[FanFic] .. Ren x Tokiya 1 >[]< : Tell me love

posted on 10 Oct 2012 11:55 by hatayamahana

.

.

.

.

.

 

....................

"ช่างเป็นวันที่น่าเบื่ออะไรแบบนี้.....ไม่มีใครอยู่สักคน........มาสะก็ไปสวนสนุกกับนัตสึกิ โชวจัง โทโมะจัง แล้วก็นานามิ......ไม่น่าปฏิเสธไปตั้งแต่แรกเลย......รู้งี้ไปด้วยซะก็ดี...- -...น่าเบื่อจริง"เรนพล่ามพลางเดินเล่นไปทั่วสนามโรงเรียนเพื่อแก้เซ็ง......แต่อากาศที่ร้อนจัดมันทำให้เค้าหงุดหงิดซะยิ่งกว่าเดิม เค้าจึงตัดสินใจไปหลบแดดที่ซุ้มริมนํ้า แต่แล้วเขาก็พบคนที่ไม่คิดว่าจะพบ กำลังนอนหลับอยู่ ท่ามกลางแดดร้อนจ้าที่ส่องมากระทบร่างของคนๆนั้นโดยที่หมอนั่นไม่รู้ร้อนรู้หนาวเอาซะเลย

      เรนเดินเข้าไปใกล้และก้มมองใบหน้าของคนๆนั้นที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาและซับเหงื่อให้

       "โทคิยะ....นายมานอนอะไรกลางแดดแบบนี้นี่......เดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก"เรนพึมพัม พลางซับเหงื่อให้.....        โทคิยะขยิบม่านตานิดๆก่อนตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ......เค้าลุกขึ้นนั่งทันทีแต่กับล้มแผละลงไปนอนเหมือนเดิมอย่างหมดแรงและดูเหนื่อยอ่อนมาก

      "เฮ้!...นายเป็นอะไรรึเปล่า"เรนถามอย่างตกใจ

     "นายไม่ต้องมายุ่งจะไปไหนก็ไป"โทคิยะออกปากไล่ด้วยเสียงเหนื่อยๆ เค้ารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เจอหน้าหมอนี่ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ -*- เค้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะนิสัย แย่ๆหลายอย่างของหมอนี่

      "นายอย่ามาอวดเก่งกับฉันดีกว่า....ดูท่าทางนายจะแย่ๆนะ"เรนพูดพลางเข้าไปพยุงให้โทคิยะลุกขึ้นเพื่อพากลับห้อง........แต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่ออีกคนพยายามสะบัดเขาออก....

     "อย่ามายุ่งกับฉัน!"โทคิยะตะวาดลั่น สร้างความไม่พอใจให้เรนเอามากๆ -*- 

     "เลิกอวดเก่งได้แล้ว....ดูสภาพนายตอนนี้สิ!"เรนตะวาดเสียงเข้มใส่บ้าง ทำเอาโทคิยะยอมเงียบกริบ...เขาจึงพยุงโทคิยะขึ้นห้องไปได้โดยง่าย......แต่หมอนี่ก็ยังไม่วายทำหน้าบูดบึ้งใส่เขา

.

.

.

.

.

......."อย่า......"โทคิยะปัดมือใหญ่ของเรนออกไปก่อนที่จะแตะถึงหน้าผากตัวเอง-*-

"ฉันก็แค่อยากรู้ว่านายป่วยจริงรึเปล่า ไม่ใช่แกล้งแอ็บเรียกร้องความสนใจ"เรนพูดจาไม่สบอารมณ์อีกคนที่กำลังป่วยเอาซะเลย

      "ออกไปจากห้องฉันซะ.......ฉันจะนอน"โทคิยะออกปากไล่

"คิดว่าฉันอยากอยู่นักเหรอ ที่อยู่เพราะไม่มีใครอยู่ดูแลนายเลยต่างหาก เจ้าหมานั่นก็กลับไปเยี่ยมบ้านไม่ใช่เหรอ  ฉันกลัวว่านายจะตายคาโรงเรียนซะก่อน"เรนบอกด้วยนํ้าเสียงกวนอารมณ์คนฟัง

