[FanFic] ..Ren x Masato >[]< : Love and reliance (2)

posted on 22 Feb 2012 12:59 by hatayamahana
 
.............
             "เลิกพูดเถอะเรน พูดไปไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"มาซาโตะบอกตอบเรนผ่านทางโทรศัพท์ด้วยนํ้าเสียงแสนเย็นชา
             "ไม่นะมาสะ.....ฉันรักนายที่สุด......นายก็รู้"เรนบอกด้วยนํ้าเสียงร้อนใจผ่านกลับมา
             "เลิกโกหกฉันได้แล้วเรน......ขอให้มันจบแค่นี้......นายไม่เคยรักฉันเลย"พูดจบมาซาโตะก็กดวางสายทันที แม้อีกฝ่ายจะทักท้วงก็ไม่ฟัง ก่อนจะเขวี้ยงโทรศัพท์ไปที่ผนังห้องอย่างแรง เพื่อระบายอารมณ์ จนมันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แล้วก็นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงเพียงลำพัง
 
ปึ้ง!!!ๆๆ
.
.
.
.
.
           "มาสะ!...มาสะ...ๆ....ๆ"เรนตะโกนเรียกมาซาโตะพลางทุบประตูห้องอย่างแรงเพราะมาซาโตะไม่ยอมเปิดประตูให้ จนห้องข้างๆ ตกใจออกมามอง แต่เรนก็ไม่สนใจ.......
           "มาสะเปิดเดี๋ยวนี้นะ!......ท่าไม่เปิดฉันจะพังเข้าไป!"เรนขู่
           "ไม่!....ไปให้พ้น!"มาซาโตะตะโกนตอบกลับมาพลางเอาหมอนอุดหูตัวเอง ไม่ยอมเปิดประตูให้เรน
 
           เรนเหลืออดด้วยความหงุดหงิดเขาจึงถีบประตูเข้าไปอย่างแรง จนประตูเปิดออกส่งเสียงดัง....ปัง!....เล่นเอาผู้คนที่ผ่านไปมาและห้องข้างๆตกใจ
           "มองอะไร...อย่ายุ่ง!"เรนตะวาดว่าผู้คนแถวนั้น  ก่อนปิดประตูหนีอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ
 
           มาซาโตะที่กำลังตกใจรีบลุกพรวดขึ้นจากเตียงและเดินมาประจันหน้ากับเรนอย่างไม่กลัวเกรงก่อนที่จะ.....
 
ผลัวะ!!!
.
.
.
.
.
          ประทับรอยฝ่ามือเข้าที่หน้าหล่อๆของเรนอย่างแรง จนขึ้นรอยห้านิ้ว 
           "นายจะบ้ามากไปแล้วนะเรน อยากให้คนอื่นเขารู้เรื่องของเรานักใช่ไหม"มาซาโตะต่อว่า
           "ก็ดีสิ...จะได้รู้ไงว่านายเป็นของฉัน...นายจะหนีฉันไปถึงไหนฮะมาสะ....นายเอาแต่หนีๆๆ....อยากจะเป็นพ่อพระผู้เสียสละนักรึไงฮะ.....ยังไงนายก็เป็นของฉัน...นายหนีความจริงไม่พ้นหรอกมาสะ"เรนบอกก่อนดึงอีกคนเข้ามาโอบรัดจนแน่น
           "ปล่อย!"มาสะตะวาดลั่นด้วยความไม่พอใจ พยายามผลักอีกคนออกไปแต่ร่างนั้นก็โอบรัดร่างบางของเขาจนแน่น
           "นายอย่ามาทวงความเป็นเจ้าของในตัวฉันนะ...เรน!...นับแต่วินาทีที่ฉันไม่สามารถเชื่อมั่นในตัวนายได้....หัวใจของฉันก็ไม่ได้อยู่กับนายอีกต่อไป!"มาซาโตะบอกเสียงแข็งในขณะที่เรนโอบรัดร่างบางของเขาแน่นมากขึ้น จนแทบแหลกละเอียดในอ้อมแขนใหญ่นั้นคล้ายกับว่า ไม่ว่าอย่างไร เรนก็จะไม่มีวันยอมสูญเสียเขาไป
 
            "ไม่!...มาสะ....นายเป็นของฉัน!"เรนร้องบอกพลางประกบจูบอีกคนจนอีกคนร้องประท้วง
 
            มาซาโตะเริ่มอ่อนระทวยกับรสจูบอันเร่าร้อนของเรน....มันทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านได้....เขาเกียดตัวเองที่เป็นแบบนี้...แต่เขาจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว......
            "อะ........ออกไปให้พ้น!"มาซาโตะใช้แรงเฮือกสุดท้ายบวกกับเสี้ยววินาทีที่เรนเริ่มคลายอ้อมกอดออก ผลักเรนออกไปสุดแรงจนติดผนังห้อง...แล้วคว้าเอามีดปลอกผลไม้มาปักลงไปที่ผนังเฉี่ยวหน้าเรนไปวืบนึง......
           "อย่ามายุ่งกับฉันอีกเรน.....ผู้ชายใจไม่มั่นคงอย่างนาย ระวังท่าทำให้ฉันหงุดหงิดมากๆเข้า ฉันจะเฉือนน้องชายนายทิ้งซะ"มาซาโตะทำเสียงขู่ รู้สึกสะใจที่ได้เห็นท่าทางอึ้งกิมกี่ของเรน(-0-อัยยะเรนจะโดนเฉือนน้องชาย...มาสะโหดไปแล้ว-//โดนโบก)
 
            พูดจบมาซาโตะก็ไม่วายเตะเข้าที่เป้าของเรนจนเรนหน้าเขียวลงไปนอนกองกับพื้นห้อง มาซาโตะยิ้มด้วยความสะใจก่อนที่จะเดินจากไป ปล่อยให้เรนนอนขุ่นเคืองอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกเสียศักคิ์ศรี
            "จำไว้นะ มาสะ...ฉันจะเอาคืนนายให้เจ็บแสบเลย...คอยดู"เรนพึมพัมไล่หลังคนที่เดินออกจากห้องไปแล้วด้วยนํ้าเสียงที่เจ็บปวดสุดชีวิต(เอาให้สูญพันธุ์เลย มาสะ เจ้าชู้ดีนัก-//โดนเอฟซีเรนลุมตื้บ)
 
 
            ที่โรงพยาบาล มาซาโตะนั่งอยู่ข้างเตียงของโทคิยะ เฝ้ามองโอโตยะกับโทคิยะจู๋จี๋กันอย่างรู้สึกอิจฉา .....ท่าเรนดีได้สักครึ่งหนึ่งของโทคิยะก็ดีสินะ.....เขาคิด
            "มาสะ....นายดูเศร้าๆนะ"โอโตยะถาม พลางมองดูสีหน้าเรียบเฉยแต่หมองเศร้านั้น
            "พวกนายก็รู้เหตุผลดีนี่.....ใช่ไหมโทคิยะ"มาซาโตะบอกพลางจ้องหน้าโทคิยะ
 
.............
 
&nb