่างพอใจ ......เขาล่ะเกียดรอยยิ้มหมอนี่จริงๆ......ช่างแฝงไปด้วยคมเขี้ยวที่ร้ายกาจ
 
 
กรีีดดดดดดดด จินกุจิซัง..ๆ....ๆ...ๆ!!!
 
 
              ไม่ทันขาดคำ บรรดาเหล่าสาวๆในผลับที่เหลือบมาเห็นเรนก็ต่างมารุมมาตุ้มรุมล้อมกันยกใหญ่ โทคิยะ ได้แต่ทำหน้าเหนื่อยใจ ....มันหน้าโมโหจริงๆ.....ท่าเขาเป็นมาสะ...เขาคงเดินหนีไปนานแล้ว
 
               "ขอโทษนะสาวๆผมไม่ว่างจริงๆ น่าเสียดายที่ช่วงเวลาของพวกเรานั้นช่างแสนสั้นเหลือเกิน...ต้องไปแล้วล่ะ"เรนบอกพลางส่งจูบให้เหล่าบรรดาสาวก่อนหันไปพูดกับบาร์เทนเดอร์เพื่อขอกุญแจอะไรสักอย่าง
               - -lll -//โทคิยะได้แต่ยืนทำหน้าเอือมละอาก่อนถูกเรนดึงและลากออกไปจากกลุ่มสาวๆพวกนั้นจนเข้ามาอยู่ในห้อง VIP ของร้านได้ยังไงไม่รู้ เขาได้แต่ยืนงง   
 
               "แบบนี้ค่อยคุยกันสะดวกหน่อย........."เรนบอกแล้วมองหน้าอีกคน
               "แล้วทำไมต้องในนี้......"โทคิยะจ้องอีกคนเขม็งในขณะที่อีกคนได้แต่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้
               "ก็แค่อยากจะลองอะไรบางอย่าง....."เรนจ้องโทคิยะไม่วางตาและเริ่มเดินเข้าไปใกล้
               ////////"ถอยไปนะ!"โทคิยะตวาดลั่น
               "กลัวเรอะ"เรนถามและยอมหยุดอยู่กับที่ในขณะที่โทคิยะถอยหนี
               "ใครกลัวนาย ก็แค่มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับมาสะตรงไหน"โทคิยะบอกเสียงกร้าว
               "เกี่ยวสิ ถ้านายให้ฉันได้ลองอีกสักครั้ง.....ฉันก็อาจจะตอบได้ว่ามันเป็นความต้องการหรือความรัก แล้วฉันต้องการนายหรือมาสะกันแน่"เรนบอกและเริ่มก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง
               "หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!...อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว นายมันพูดเห็นแก่ตัว เรน"โทคิยะต่อว่าก่อนจะหยิบที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาเตรียมฟาดหัวเรน ถ้าเขาเข้ามาใกล้แม้แต่เพียงก้าวเดียว
               แต่ดูเหมือนเรนจะไม่ฟัง ด้วยความรู้สึกอยากค้นหาคำตอบมีมากมายจนเกินอัดอั้น เขาตรงเข้าไปหาโทคิยะทันที และเป็นอัตโนมัติโทคิยะฟาดที่เขี่ยบุหรี่ลงมาทันที แต่เรนก็ปัดป้องเอาไว้ได้ก่อนที่จะจับโทคิยะกดลงบนโซฟา และกดหน้าของเขาไว้
                "ริษเยอะจังเลยนะ แต่นายก็สู้ฉันไม่ได้อยู่ดี ยอมง่ายๆจะได้ไม่เจ็บตัวไง นายมาประเคนให้ฉันถึงที่มีเหรอฉันจะปล่อยนายกลับไปง่ายๆ"เรนบอก....แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะพูดสักหน่อย ทำไมต้องเผลอปากดีตลอดเลยนะ....เขาก็แค่อยากทดสอบความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น แต่ถึงยังไงเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัวมากจริงๆ.......เขาคิดพลางเกียดตัวเอง.....
                 "ปล่อย!....นายมันบ้า.....ลองอีกครั้งบ้าบออะไรกัน.....ความรู้สึกของนาย นายตอบเองไม่ได้รึไง"โทคิยะร้องประท้วงในขณะที่หัวถูกมือใหญ่กดแนบกับโซฟาแขนทั้งสองข้างถูกจับกำรวบไว้แน่น..........
 
.
.
.
.
.
 
      &nb