     "ไม่ต้องมายุ่ง.....ออกไปซะ!!........ใครต้องการนายกัน- -*"โทคิยะบอกพลางพยายามผลักอีกคนออกไปจากห้อง แต่ก็เหมือนร่างสูงจะไม่ยอมขยับ จนโทคิยะเซล้มด้วยความเหนื่อย แต่เรนรับเขาเอาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะล้มลงกระแทกพื้น 

    "เห็นไหม นายอย่าทำอวดเก่งน่าอิจจี้"เรนเรียกอย่างเอนดูแต่มันทำให้อีกคนยิ่งเดือดดาล

    "ปล่อย!!......."โทคิยะตะเบงเสียงอย่างไม่พอใจพลางหายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อนในอ้อมแขนของเรน

 

 ...........หมอนี่ ทำไมถึง.........//////////........น่ารักแบบนี้นะ.............เรนเผลอคิด เขาจ้องมองใบน่าที่แดงกลํ่าด้วยพิษไข้ของคนในอ้อมแขน ที่กำลังหายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อน และเขายังสัมผัสได้ถึงอุณภูมิที่ร้อนผ่าวจากตัวของโทคิยะ......ไม่สิจากตัวของเจ้าแมวน้อยเชื่องยากตัวนี้.........มันช่างทำให้ใจเขาเต้นตึกตั่ก-0-..../////...ให้ตายสิเขาเป็นอะไรไปเนี่ย.........

    "ไม่ได้ยินเหรอ........ปล่อยเดี๋ยวนี้!!"โทคิยะตะวาดอีกครั้ง 

    "ดื้อจริงๆเลยนะอิจจี้........นายเป็นขนาดนี้แล้วยังทำอวดดีอีก"เรนบอกพลางยิ้มนิดๆ

    "ยิ้มอะไรของนาย...วางฉันลง....เดี๋ยวนี้!!.....แคร่ก.....ๆ"โทคิยะตะวาดสุดเสียงแต่ด้วยพิษไข้จึงทำให้เขาไอไม่หยุดและเหมือนจะหายใจไม่ทัน......//////////

    "โทคิยะ"เรนเรียกอย่างตกใจ ก่อนที่จะประกบจูบโทคิยะอย่างลืมตัว เพราะคิดเพียงแค่ว่าจะช่วยผายปอดให้หายใจคล่องเท่านั้น..........ทำเอาอีกคนตกใจสุดๆ และพยามผลักอีกคนออกแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เมื่ออารมณ์พาไปจากการผายปอดช่วยชีวิตก็กลับกลายเป็นจูบที่แสนอ่อนโยน ในทีแรกโทคิยะก็ดูจะขัดขืนเอามากๆ แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนเจ้าลูกแมวตัวนี้จะหมดริษซะแล้ว.........และเมื่อเรนถอนจูบนั้นออก  โทคิยะก็เอาแต่หายใจหอบอยู่ในอ้อมแขนของเรนไม่พูดไม่จาอะไรเอาแต่จ้องมองเรน พลางน่าแดงยิ่งกว่าเดิม//////////////////////

    "^^นิ่งๆแบบนี้สิเด็กดี นายนี่ก็....น่ารักดีเหมือนกันนะ....เจ้าแมวน้อย"เรนบอกพลางมองดูคนป่วยในอ้อมแขน............ก่อนที่จะค่อยๆวางโทคิยะลงที่เตียงและห่มผ้าให้

    "นอนพักไปนะ......เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้กิน"เรนพูดด้วยนํ้าเสียงที่ดีเกินคาด แต่โทคิยะยังคงคิ้วขมวดใส่เขาแต่ก็ไม่พูดอะไร

 

บ้าอะไรของหมอนี่กันนะอยู่ดีๆก็มา จูบ ฉัน มาคอยดูแลใส่ใจอะไรขนาดนี้ หมอนี่ต้องหวังอะไรอยู่แน่ๆ......โทคิยะคิดอย่างคนที่ไม่ไว้ใจใครง่ายๆ..........เดี๋ยวนะ.......จูบเหรอ 0[]0 ........นี่เขาถูกผู้ชาย จูบ แถม เป็นจูบแรกในชีวิต.......-*-.......เรนฉันจะฆ่านายยยยย......โทคิยะคิดบ้าบอพล่ามอยู่ในใจอย่างหงุดหงิดเกินทน เหมือนอกมันกำลังจะระเบิดออกมา.......แต่เอาเข้าจริงเขาก็ทำอะไรไม่ได้ในสภาพร่างกายแบบนี้มันช่าง.......อ่อนแอเกินไป........

 

..................................

     "ป่วยแบบนี้ต้องหาอะไรอ่อนๆให้กิน............"เรนพึมพัมพลางมองหาวัตถุดิบปรุงอาหาร.........แล้วเค้าก็พบโจ๊กสำเร็จเก็บไว้ในตู้แต่ก็ไม่ได้แตะต้องมันเขาหันไปหาวัตถุดิบอื่นๆที่อยู่ในตู้เย็น ................. 

     "เยี่ยม ทำนี่ละกัน"เรนพูดพลางเริ่มลงมือทำ

.

.

     เวลาผ่านไปไม่นาน เรนก็ออกมาพร้อมกับซุปถ้วยนึงที่ส่งกลิ่นหอมโชยมาชวนนํ้าลายไหล แล้วก็ส่งถ้วยซุปให้โทคิยะ แต่แล้วเค้ากับดึงมันกับไปโดยที่โทคิยะยังไม่ทันได้รับถ้วยมาด้วยซํ้า..................?Laughing

      "ฉันว่าฉันป้อนนายดีกว่า"เรนบอกพลางมองหน้าอีกคน เขารู้ดีว่าหมอนี่ไไม่มีทางยอมแน่นอน....เขาก็แค่อยากจะแกล้งเล่นเท่านั้น

      "ฉันกินเองได้ ส่งมา......-*-"โทคิยะบอกพลางทำถ้าจะแย่งถ้วยมาแต่เรนก็ไม่ยอมง่ายๆเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าโทคิยะจนเกือบชิด

      "นายจะกินดีๆหรือจะ............^ ^Smile"เรนพูดทิ้งท้ายไว้แค่น้านพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ในขณะที่โทคิยะรีบถอยออกห่างเพราะเหมือนจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น และแล้วอีกครั้งที่เขาแพ้ เจ้าขี้เก็กนี่ และยอมกินซุปในถ้วยที่เรนป้อนให้แต่โดยดี

      ........"นี่มัน รสชาติที่คุ้นเคย......รสชาติของผัก".............................

โทคิยะ:คุณแม่ค้าบบบ นี่มันอะไรเหรออร่อยจังค้าบบบ.................

คุณแม่:นี่เค้าเรียกว่าซุปผักมิเนสโตรเน่จ้ะ.......แต่เดิมเป็นอาหารของคนจน อาหารง่ายๆของชาวอิตาลี่.........เหมาะกับคนป่วยมากเลยนะจ๊ะโทคิจัง^^ ทานง่าย ย่อยง่าย..........

คุณพ่อ:โทคิจังลูกต้องทานผักเยอะๆนะจะได้แข็งแรง............

โทคิยะ:ค้าบบบคุณพ่อ.......ผมชอบผักที่สุดเลยยยยยย^ ^ Cool

........"อะไรไม่อร่อยเหรอ......"เรนถามเมื่อเห็นโทคิยะนิ่งเงียบไป

      "เปล่า.......มันอร่อยมากเลยล่ะ.......ฉันไม่ได้กิน มิเนสโตรเน่ รสชาติแบบนี้มานานมากแล้ว......ขอบใจนะเรน"โทคิยะพูดพลางทำหน้าซึ้งและยิ้มให้เรน นิดๆ ทำเอาคนถูกส่งยิ้มให้ อึ้งไปเลยทีเดียว............เพราะปกติหมอนี่จะทำหน้าบึ้งคิ้วขมวดผูกโบว์ใส่เขาตลอด.........และที่สำคัญที่สุด คำขอบคุณจากหมอนี่ เป็นไปได้ยังไง........

     "ถ้าอร่อยก็กินให้หมดสิ"เรนบอกพลางจะตักป้อนอีก

     "ถึงยังไง.......ก็ขอกินเองดีกว่า..........มือฉันยังดีอยู่แค่ไม่สบายเท่านั้นเอง"ไม่วายโทคิยะก็ทำหน้านิ่วคิ้วผูกโบว์ใส่เขาอีก.......... - -* .......ให้ตายสิเจ้านี่........เรนคิด

      "จะยอมกินที่ฉันป้อนดีๆไหม......- -*"เรนจับหน้าโทคิยะหันมาแล้วจัดการป้อนซุปเข้าไป จนโทคิยะสำลักนิดๆ

      "จินกุจิ! -*-.....แอ่ก....แฮ่ก"โทคิยะมองหน้าแต่ก็พูดได้แค่นั้นก่อนที่เรนจะป้อนเข้ามาอีกเรื่อยๆจนหมดถ้วย.......(เรนอย่ามา S สิ รู้สึกคนเขียนนี่ล่ะ S 55+-//โดนลุมตื้บ).......จนโทคิยะรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

     "นายดื้อเองนิอิจจี้......- -*"เรนบอกพลางเอื้อมไปหยิบยามาและส่งให้โทคิยะแต่เจ้าแมวดื้อที่เอาแต่ใจก็ปัดมันทิ้งพลางทิ้งตัวลงนอนและหันหลังหนี ไม่พูดไม่จาอะไรเอาแต่เงียบ......................-*-.........เรนโมโหมาก หมอนี่ทำให้เขาหงุดหงิดอีกแล้ว

     "ป่วยแบบนี้ถ้าไม่กินยาจะแย่เอานะอิจจี้......."เรนพยายามพูดด้วย แต่โทคิยะก็ยังคงไม่ยอมตอบกลับมา ยังคงเงียบอยู่......- -.......

     "นายอยากตายรึไงอิจจี้......."เรนพยายามกวนโมโห แต่ก็ไม่ได้ผลโทคิยะยังคงเงียบ........- -* ..........

     "นายจะกินดีๆไหม.....-*-....."สิ้นเสียงเรน โทคิยะรีบหันกลับมาทันทีแต่ก็ไม่ทัน เรนที่เอายากับนํ้าใส่ปากตัวเองก่อนหน้าแล้วจับโทคิยะกดและประกบจูบป้อนยาให้ทันที.........โทคิยะที่กำลังป่วยไม่อาจสู้แรงกดของเรนได้ ทำได้เพียงแค่ดิ้นรนอย่างไร้ผลในจูบที่หนักหน่วงของเรน..........จนเรนยอมถอนจูบไปเอง..........

     "แฮร่ก...........แฮร่ก//////////////แฮร่ก......."โทคิยะหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

     หน้าโทคิยะแดงกลํ่ามากเลยในตอนนี้แถมเสียงหายใจหอบนั่นมันช่างยั่วยวนเรนเสียเหลือเกิน........เขาจ้องมองใบหน้าแดงกลํ่านั้นอีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจปล่อยมือจากโทคิยะและเดินไปที่ห้องนํ้า ทิ้งให้โทคิยะนอนหอบอยู่ตรงนั้น 

     "บ้าอะไรกัน.......หมอนั่นเป็นผู้ชายนะ........"เรนเอานํ้าลูบหน้าตัวเองเพื่อดับความร้อนภายในร่างกายตัวเอง.........แต่ก็อดนึกถึงใบหน้าของโทคิยะและตอนที่จูบกับโทคิยะไม่ได้..................เขาส่ายหน้า ไล่ความฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะเตรียมนํ้าใส่กระมังเล็กกับผ้าขนหนู เพื่อไปเช็ดตัวให้โทคิยะ...........ทำไมเขาต้องมาเป็นห่วงเป็นใยหมอนี่ด้วยนะ.........ทำไมไม่กลับห้องตัวเองสักที

.

.

.

เคล้งงงงง!!!

.

.

.

เสียงของตกกระทบพื้นดังลั่น

      "หมอนั่นทำอะไรอีกละ"เรนพึมพัม ก่อนรีบออกไปดู 

      โทคิยะพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่กำลังส่งเสียงดังลั่นไม่หยุด แต่ดูเหมือนว่่าเค้าจะพลาดตกจากเตียงแล้วก็นอนกองกับพื้นอยู่อย่างนั้น..........//////////////........โทคิยะรู้สึกอายมากที่เรนมาเห็นเขาในสภาพแบบนี้

      "โทคิยะ!...."เรนรีบวางกะละมังนํ้าไว้ตรงหัวเตียงทันทีแล้วอุ้ม โทคิยะ ขึ้นมานอนบนเตียงและห่มผ้าให้อย่างดีเหมือนเดิม

      "นายจะมาทำดีกับฉันทำไม ทำไมถึงไม่กลับไปห้องนายสักที"โทคิยะถามพลางจ้องเขม็ง แต่เรนไม่ตอบอะไร เพียงแค่ส่งยิ้มให้นิดๆก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดของโทคิยะ.............0 0.........ก่อนที่จะกดปิดมันไป..........

     "นาย!!.......แอ่ก...แคร่ก....ๆ"โทคิยะตะเบงเสียงอย่างไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรได้ไม่มากเพราะพิษไข้

     "เอาล่ะ นายตัวร้อนมากนะเดี๋ยวฉันจะเช็ดตัวให้"เรนบอกพลางพยายามจะพยุงโทคิยะลุกขึ้นนัง แต่เขากับถูกปัดมือออก

      "ขอบใจมากที่พาฉันมาที่ห้อง แล้วก็ทำซุปให้กิน แต่ตอนนี้นายกลับไปได้แล้วล่ะ.......ฉันจะนอน"โทคิยะบอก เสียงหงุดหงิดไม่ยอมมองหน้าและหันหลังให้เรน

       "ก็ได้ ๆ ฉันยอมแล้ว ฉันกลับก็ได้ แต่หลังจากที่เช็ดตัวให้นายเสร็จแล้วโอเคไหม"เรนบอกพลางจ้องเพื่อรอคำตอบ โทคิยะเงียบไปพักนึงก่อนที่จะตอบกลับมา

       "ก็ได้- -"โทคิยะตัดสินใจตัดความรำคาญ เขายอมให้เรนปลดกระดุมเสื้อของเขาออกและเช็ดตัวให้

       "หันหลังสิเดี๋ยวฉันจะเช็ดหลังให้....."เรนบอก โทคิยะจึงหันหลังให้เขา ..............ให้ตายเถอะ เอาอีกแล้ว ร่างกายหมอนี่มันช่างยั่วยวนเขาอีกแล้ว.......ตอนนี้เขาคิดว่าอุณภูมิในร่างกายตัวเองมันร้อนพล่าวซะยิ่งกว่าโทคิยะซะอีก.........เขาค่อยๆเช็ดหลังให้โทคิยะ ซอกคอ และแขนก่อนจะไล่ลงไปที่บริเวณท้องอีกครั้งโดยโอบจากด้านหลัง..........เรนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วตอนนี้สายตาเขาจ้องมองอยู่แต่ที่ไหล่เนียนๆ และซอกคอของโทคิยะ ส่วนมือนั้นก็อยากจะสัมผัสเต็มทน เสียงหายใจเหนื่อยๆของหมอนี่ก็ช่างยั่วยวนซะเหลือเกิน (เรน นายหื่นอะ-//โดนถีบ)

        ........เรนทนไม่ไหวอีกต่อไปความอดทนของเขามาถึงขีดสุดแล้ว.........เขาค่อยๆไล้ผ้าเช็ดตัวไปตามเรือนร่างของโทคิยะ และเริ่มเอาหน้าตัวเองซุกไซร้จูบและไล้เลียที่ไหล่กับซอกคอของโทคิยะ และค่อยเลื่อนมือตํ่าลงไปที่ชายขอบกางเกง จนอีกคนร้องคราง อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

        "อะ.....อืออ....น...นาย ทำอะไร"โทคิยะถามเขา เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เรนกำลังทำอยู่

        "ไม่ชอบเหรอ......นายน่าจะรู้สึกดีนะ........ฉันอยากเล่นกับนายแล้วล่ะอิจจี้"เรนบอกพลางเริ่มปลดตะขอกางเกงของโทคิยะออก........

        "อะไร ......อย่าจับนะ"โทคิยะร้องท้วงพลางเอามือดันมือของเรนออกไปแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออยู่ในสภาพที่ป่วยแบบนี้  ก็เสร็จคนที่แรงเยอะกว่าล่ะ.............

        "อย่าฝืนน่าแล้วนายจะชอบอิจจี้"เรนบอกพลางขยับมือเล่นกับของรักของหวงของเจ้าเมี๋ยวที่เริ่มจะเชื่องตัวนี้.........

        "อืออ.....ไม่เอา.....ย....อย่าาา.......แฮ่่ก...ๆ///////////////"โทคิยะหายใจกระเส่าใบหน้าเริ่มแดงอีกครั้ง............เมื่อของรักได้รับสัมผัสอุ่นๆจากมือใหญ่ที่แข็งแรงของเรน..........บ้าจริงนี่เขาทำอะไรอยู่.......โทคิยะได้สติ พยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักเรนออกไปพลางตะวาดลั่น

       "เรน หยุดนะ ทำบ้าอะไรอยู่ กลับไปได้แล้ว.........ออกไป!!........ฉันเป็นผู้ชายนะ! ไอ้โรคจิต!"โทคิยะตะวาดลั่น เรนถึงกับอึ้งไปพักนึง...(ซวยแล้วนะจ๊ะทคกี้ เคะคนไหนด่าเมะแบบนี้ไม่รอดทุกราย5555)...

      "ทำตัวไม่น่ารักอีกแล้วนะอิจจี้....นายชอบให้ฉันต้องรุนแรงอยู่เรื่อย!"เรนตะครอกพลางจับหน้าโทคิยะกดลงกับเตียงและถอดกางเกงของเขาออก........

      "หยุดนะ เรน นายเป้นบ้าอะไร....บอกให้หยุด.......อ๊ะ!"โทคิยะถึงกับร้องแทบไม่ออกเมื่อนิ้วของเรนสอดเข้าไปในช่องทางของเขาและเริ่มขยับเร็วขึ้น.........โทคิยะกัดฟันทนไม่ไหว......จึงปล่อยเสียงครางออกมา.........มันทั้งเจ็บและรู้สึกดีแต่ถึงอย่างไรเขาก็อยากจะหยุดมันสักที........คิดพลางนํ้าตาเริ่มไหล

      "ใจเย็นน่าอิจจี้ เจ็บเหรอ.....รีแร็กๆ อย่าเกรง......ฉันจะเข้าไปล่ะนะ ^_,^...ดูเหมือนว่านายจะพร้อมแล้ว"เรนบอกพลางค่อยๆดึงนิ้วออก เขาพยายามจะประกบจูบโทคิยะ แต่เจ้าแมวดื้อกลับสะบัดหน้าหนี - - เรนจึงตัดสินใจสอดใส่แกนชายอันแข็งแกร่งเขาไปทันที........

      "อ๊ะ......ฮื่อ .....แฮร่ก....ๆ.....เจ็บ......บ้าที่สุด.....////....."โทคิยะหายใจหอบ และกำผ้าปูเตียงแน่น ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแยกร่างเป็นชิ้นๆ........มันช่างทรมานจริงๆ.......นํ้าตาที่ไม่รู้ว่าไหลมาตอนไหนยามนี้เลอะเปอะเปื้อนแก้มขาวๆเต็มไปหมด.......ใบหน้าของโทคิยะในยามนี้ช่างเร้าอารมณ์ของเรนเป็นที่สุด........โทคิยะเริ่มครางกระเส่าเมื่อเรนค่อยๆขยับร่างกายของเขา .......

       ...........แกนชายที่แข็งแรงของเรนเสียดสีกับช่องทางของเขา มันทั้งอุ่น ทั้งชื้น เจ็บปวด แต่ก็รู้สึกดี........ช่วยหยุดความรู้สึกแบบนี้สักทีได้ไหม ...............

      "ต่อให้ปากนายจะปฎิเสธฉันสักแค่ไหน แต่ตรงนี้ของนายมันบีบรัดฉันจนแน่นเลยนะอิจจี้"เรนบอกพลางเร่งจังหวะเร็วขึ้น......และก้มลงเลียติ่งหูและใบหน้าอีกทั้งซอกของโทคิยะที่พยายามสะบัดหนีตามเคย

      " อะ....อื้ออ......หุบปาก....////////...อะ.....อื้ออ...อืออ"โทคิยะต่อว่าปนเสียงครางกระเส่า

      "อีกนิดเดียวอิจจี้..."เรนบอกพลางลูบหัวของโทคิยะ ที่ดูเริ่มจะไม่ไหว คงเพราะพิษไข้ด้วยล่ะ.......

      "อะ.....อื้ออออ...........พอที ขอร้อง ฉันไม่ไหวแล้ว.....อื้อออ.....อออ......อะ....ออื้อออออออออออ"โทคิยะครางสุดเสียงเมื่อจุสุดยอดมาถึง และเรนก็ตามเขามาติดๆ ........นํ้ารักไหลออกมาเปอะเปื้อนตัวโทคิยะที่นอนหมดแรงขยับไม่ไหวจนเต็มไปหมด.......เรนรีบถอนตัวออกมาแล้วเอาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดให้และจัดการให้โทคิยะนอนในท่าทางที่สบายขึ้นและห่มผ้าให้โดยที่เขาเองก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ................. - - โทคิยะจ้องมองเขา........และพยายามจะพูดบางอย่างแต่เสียงของโทคิยะก็เบามากเพราะตอนนี้โทคิยะรู้สึกหมดแรงจริงๆ

     "นายมันบ้าที่สุดเรน...."นั่นคือสิ่งที่พูดออกมาจากปากของโทคิยะด้วยเสียงอันเบามาก

     "เพราะนายนั่นแหละที่ผิดอิจจี้.........ผิดที่น่ารักเกินกว่าฉันจะทนไหว"เรนบอกพลางดึงโทคิยะเข้ามากอดและก็ดูเหมือนโทคิยะพยายามจะผลักเขาออกไป......

     "บ้าหรือเปล่า.....- -....ปล่อย"โทคิยะต่อว่า แต่เรนกับหัวเราะนิดๆ

     "ฟังนะอิจจี้ ฉันไม่สนหรอกว่านายจะเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย........เพราะตอนนี้ฉันชักจะชอบนายซะแล้วสิ หลายสิ่งในตัวนายมันน่าสนใจ น่าค้นหา ตอนนี้มันอาจจะเป็นแค่ความชอบความหลงแต่อีกไม่นานมันคงจะกลายเป็นความรักCool......นายก็แค่เป็นตัวของตัวเอง ฉันก็แค่เป็นตัวของฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกนะฉันจะทำให้นายบอกรักฉันก่อนให้ได้Smile"เรนปฎิญาณ 

     โทคิยะจ้องมองเรนอยู่พักนึง พลางคิดในใจ.......หมอนี่ไม่บ้าก็สติไม่ดีแน่ๆ.......แต่ถึงยังไง........

      "ขอบใจนะเรน.....ขอบใจสำหรับซุปผักนั่น รสชาดเหมือนที่แม่ฉันทำให้กินเลยล่ะ ฉันไม่ได้กินแบบนี้มานานมากแล้ว......และขอบใจทุกๆสิ่งสำหรับวันนี้........"โทคิยะบอกพลางมองหน้าเรน.......

      "ไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก"เรนบอกพลางขยิบตาให้.........โทคิยะรู้สึกไม่ชอบใจท่าทางหน้าหมันไส้นี่เอาซะเลย

      "แต่ถึงยังไง ฉันก็ไม่ยกโทษให้เด็ดขาดที่นายมาปู้ยี่ปู้ยำร่างกายฉันแบบนี้......และฉันก็ไม่มีวันบอกรักนายเป็นอันขาดดดด"โทคิยะตะโกนลั่นพลางผลักเรนออกไปซึ่งเรนก็ยอมคลายอ้อมกอดออก

      "รู้แล้ว ๆ ก็แค่บอกว่าจะทำให้นายบอกรักฉันให้ได้เท่านั้นเอง บอกแล้วไงว่าฉันไม่ยอมแพ้เด็ดขาด.........โทคิยะ.......โทคิยะ.......อ้าวหลับซะแล้ว.......ริษยาสินะ^^.....ฝันดีแมวน้อย"เรนบอกพลางลูบผมของโทคิยะเล่นแล้วก้มลงจูหน้าผากของคนหลับสนิท ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆและดึงโทคิยะเข้ามาไว้ในอ้อมกอดจากนั้นก็หลับไปด้วยกัน..........................................................

(โปรดติดตามตอนต่อไปเจ้าค่ะ>[]<) 


ฟิคนี้เป็นฟิคแยกออกมาต่างหากไม่เกี่ยวหรือเอี่ยวกับตอนใดๆเจ้าค่ะเขียนขึ้นตามคำขอขอ เอฟซี เรนxคิ ไม่รู้จะสนุกถูกใจรึเปล่า โดนส่วนตัวแล้วอิฉันก็ชอบคู่นี้ที่สุดนะเจ้าคะแต่ถ้าให้เลือกเขียนชอบ คู่ คิxโต้ย มากกว่า เพราะรู้สึกว่ามันเขียนง่ายกว่า5555.........แต่ถึงยังไงก็ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะเจ้าคะ55+-//โค้งๆ

ป.ล.1 รู้สึกอิจจี้ไม่ซึนเท่าไรเลย ไม่ได้เขียนฟิคซะนานสนิมเริ่มเกาะ5555..........ไว้ภาค 2 จะเขียนให้ซึนกว่านี้นะ555............ไม่เคยเขียนคู่นี้ เป็น ภาค ภาค มาก่อน ยังไงก็จะพยายามเจ้าค่ะ^^

ป.ล.สุดท้าย ลิ้งก์สำหรับคนที่ไม่รู้จักซุปผักมิเนสโตรเน่ ด้วยเนื่องจากที่ตัวเอกเรา เรน ชอบอาหาร อิตเลี่ยน ส่วนโทคิยะชอบทานอาหารจำพวกผัก ก็เลยหยิบคาแร็กเตอร์นี้มาเขียนในฟิคซะเลยเจ้าค่ะ 55

http://www.bangkokbiznews.com/jud/taste/20071204/news.php?news=column_25305025.html

 

 

 

 

 

edit @ 20 Oct 2012 15:13:55 by Hana Yuikai

edit @ 20 Oct 2012 15:17:44 by Hana Yuikai

Comment

Comment:

Tweet

-0-.........ขอบคุณมากค่ะ 5555 จะพยายามค่ะ^^

#3 By Hana Yuikai on 2013-02-26 17:55

น่ารักอ้ะ เราชอบอิจจิเคะที่สู้ดดดดดดดดดดด >.<
แต่งอิจจิ เคะ อีกเยอะๆนะคะ ^^ เราจะติดตามฟิคของ
ท่านเป็นปลิงเลย

#2 By ShootingStarzZ on 2013-01-18 19:59

มีปัญญาเท่านี้ล่ะค่าาา แก้นิสัยชอบเผาฟิคไม่หาย เขียนๆๆวันเดียวเสร็จนี้หาความสละสลวยไม่ได้เลยจริงๆ

#1 By Hana Yuikai on 2012-10-18 01:02